قال الوُشَاة ُ بَدَا في الخَد عارِضُه

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سخن‌چینان گفتند که بر گونه‌اش مو دمیده است؛ گفتم فزون مگویید، این عیب او نیست.•قال الوُشَاةُ بَدَا في الخَد عارِضُه ⁎ فقلت لا تكثروا ما ذاك عائبهُ
2. 2آنگاه که با دو شانه‌اش برخاست و پیشانی‌اش بر مروارید دندان‌ها سبزی گرفت.•لمَا استقَلَّ بأرْدَافٍ تُجاذِبُهُ ⁎ و اخضرَّ فوقَ جمانِ الدرِّ شاربهُ
3. 3و گل سوگندهای سخت خورد که شگفتی‌هایش هرگز از گونه‌اش جدا نشود.•و أقسمَ الوردُ أيماناً مغلظةً ⁎ أن لا تفارقَ خديهِ عجائبهُ
4. 4مژه‌هایی بی‌زبان با او سخن گفتند و پاسخش همان بود که پرده‌دارش گفت.•و كلمتهُ جفونٌ غيرُ ناطقةٍ ⁎ فكان من ردهِ ما قال حاجبهُ
5. 5زیبایی‌اش همان است که می‌شناختم، و مو برایش نگهبانی است در برابر خواستاران.•الحُسْنُ مِنهُ على ما كنتُ أعهَدُهُ ⁎ والشَّعْرُحِرْزٌله مِمَّنْ يُطالِبُهُ
6. 6شیرین‌ترین و زیباترین حال او آن بود که گونه‌اش پدیدار شد و سبیلش سیاه گشت.•أحلى وأحسنُ ما كانت شمائلهُ ⁎ اذ لاح عارضهُ وأسودَّ شاربهُ
7. 7و آن که در دوستی‌اش سرزنش می‌کرد، چون از من و او پرسیده شود، دوست او می‌گوید.•و صار من كان يلحي في مودتهِ ⁎ إن سيلَ عني وعنهُ قال صاحبهُ