نبئتُ عتبة َ يعوي كيْ أشاتِمه

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1خبر یافتم عتبه زوزه می‌کشد تا او را دشنام دهم؛ خدا بزرگ‌تر است، نقد چگونه شیر شد!•نبئتُ عتبةَ يعوي كيْ أشاتِمه ⁎ اللَّهُ أكبِرُ أَنَّى استَأسَدَ النَّقَدُ!
2. 2گمان نمی‌بردم روزگار مرا مهلت دهد تا کسی را ببینم که او را هجو می‌کند و هیچ‌کس نیست.•ما كُنْتُ أحسِبُ أن الدَّهْرَ يُمْهِلُني ⁎ حتَّى أَرَى أحداً يَهجوه لا أحَدُ!
3. 3عتبه را همان بس که بیماری در اوست، اگر در شیر بود شیر نمی‌درید.•بحسبِ عتبةَ داءٌ قد تضمَّنهُ ⁎ لوْ كانَ في أسدٍ لم يفرس الأسدُ
4. 4اگر اعوج که مرطی با او می‌تازد تجاوز کند، یا لاحق، آرزو می‌کرد که میخی باشد.•لو اعتدى أعوجٌ يعدو به المرطى ⁎ أو لاحقٌ لتمنَّى أنَّه وتدُ!
5. 5اگر بدش می‌آمد رسوایی‌اش آشکار شود، در شعرش این همه قصد و عمد نبود.•لو كانَ يكرهُ أنْ تبدو فضيحتُه ⁎ ما كانَ أكثرَ ما في شعرِه العمدُ
6. 6اگر وصف نیزه را بیهوده از او شنیدی، نیزه‌ای خواسته که گره ندارد.•فإنْ سَمِعْتَ له نَعْتَ القَنا عَبثاً ⁎ فقدْ أرادَ قناً ليستْ لها عُقدُ!
7. 7از کسی در شگفتم که در انبانش دریاها از نطفه است، چگونه نمی‌زاید؟•إني لأعجبُ ممنْ في حقيبتِه ⁎ مِنَ المَنِي بُحُورٌ كيفَ لا يَلِدُ؟
8. 8اگر یک‌دهم آنچه او شب و روز دچار آن است بر جهانیان بود، تباه می‌شدند.•لو أَنَّ عُشْرَ الذي أمسَى وظَلَّ بهِ ⁎ بالعالمينَ من البلوى إذنْ فسدوا
9. 9هرگز با کوشش بر دشمنان نفرین نکند، جز اینکه بخشی از آنچه خود دارد بیابند.•لا يَدْعُوَنَّ على الأعدَاءِ مُجتهِداً ⁎ إلاَّ بأَنْ يَجِدوا بعضَ الذي يَجِدُ!
10. 10و گویندهٔ می‌گوید: چرا از تو چشم می‌پوشند؟ گفتم: من چشم‌دردم.•وقائلٍ مالهم يغضونَ عنكَ إذا ⁎ أتأَرْتَ قلتُ لهُ إني أنا الرَّمدُ
11. 11من شمشیرم، من مرگ کشنده‌ام، من آتش شعله‌ورم، من شیر بنده‌ام.•أنا الحسامُ أنا الموتُ الزؤامُ أنا الـ ⁎ ـنَّارُ الضرامُ أنا الضرغامةُ العبدُ