لن يَبْقَ لِلصَّيْفِ لا رَسْمٌ ولا طَلَلُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1برای تابستان نه نشانی می‌ماند و نه ویرانه، نه جامهٔ نو که پوشیده شود و نه ژنده‌ای.•لن يَبْقَ لِلصَّيْفِ لا رَسْمٌ ولا طَلَلُ ⁎ و لا قشيبٌ فيستكسى ولا سملُ
2. 2از انصاف اشک است که بر تابستان گریه شود، چنان که بر جوانی گریه می‌شود و بر سرگرمی و غزل.•عدلٌ من الدمعِ ان يبكي المصيفَ كما ⁎ يبكى الشبابُ ويبكى اللهوُ والغزلُ
3. 3دست راست روزگار نیکی‌هایش را درنوردید و دست چپش رفت، و پس از آن جانشین ما شد.•يمنى الزمانِ طوت معروفها وغدت ⁎ يُسْراهُ وهْيَ لنا مِنْ بعدِها بَدَلُ
4. 4برای زمستان و تابستان مثلی نیست که گوش بدان خشنود شود، جز بخشش و بخل.•ما للشتاءِ ولا للصيفِ من مثلٍ ⁎ يَرْضَى به السَّمْعُ إلاَّ الجُودُ والبخلُ
5. 5نمی‌بینی که زمین خشمگین است و سنگریزه ناآرام، و افق با باد سرد کجرو به جنگ برخاسته؟•أما ترى الأرضَ غضبي والحصى قلِقٌ ⁎ و الأفقَ بالحرجفِ النكباءِ يقتتلُ
6. 6هر که پندارد شادابی تابستان نرفته، کوه جز آن می‌پندارد.•من يزعم الصيفَ لم تذهب بشاشتهُ ⁎ فغيرُ ذلكَ أَمسَى يَزعمُ الجَبَلُ
7. 7کلاه‌خودی بر سر او بامداد کرد که سفید است؛ نه شمشیرها شقیقه‌اش را می‌شکافند و نه نیزه‌ها.•غدا لهُ مغفرٌ في رأسهِ يققٌ ⁎ لا تهتك البيضُ فوديهِ ولا الأسلُ
8. 8چون خراسان از لوله‌اش دندان نشان داد، دندان‌های سخت او مهارِ ما شد.•اذا خراسانُ عن صنبيرها كشرت ⁎ كانت قياداً لنا أنيابهُ العضلُ
9. 9شب و روز در جایگاه شب‌گذار خود می‌ماند، و دلیری‌اش در جگر مردمان کوچ می‌کند.•يُمْسِي ويَضحِي مٌقيماً في مَبَائِتِه ⁎ وَبَأسُهُ في كُلَى الأَقوامِ مُرْتَحِلُ
10. 10هر که از او تندی جدی‌اش را در دو آبادی نمی‌دانست، و کار حق برگزیده بود.•من كان يجهلُ منهُ جدَّ سورتهِ ⁎ في لاقريتين وأمرُ الحقِّ مكتهلُ
11. 11نه دنده‌ها نادان‌اند و نه درون‌ها و نه کلیه‌ها که او دلاور پیشتاز است.•فما الضُّلوعُ ولا الأَحشَاءُ جاهِلَةٌ ⁎ و لا الكلى أنهُ المقدامةُ البطلُ
12. 12این و هنوز به جنگ کمر نبسته است؛ کدام همتایی چنین است که ببینی هنگامی که جامه پوشد؟•هذا ولم يَتَّزِر لِلحرْبِ دَيْدَنَهُ ⁎ و أيُّ قرنٍ تراهُ حين يشتملُ
13. 13اگر خدا کاری را آسان کند، همراه آن می‌بار می‌آورد، از آنجا که نیازها و آرزوها برگ آورده‌اند.•إنْ يَسَّرَ اللَّه أَمراً أَثمَرتْ معه ⁎ من حيثُ أورقتِ الحاجاتُ والأملُ
14. 14آتش من اگر آتش با آنها باشد، زغال غضای انبوه نیست جز رفتن و شتران.•فما صلائي ان كان الصلاءُ بها ⁎ جمرَ الغضا الجزلِ الا السيرُ والابلُ
15. 15آنهایی که تو را خشنود می‌کنند بینی‌شان را به خاک نمالیده‌اند، و آنهایی که تو را رهنمون می‌شوند رشد و گمراهی‌اند.•المُرضِياتُك ما أَرغمتَ آنُفَها ⁎ و الهادياتك وهي الرشدُ والضللُ
16. 16مسافت دور را نزدیک می‌کند هرگاه سلاحش را برگیرد، و آن تاخت و گام شتاب است.•تقرّبُ الشقةَ القصوى أذا أخذت ⁎ سِلاحَها وَهُو الإرقالُ والرَّمَلُ
17. 17هرگاه از سرزمینی ستم دید و در آن جدایی افکند، عزت آن همان است، جز اینکه رام است!•إِذَا تَظَلَّمْتَ مِن أَرضٍ فُصِلْتَ بها ⁎ كَانَتْ هي العِزُّ إِلاَّ اَنَّها ذُلُلُ!