يامَنْ بهِ يَفْتَخِرُ الفَخْرُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای که فخر به او فخر می‌کند و شعر به او شاد می‌شود،•يامَنْ بهِ يَفْتَخِرُ الفَخْرُ ⁎ ومنْ بهِ يبتهجُ الشعرُ
2. 2درخواست اجازهٔ من از آن نبود که خورشیدی از آدمیان یا ماهی مرا شیفته کرد،•ماطلَبِي للإذْنِ أَنْ شَاقَنِي ⁎ شَمْسٌ مِنَ الإنْسِ ولا بَدْرُ
3. 3بلکه نامه‌ای لال و گویاست که گشودنش از پیچیدنش گویاتر است.•بَلى كتابٌ أَخْرَسٌ ناطِقٌ ⁎ أَنْطَقَ مِنه طَيَّهُ النَّشْرُ
4. 4چون پیچیده‌اش پدیدار شد، رازهایی پراکنده شد که آشکاری آن‌ها را نهان می‌داشت.•فانتشرتْ حينَ بدا طيهُ ⁎ سَرائِرٌ يَكتُمها الجَهْرُ
5. 5در دل آن، پیک اندوه با رویدادی آمد که پشت [آن] آشکارش ساخت.•جاءَ نذيرُ الحزنِ في بطنهِ ⁎ بحادثٍ أظهرهُ الظهرُ
6. 6پس در سطرهایش سطرهایی ریخت، سطری از اشک بالای سطری.•فانهلَّ في أسطرهِ أسطرٌ ⁎ للدمعِ سطرٌ فوقهُ سطرُ
7. 7پس به دوری که ساعتش دهر است از خانواده‌اش، اجازه را منت نهاد.•فمنَّ بالإذنِ على نازحٍ ⁎ عن أهلهِ ساعتهُ دهرُ
8. 8و گمان مرا در آنچه امید داشتم راست کردی، آنگاه که باران دروغ گفت.•فَقدْ صَدقْتَ الظَنَّ في كل ما ⁎ رَجَوْتُه إِذْ كَذَبَ القَطْرُ