أفنى وليلي ليسَ يفنى آخرهُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1فنا می‌شوم و شبم پایانش فنا نمی‌شود؛ این آبشخورهایش است، پس بازگشتگاه‌هایش کجاست؟•أفنى وليلي ليسَ يفنى آخرهُ ⁎ هاتا مواردهُ فأينَ مصادرهُ؟
2. 2چشمان شماتت‌کنندگان خوابید، به یقین که او نمی‌آساید و اندوه‌ها همنشین شبانه‌اش‌اند.•نامتْ عيونُ الشامتينَ تيقناً ⁎ أنْ ليسَ يَهْجَعُ والهُمومُ تسامِرُهْ
3. 3جدایی شکیبایی‌اش را اسیر کرد، و آن که از او شرم داشت دور شد.•أَسرَ الفِراقُ عَزاءَهُ وَنأى الّذي ⁎ قدْ كانَ يستحييهِ إذْ يستاسرهُ
4. 4هیچ چیز به عاشق زیان نمی‌رساند، اما چون دوست دور شود هر چیزی او را زیان می‌رساند.•لا شيءَ ضائرُ عاشقٍ، فإذا نأى ⁎ عَنْه الْحَبيبُ فَكُلُّ شيءٍ ضَائِرُهْ
5. 5ای پرسنده‌ی من، غایبم را برایت شرح می‌دهم تا گویی حاضر آن را می‌بینی:•يا أيهاذا السائلي أنا شارحٌ ⁎ لكَ غائبي حتىَّ كأنكَ حاضرهُ
6. 6من و نصر و خشنودی به همسایگی او چون دریایی هستیم که همسایه‌اش جز آن نمی‌جوید.•إني ونصراً والرضا بجوارهِ ⁎ كالبَحْرِ لا يَبْغي سِوَاهُ مُجَاوِرُهْ
7. 7هیچ کس از روزگار او بیم خواری ندارد که یقین دارد نصر یاورش است.•ما إنْ يَخافُ الخَذْلَ من أيَّامِهِ ⁎ أحدٌ تيقنَ أنَّ نصراً ناصرهُ
8. 8ابوالعباس را کسی فدیه می‌دهد که سرزنشگرانش از ریشه و عناصر او فدا نمی‌کردند.•يَفْدِي أبَا العبّاسِ مَن لم يَفْدِهِ ⁎ مِنْ لائِميهِ جِذْمُهُ وعَنَاصِرُهْ
9. 9برای ستایشگران برانگیخته است، گویی آمدنده برای ستایش او آمده و برای فخر.•مسْتَنِفرٌ للمَادِحينَ، كأنَّما ⁎ آتيهِ يمدحهُ أتاهٌ يفاخرهُ
10. 10درباره‌ی کسی چه می‌بینی که تو را شایسته‌ی ستایش خود دید و سرنوشتش به دست تو افتاد؟•ماذا ترى فيمنْ رآكَ لمدحهِ ⁎ أهلاً وصارتْ في يديكِ مصايرهُ
11. 11با پیشامدها ستیزید تا از او رخ پوشاندند، اما قضا با او ستیزه می‌کند.•قَدْ كابَرَ الأحْدَاثَ حتَّى كَذَّبَتْ ⁎ عَنْهُ ولكنَّ القَضَاءَ يُكابِرُهْ
12. 12روزگار را از پهلوهایش دست بازداشت؛ پس روزگار خوار آنچه فرمان دهی می‌کند.•مُرْ دَهْرَهُ بالكَف عَنْ جَنَبَاتِه ⁎ فالدَّهْرُ يَفْعَلُ صاغِراً ما تأمُرُهْ
13. 13کسی را که ستایش تو را از یاد نبرد و آرزوها در تاریکی می‌پندارند تو او را یادداری، فراموش مکن.•لاتَنْسَ مَنْ لم يَنْسَ مدْحَك والمُنَى ⁎ تحتَ الدجى يزعمنَ أنكَ ذاكرهُ
14. 14بامداد کن که بر تو بامداد کرد با ستایش او درخشان‌ترین قصیده‌ها، و بهترین کار بامدادکننده.•أُبْكُرْ فَقَدْ بَكَرتْ عليْكَ بِمَدْحِهِ ⁎ غررُ القصائدِ خيرُ أمرٍ باكرهُ
15. 15آغاز آن با آغاز شعرش به تو رسید؛ پس آغازش را ببخش تا پایانش از آنِ تو باشد.•لاقاكَ أولهُ بأولِ شعرهِ ⁎ فأهِبْ بأوَّلِهِ يَكُنْ لكَ آخِرُهْ
16. 16هیچ چیز از ستایش روان من نیکوتر نیست، و بخشش تو در افق شهرها همراه آن است.•لاشَيءَ أَحْسَنُ مِنْ ثَنائيَ سَائراً ⁎ ونداكَ في أفقِ البلادِ يسايرهُ
17. 17و چون جوان امیدبخش خردش به کامیابی رسید، شاعرش نیز در بخشش او کامیاب شد.•وإذا الفتى المأْمُولُ أنجَحَ عَقْلَهُ ⁎ في نَفْسِهِ وَنَداهُ أنجَحَ شَاعِرُهْ