1. ۱شب و شمع و شکر و بوی گل و باد بهارمی و معشوق و دف و رود و نی و بوس و کنار
2. ۲سبزه و آب گل‌افشان و صبوحی در باغنالهٔ بلبل و آواز بت سیم‌عذار
3. ۳خوش بود خاصه کسی را که توانایی هستوای بر آنکه دلی دارد و آنهم افکار
4. ۴نوبهار آمد و هنگام طرب در گلزارچه بهاری که ز دلها ببرد صبر و قرار
5. ۵ساقیا خیز که گل رشک رخ حورا شدبوستان جنت و می کوثر و طوبیست چنار
6. ۶مرده خواهد که بجنبد به چنین وقت از جاکشته خواهد که ز خون لاله کند با گلنار
7. ۷کار می‌ساز که بی‌می نتوان رفت به باغمست رو سوی چمن تات کند باغ نثار
8. ۸بلبل شیفته مست است و گل و سرو و سمننپسندند که او مست بود ما هشیار
9. ۹باد نوروز سحرگه چو به بستان بگذشتگل صد برگ برون رست ز پیرامن خار
10. ۱۰چرب‌دستی فلک بین تو که بی‌خامه و رنگکرد اطراف چمن را همه پر نقش و نگار
11. ۱۱نقش‌بندی هوا باز نگه کن بر گلکه دو صد دایره بر دایره زد بی‌پرگار
12. ۱۲شکل غنچه است چو پیکان که بود بر آتشبرگ بیدست چو تیغی که برآرد زنگار
13. ۱۳گل نارست درخشنده چو یاقوتین جامدانهٔ نار چو لل و چو در جست انار
14. ۱۴طفل غنچه عرق آورده ز تب بر رخ از آنمادر ابر همی اشک برو بارد زار
15. ۱۵دی گل سرخ و سهی سرو رسیدند به همدر میان آمدشان گفت و شنودی بسیار
16. ۱۶گل همی گفت ترا نیست بر من قیمتسرو می‌گفت ترا نیست بر من مقدار
17. ۱۷گل ازو طیره شد و گفت که ای بی‌معنیدم خوبی زنی آخر به کدام استظهار
18. ۱۸گویی آزادم و بر یک قدمی پیوستهدعوی رقص نمایی و نداری رفتار
19. ۱۹سرو لرزان شد و زان طعنه به گل گفت که منپای برجایم و همچون تو نیم دست‌گذار
20. ۲۰سالها بودم در باغ و ندیدم رخ شهرتو که دوش آمدی امروز شدی در بازار
21. ۲۱گل دگربار برآشفت و بدو گفت که منهر به یک سال یکی هفته نمایم دیدار
22. ۲۲نه پس از یازده مه بودن من در پردهکه کنون نیز بپوشم رخ و بنشینم زار
23. ۲۳سوی شهر از پی آن رفتم تا دریابمبزم خورشید زمین سایهٔ حق فخر کبار
24. ۲۴نازش ملک و ملک ناصر دین قتلغ شاهکه بدو فخر کند تخت به روزی صدبار
25. ۲۵آن جوان بخت شه پاکدل پاک‌سرشتآن نکوسیرت نیکوسیر نیکوکار
26. ۲۶آن خردمند هنردوست که کردست خجلبحر و کان را به گه بذل یمینش ز یسار
27. ۲۷کف او ضامن ارزاق وحوشست و طیوردر او قبلهٔ ارکان بلادست و دیار
28. ۲۸خه‌خه ای قدر ترا طارم گردون کرسیزه زه ای رای ترا صبح منیر آینه‌دار
29. ۲۹هرچه گویم به مدیح تو و گویند کسانتو از آن بیشتری نیست در آن هیچ انکار
30. ۳۰منکران همه عالم چو رسیدند به توبر تمیز و خرد و خلق تو کردند اقرار
31. ۳۱احتشام تو درختی است به غایت عالیکه نشاط و طرب و ناز و نعیم آرد بار
32. ۳۲تو سلیمانی و زیر تو فرس تخت روانتخت از معجزه بر باد نشسته چو غبار
33. ۳۳چون کدو خصم تو گردنکش اگر شد چه شودهم تواش باز کنی پوست ز تن همچو خیار
34. ۳۴با همه سرکشی توسن گردون چو شتردست حکم تو ببینیش درون کرد مهار
35. ۳۵نیست جز کلک تو گر کلک بود مشک‌فشاننیست جز طبع تو گر طبع بود گوهربار
36. ۳۶همچو باران به نشیب افتد بدخواه تو بازگر به بالاکشدش چرخ دو صد ره چو بخار
37. ۳۷دشمنت را چو خرد نیست اگر گنج نهدنشود مالک دینار به ملک و دینار
38. ۳۸نشود مشک اگر چند فراوان ماندجگر سوخته در نافهٔ آهوی تتار
39. ۳۹علم دولت تو میخ زمین است و زمانعزت ذات شریفت شرف لیل و نهار
40. ۴۰ده ره از نه فلک ایام شنیدست صریحکه تویی واسطهٔ هفت و شش و پنج و چهار
41. ۴۱گر چو فرعون لعین خصم تو در بحر شودموکب موسویت گرد برآرد ز بحار
42. ۴۲باز تمکین تو هرجا که به پرواز آیدسر فرو دزدد بدخواه تو چون بوتیمار
43. ۴۳گرد نبندد کمر مهر تو چون مور عدوتزود از پوست برون آردش ایام چو مار
44. ۴۴تو چنانی که در آفاق ترا نیست نظیربه صفا و به حیا و به ثبات و به وقار
45. ۴۵باز اخوان خردمند ترا چتوان گفتزیرک و فاضل و دشمن‌شکن و کارگذار
46. ۴۶سرورا، پاکدلا، زین فلک بی‌سر و پازندگانی رهی گشت به غایت دشوار
47. ۴۷نقد می‌بایدم امروز ز خدمت صد چیزنقدتر از همه حالی فرجی و دستار
48. ۴۸بندگانند فراوان ز تو با نعمت و نازبنده را نیز چه باشد هم از ایشان انگار
49. ۴۹وقت آنست که خواهی ز کرم کلک و دواتبدری پارهٔ کاغذ ز کنار طومار
50. ۵۰بر هر آن کس که براتم بنویسی شایدبه کمال‌الدین باری ننویسی زنهار
51. ۵۱زانکه آن ظالم بی‌رحم یکی حبه ندادزان زر و جامه و کرباس و کتان من پار
52. ۵۲آن کمالی که چو نقصان من آمد در پیشزان ندیدم من از آن هدیهٔ شاهی آثار
53. ۵۳هجو کی خواستمش گفت ولی ترسیدمکه نه بر طبع ملک راست بود آن گفتار
54. ۵۴بحلش کردم اگر چند که او ظالم بودبا ویم بیش از این نیز مبادا سر و کار
55. ۵۵تا جهان ماند، ماناد وجودت به جهانبادی از بخت و جوانی و جهان برخوردار
56. ۵۶دوستان جمع و ندیمان خوش و دولت باقیسر تو سبز و دلت شاد و تنت بی‌آزار
57. ۵۷عید فرخنده و در عید به رسم قربانسر بریده عدویت همچو شتر زار و نزار