ذنبي لعبلة ذنب غير مغتفر

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1گناه من نزد عبله گناهی ناآمرزیدنی است، آنگاه که سپیده پیری در موی من دمید.•ذَنبي لِعبْلةَ ذنبٌ غير مغتفرِ ⁎ لمّا تَبلَّجَ صبُح الشَّيبِ في شعري
2. 2عبیله با نگاه‌هایش دل مرا نشانه گرفت، با هر تیری که کشیده‌شدنش در چشمان سیاه و درشت عمیق است.•رَمتْ عُبيلةُ قلْبي من لواحِظِها ⁎ بكلُ سهم غريق النزع في الحور
3. 3شگفتا از این تیرها که از مژگان بی‌کمان و بی‌زه خطا نمی‌روند.•فاعجب لهنّ سهاماً غير طائشةً ⁎ من الجفونِ بلا قوسٍ ولا وتر
4. 4چه بسیار که حرمت قومی را از شیفتگی نگه داشتم که مرا به دختران نازدار و باحیا می‌کشاند،•كم قد حفِظْتُ ذمامَ القوم من ولَهٍ ⁎ يعتادني لبناتِ الدلَّ والخفر
5. 5نازک‌اندامانی که شاخه چون قدشان را میان خمیده و خمیده‌شده ببیند رشک می‌برد.•مُهفْهفاتٍ يَغارُ الغُصنُ حين يَرَى ⁎ قدودَها بيْنَ مَيَّادٍ ومنْهصر
6. 6ای منزلی که اشک‌هایم بر آن روان است، آنگاه که ابر از باریدن بر ویرانه‌ها دریغ ورزد،•يا منْزلاً أدْمعي تجري عليهِ إذا ⁎ ضَنَّ السَّحابُ على الأَطْلال بالمطر
7. 7سرزمین شربه، چه بسیار حاجت‌ها که در آن شادمان با زیبارویان و همسالان برآوردم،•أرضُ الشَّربَّةِ كم قضَّيت مُبتهجاً ⁎ فيها مع الغيدِ والأترابِ من وطر
8. 8روزگاری که شاخهٔ جوانی‌ام در نرمی‌اش بود و با شکوفه‌ها و نشانه‌هایش سرگرم می‌شدم.•أيامَ غصنُ شبابي في نعومتهِ ⁎ ألهوبما فيهِ من زهرٍ ومن أثر
9. 9هر روز در سحر از بوی آن نسیمی با عطر چون بوی گل در سحرگاه برای ما می‌وزید،•في كلَّ يومٍ لنا من نشرها سحراً ⁎ ريحٌ شذاها كنشر الزهر في السحر
10. 10و هر شاخهٔ راست که منظرش دلپذیر بود، بهرهٔ عاشقش از آن جز نگریستن نیست.•وكلُّ غصنٍ قويمٍ راق منْظرهُ ⁎ ما حظُّ عاشقها منه سوى النظر
11. 11بر او بیمناکم، و اگر این نبود، مرکب‌هایم میان آبشخور عزم و بازگشت نمی‌ایستادند.•أخشى عليها ولولا ذاكَ ماوقفتْ ⁎ ركائبي بينَ وِرْدِ العَزْمِ والصَّدَرِ
12. 12هرگز، و پس از نزدیکی به خبر از او، با دوری دراز خانه قانع نبودم.•كلاً ولاَ كنتُ بعد القرب مقتنعاً ⁎ منها على طولِ بُعْدِ الدَّار بالخبر
13. 13آنان دوستان‌اند، هرچند خیانت کنند و پیمان مرا بشکنند؛ از عشق و اندیشه‌ام برنگشته‌ام.•همُ الأحبةُ وإن خانوا وإن نقضوا ⁎ عهدي فماحلت عن وجدي ولا فكري
14. 14از جدایی در نهان و آشکار شکوه می‌کنم، شکوه‌ای که بر سنگ سخت اثر می‌گذارد.•أشكو من الهجر في سرَّوفي علنٍ ⁎ شكْوَى تُؤَثرُ في صلْدِ منَ الحجر