1. ۱ای به خوبی و خرمی چو بهارگشته در دیدها بهار نگار
2. ۲عرصهٔ صحن تو بهشت هواذروهٔ سقف تو سپهر عیار
3. ۳از سپهرت به رفعت آمده ننگوز بهشتت به نزهت آمده عار
4. ۴گشته باطل ز عکس دیوارتآن دورنگی که داشت لیل و نهار
5. ۵در تو از مشکلات موسیقیهرچه تقریر کرده موسیقار
6. ۶کرده زان پس مکرران صداتهم بر آن پرده سالها تکرار
7. ۷معتدل عالمی که در تو طیورهمه هم ساکن‌اند و هم طیار
8. ۸بلعجب عرصه‌ای که در تو وحوشهمه هم ثابتند و هم سیار
9. ۹کرگ تو پیل کشته بر تارکباز تو کبک خسته در منقار
10. ۱۰شیر و گاو تو بی‌نزاع و غضبابدالدهر مانده در بیکار
11. ۱۱تیغ ترکان رزمگاه تراآسمان کرده ایمن از زنگار
12. ۱۲جام ساقی بزمگاه ترامی‌پرستان نه مست و نه هشیار
13. ۱۳موج در جوی تو فلک سرعتمرغ بر بام تو ملک هنجار
14. ۱۴با تو رضوان نهاده پیش بهشتچند کرت عصا و پا افزار
15. ۱۵عمرها در عمارتت بودهدهر مزدور و آسمان معمار
16. ۱۶سحر نقش ترا نموده سجودمردم دیدها هزار هزار
17. ۱۷بزمگاه ترا هلال قدحهمه وقتی پر آفتاب عقار
18. ۱۸دیلم و ترک رزمگاه تراهیچ کاری دگر نه جز پیکار
19. ۱۹رمح این چون شهاب آتش‌سوزتیغ آن چون مجره گوهردار
20. ۲۰وحش و طیر شکارگاه تراخامه بی‌اضطراب داده قرار
21. ۲۱سایهٔ تو چنان کشیده شدستکافتابش نمی‌رسد به کنار
22. ۲۲پایهٔ تو چنان رفیع شدستکاسمان را فرود اوست مدار
23. ۲۳آسمان زیر دست پایهٔ تستورنه کردی ستاره بر تو نثار
24. ۲۴باغ میمونت را نشسته مدامهمچو مرغان فرشته بر دیوار
25. ۲۵طارم قدر تو چو گردون نهچمن صحن تو چو ارکان چار
26. ۲۶رستنیهاش چون نبات بهشتفارغ از گردش خزان و بهار
27. ۲۷سوسنش همچو منهیان گویانرگسش همچو عاشقان بیدار
28. ۲۸یک دم از طفل و بالغش خالیدایهٔ نشو را نبوده کنار
29. ۲۹پنجهٔ سرو او به خنجر بیدبی‌گنه بر دریده سینهٔ نار
30. ۳۰سایهٔ بید او به چهرهٔ روزبی‌سبب در کشیده چادر قار
31. ۳۱صدف افکنده موج برکهٔ اوهمه اطراف خویش دریاوار
32. ۳۲فضلهٔ سرخ بید او مرجانلؤلؤ سنگ ریز او شهوار
33. ۳۳در عالیش بر زبان صریرمرحبا گوی ز ایران هموار
34. ۳۴نابسوده در او ز پاس وزیرسر زلف بنفشه دست چنار
35. ۳۵آن قدر قدرت قضا پیمانآن ملک سیرت ملوک آثار
36. ۳۶ناصرالدین که شاخ نصرت و دینندهد بی‌بهار عدلش بار
37. ۳۷طاهربن مظفر آنکه ظفرهمه بر درگهش گذارد کار
38. ۳۸آنکه بفزود کلک را رونقوانکه بشکست تیغ را بازار
39. ۳۹وانکه جز باس او ندارد زردفتنهای زمانه را رخسار
40. ۴۰دست رایش بکوفت حلقهٔ غیببرکشیدند از درون مسمار
41. ۴۱دولتش را چو چرخ استیلاهمتش را چو بحر استظهار
42. ۴۲بوی باسش مشام فتنه نیافترخت برداشت رنگش از رخسار
43. ۴۳نه معالیش پایمال قیاسنه ایادیش زیردست شمار
44. ۴۴کار عزمش به ساختن آسانغور حزمش به یافتن دشوار
45. ۴۵دست جودش همیشه بر سر خلقپای خصمش مدام بر دم مار
46. ۴۶کرده چرخش به سروری تسلیمداده دهرش به بندگی اقرار
47. ۴۷رایت او به جنبش اندکخانه‌پرداز فتنهٔ بسیار
48. ۴۸روزگارش به طبع گفته بگیرهرچه رایش به حکم گفته بیار
49. ۴۹بسته با حکم از قضا بیعتگفته با کلک او قدر اسرار
50. ۵۰داشته شیر چرخ را دایمسایهٔ شیر رایتش به شکار
51. ۵۱به بزرگیش کاینا من کانداده یک عزم و یک زبان اقرار
52. ۵۲کرده دوش یهود را تهدیداحتساب سیاستش به غیار
53. ۵۳تا جهان لاف بندگیش زدستسرو ماندست و سوسن از احرار
54. ۵۴از عجب لا اله الا اللهچون کنند آفتاب را انکار
55. ۵۵ای قضا بر در تو جویان جاهوی قدر بر در تو خواهان بار
56. ۵۶مسرع حکم تو زمانه نوردشعلهٔ باس تو ستاره شرار
57. ۵۷کوه را با طلایهٔ حلمتگشته قایم جهادهای وقار
58. ۵۸جیش عزمت دلیل بوده بسیفتنه را در مضیقها به عثار
59. ۵۹رایتت آیتی است حق‌گسترقلمت معجزیست باطل خوار
60. ۶۰رتبت کلک دست تو بفزودتا جهان را مشیر گشت و مشار
61. ۶۱چه عجب زانکه خود مربی نیستکلک را در جهان چو دریا بار
62. ۶۲دهرش از انقیاد گفته بگیرهرچه رایش به حکم گفته بیار
63. ۶۳صاحبانی چرا از آنکه فلکدارد از من بدین سخن آزار
64. ۶۴اندرین روزها به عادت خویشمگر اندر میان خواب و خمار
65. ۶۵بیتکی چند می‌تراشیدمزین شتر گربه شعر ناهموار
66. ۶۶منشی فکرتم چو از دو طرفگشت معنی ستان و لفظ سپار
67. ۶۷گفتمت صاحبا فلک بشنیدگفت هان ای سلیم‌دل زنهار
68. ۶۸این ندا هیچ در سخن منشانوین سخن بیش بر زبان مگذار
69. ۶۹آنکه توقیع او کند تعیینخسرو و صاحب و سپهسالار
70. ۷۰وانکه دارند در مراتب ملکبندگانش ملوک را تیمار
71. ۷۱آنکه امرش دهد به خاک مسیروانکه نهیش دهد به باد قرار
72. ۷۲وانکه هرگز به هیچ وجه ندیدفلکش جز به آب و آینه یار
73. ۷۳وانکه از روی کبریا دربستنه به عون سپاه و عرض سوار
74. ۷۴وانکه جز عزم او نجنباندرایت فتح را به گیر و به دار
75. ۷۵تخت خاقان بگوشهٔ بالشتاج قیصر به ریشهٔ دستار
76. ۷۶صاحبش خوانی ای کذی و کذیهان گرت می‌نخارد استغفار
77. ۷۷ای در آن پایه کز بلندی هستاز ورای ولایت گفتار
78. ۷۸نیست از تیر چرخ ناطق‌تردست از نطق زید و عمرو بدار
79. ۷۹به خدای ار بدین مقام رسدهم شود بی‌زبانتر از سوفار
80. ۸۰من دلیری همی کنم ورنهبر بساط تو از صغار و کبار
81. ۸۱هیچ صاحب سخن نیارد کرداین چنین بر سخنوری اصرار
82. ۸۲تا بود بزم زهروی را گلتا بود تیر عقربی را خار
83. ۸۳فلک مجلست ز زهره‌رخانباد چونان که بشکفد گلزار
84. ۸۴دور فرمان دهیت همچو ابدپای بیرون نهاده از مقدار
85. ۸۵داعیان دوام دولت توانس و جان بالعشی و الابکار
86. ۸۶جاهت از حرز و حفظ مستغنیجانت از عمر و مال برخوردار