ضاحكن من أسفِ الشباب المدبرِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1از دریغ جوانیِ پشت‌کرده خندیدند و از خنده‌های پیریِ مهتابی گریستند.•ضاحكن من أسفِ الشباب المدبرِ ⁎ وبكينَ منْ ضحكاتِ شيبٍ مقمرِ
2. 2با عزمی به اسب عزم من نزدیک شدند که در دلم ضربه‌ای بر جای نهاد که یاری‌ناپذیر بود.•ناوَشْنَ خَيْلَ عَزيمَتي بِعَزيمَةٍ ⁎ تركتْ بقلبي وقعةً لم تنصرِ
3. 3خوی‌های مرا آزمودند و مرا دست‌گشاده در بخشیدن دوستیِ نهان یافتند.•ولقدْ بلونَ خلائقي فوجدنني ⁎ سَمْحَ اليدينِ بِبَذْلِ وُدَّ مُضْمَرِ
4. 4از اینکه جانم را بخشیدم در شگفت‌اند، و من هم چنین از بخشندگی جعفر در شگفتم.•يَعْجَبْنَ مني أَنْ سَمَحتُ بِمُهْجَتي ⁎ وكَذَاكَ أَعجبُ مِنْ سَماحَةِ جَعْفَرِ
5. 5پادشاهی که چون نیازها به پیرامونش پناه برند، با دست بخشش آسانش دست می‌دهند.•ملكٌ إذا الحاجاتُ لذنَ بحفوهِ ⁎ صَافَحْنَ كَفَّ نَوَالِهِ المُتَيسرِ
6. 6پادشاهی که کلیدهای مرگ در دست چپ او و کلید قفل تنگدستی در دست راست اوست.•مَلِكٌ مَفاتِيحٌ الرَّدَى بِشمالِه ⁎ ويمينهُ إقليدُ قفلِ المعسرِ
7. 7پادشاهی که چون شعر در شهری سرگردان شود، رهنمای چشم سرگردانش است.•مَلِكٌ إِذا ما الشَّعْرُ حارَ ببلدةٍ ⁎ كانَ الدّليلَ لِطَرْفِه المُتَحَيرِ
8. 8ای کسی که مژدهٔ اسباب بی‌نیازی را می‌دهد، مژده‌هایی از چهرهٔ شادمانش.•يا مَنْ يُبِشرُني بأَسْبَابِ الغِنى ⁎ منه بشائرُ وجههِ المستبشرِ
9. 9به بخشش خود ببال نه به نژادت، که بخشش تو آنچه را برایت منتشر نشده منتشر می‌کند.•إفْخَرْ بجُودِكَ دُونَ فَخْرِكَ إِنَّما ⁎ جدواكَ تنشرُ عنكَ مالم تنشرِ
10. 10ای ابوالفضل، نزد تو آمدم، همان که با بخشش آبشخورم را به بازگشتگاهم نزدیک کرد.•إني انتجعتكَ يا أبا الفضلِ الذي ⁎ بالجُودِ قَرَّبَ مَوْرِدي مِنْ مَصْدَرِي
11. 11سالم بزی و بزرگی را با دست بخشش بساز تا رقیب ستاره‌ی مشتری شوی. [مبهم]•عشْ سالماً تبني العلا بيدِ الندى ⁎ حتَّى تكونَ مُنَاوِئاً لِلْمُشْيَرِي
12. 12می‌بینم که میوهٔ ستایش‌ها رسیده است و شاخه‌هایش بر ریشه می‌لرزد.•إني أرى ثمرَ المدائحِ يانعاً ⁎ وغُصُونَها تَهتَزُّ فوقَ العُنْصُرِ
13. 13اگر تو نبودی، مهار ستایش‌هایم را هرگز رها نمی‌کردم و قفل سپاسم را نمی‌گشودم.•لولاكَ لم أخلعْ عنانَ مدائحي ⁎ أبداً ولم أفتحْ رتاجَ تشكري
14. 14کم شد که اسبان ستایش‌هایم را آماده کنم جز آنکه ناکام بازگشتم.•ولَقَلَّمَا عَبَّيْتُ خَيْلَ مَدَائِحي ⁎ إِلاَّ رَجَعْتُ بِهِنَّ غيرَ مُظَفَّرِ
15. 15آیا وطنم در سرزمین تو نبود و دلبستگی‌ام در دمشق در سرای بحتری نمی‌چرید؟•أولم يكنْ وطني بأرضكَ والهوى ⁎ بدِمشْقَ يَرْتَعُ في دِيارِ البُحْتُرِي
16. 16و به نام تو پناه می‌برم که چون ابری مباشی که امید بسته نمی‌شود و چون گیاهی که ثمر نمی‌دهد.•وأَعُوذُ باسمِكَ أَنْ تكونَ كعارَضٍ ⁎ لا يرتجى وكنابتٍ لم يُثمرِ
17. 17و بدان که من با تو فخر نکردم و در ستایشت از هشدار نیاوردم. [مبهم]•واعلمْ بأني لم أقمْ بكَ فاخراً ⁎ لكَ مادِحاً في مَدْحِهِ لم أُنْذِرِ