بأسمَرَ من رماحِ الخَطّ لَدْنٍ أرى لي كلَّ يوْمٍ معْ زماني

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1با نیزهٔ گندمگون نرم از نیزه‌های خط، هر روز با روزگارم سرزنشی می‌بینم، چه در دوری و چه در نزدیکی.•بأسمَرَ من رماحِ الخَطّ لَدْنٍ أرى لي كلَّ يوْمٍ معْ زماني ⁎ عتاباً في البعاد وفي التداني
2. 2روزگار خواری مرا می‌خواهد و با سپاه سختی‌ها گرد من می‌گردد، آنگاه که مرا می‌بیند.•يُريدُ مذلَّتي ويَدُور حوْلي ⁎ بجيش النائباتِ إذا رآني
3. 3گویی پیر شده‌ام و سرم سپید گشته و شکیبایی‌ام اندک و دلم سست شده است.•كأني قد كَبِرتُ وشابَ رأسي ⁎ وقلَّ تجلُّدي ووهى جَناني
4. 4ای روزگار، امروز من چون دیروز من است و برای هر که با من روبه‌رو شود، هیبتی بزرگ‌تر دارد.•ألا يا دهرُ يومي مثلُ أمسي ⁎ وأعظمُ هيبةً لمن التقاني
5. 5و چه بسا غمگینی که اندوهش را زدودم با ضربت قاطع، آنگاه که مرا خواند.•ومكرُوبٍ كشَفْتُ الكَربَ عنه ⁎ بضربةٍ فيصل لَّما دعاني
6. 6مرا خواند، در حالی که اسبان می‌تاختند، و ندانستم از بنی‌سمی بود یا از کنانه.•دعاني دعوةً والخيلُ تجري ⁎ فما أدري أبا سمى أمْ كناني
7. 7گوش خود را باز نداشتم هنگامی که مرا خواند، بلکه زبانم برای او روشن کرد.•فلم أُمْسِكْ بسمْعي إذْ دعاني ⁎ ولكنْ قد أبان لهُ لِساني
8. 8پس با نیزه‌ای که از برق یمانی پیشی می‌گرفت، دسته‌ها را از او به زور پراکنده ساختم.•ففرَّقْتُ المواكِبَ عنْهُ قهْراً ⁎ بطعنٍ يسبقُ البرق اليماني
9. 9او را پاسخ ندادم مگر آنکه شمشیرم و نیزه‌ام در نبرد دو اسب مسابقه بودند.•وما لبَّيته إلا وسيفي ⁎ ورمحي في الوغى فَرَسا رِهانِ
10. 10و پاسخ من به او این بود که بر او با اسب نرم‌رکاب مهار گشتم.•وكان إجابتي إيَّاهُ أني ⁎ عطَفتُ عليه خَوَّارَ العِنان
11. 11با نیزهٔ گندمگون نرم از نیزه‌های خط، و شمشیر سپید برنده، مردانه و یمانی.•بأسمَرَ من رماحِ الخَطّ لَدْنٍ ⁎ وأبيضَ صارِمٍ ذَكرٍ يَمانِ
12. 12و هماوردی را که در میدان نیرنگ افکنده بودم، با جامه‌های ارغوانی بر او.•وقرنٍ قد تركتُ لدى مكرَّ ⁎ عليه سبائباً كالأرجوان
13. 13پرندگان را وانهادم که گرد او نشسته بودند، چنانکه دوشیزگان را به جشن عروسی می‌برند،•تركتُ الطَّير عاكفةً عليه ⁎ كما تُهَدى إلى العُرْس الغواني
14. 14و آنها را از خوردن آن بازمی‌دارد زنده بودن دستی و پایی که می‌دوند.•وتمنعهنَّ أنْ يأكلن منهُ ⁎ حياةُ يدٍ ورِجْلٍ تركضان
15. 15سختی جنگ ستون مرا سست نکرد و دست روزگار به من نرسید.•وما أوهى مراسُ الحرب ركني ⁎ ولا وصلتْ إليَّ يدُ الزَّمان
16. 16با شبح مرگ نزدیک نشدم مگر چنانکه دلیر به ترسو نزدیک می‌شود.•وما دانيْتُ شخْصَ الموْتِ إلاّ ⁎ كما يدنو الشجاعُ من الجبان
17. 17بنی‌عبس دانسته‌اند که چون به نیزه‌زنی خوانده شوم، شاد می‌شوم،•وقد عَلِمَتْ بنو عبْسٍ بأني ⁎ أهشُّ إذا دعيت إلى الطّعان
18. 18و اینکه مرگ در فرمان دست من است، آنگاه که انگشتانم را به شمشیر هندی پیوند دهم.•وأنَّ الموت طوع يدي إذا ما ⁎ وصلتُ بنانَها بالهِندُواني
19. 19و سواران نبرد، قوم من، چه نیکویند، آنگاه که مهارها به انگشتان گره می‌خورد.•ونعم فوارسُ الهيجاءِ قومي ⁎ إذا علق الأَعنَّةُ بالبنان
20. 20آنان لقیط و پسر حجر را کشتند و حاجب و دو پسر ابان را از پای درآوردند.•هم قتلوا لقيطاً وابن حجر ⁎ وأردوا حاجباً وابنَي أبانِ