صَرِيعُ هَوى ً تُغَادِيه الهُمومُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1اسیر عشقی هستم که اندوه‌ها بامدادان به سراغش می‌آیند، در نیشابور، و دوستی ندارد.•صَرِيعُ هَوىً تُغَادِيه الهُمومُ ⁎ بِنيسابُورَ ليسَ له حَمِيمُ
2. 2غریبی است که هیچ نزدیکی با او انس نمی‌گیرد و هیچ مهربانی به غربتش پناه نمی‌دهد.•غَريبٌ ليسَ يُؤْنِسُه قَريبٌ ⁎ ولا يأْوِي لِغُرْبَتِهِ رَحيمُ
3. 3مقیم در دیارهاست و دوری دراز و دوردستی او را با اندوهی پایدار روبه‌رو می‌کند.•مقيمٌ في الديارِ نوى شطونٌ ⁎ يُشَافِهُه بِها كَمَدٌ مُقِيمُ
4. 4طمعی ماندگار مهارش را می‌کشد؛ مردی تهی‌دست جامه‌اش را زره کرده است. [مبهم]•يمدُّ زمامهُ طمعٌ مقيمٌ ⁎ تَدَرَّعَ ثَوْبَه رَجلٌ عَدِيمُ
5. 5امیدی که امیدی در برابرش نیست، همان نومیدی است که پایانش شوم است.•رَجاءٌ ما يُقابِلُه رَجاءٌ ⁎ هوَ اليأسُ الذي عُقْبَاه شَومُ
6. 6شگفت نیست اگر مرکب من در سرزمینی است که پرندهٔ شومش پرواز کرده است.•فلا عجبٌ وإن كانت ركابي ⁎ بأَرضٍ طارَ طائرُهَا المَشُومُ
7. 7در غرب سرایی را ترک کردم در سرزمین شام که نعمت آن را فراگرفته بود.•فقَدْ فارَقْتُ بالغَرْبي دَاراً ⁎ بأرضِ الشّام حَفَّ بِها النعِيمُ
8. 8در آن حفاظت‌شده بودم، نه فرومایه و نه تنگ‌خوی، آنگاه که بزرگی فرود می‌آمد.•وكنتُ بها المُمَنَّعَ غَيرَ وَغْد ⁎ و لا نكدٍ اذا حلَّ العظيمُ
9. 9اگر در خانهٔ خواری فرود آمده‌ام و در آن شیفته شده‌ام، بردبار هم گاه شیفته می‌شود.•فإن أكُ حللتُ بدارِ هونٍ ⁎ صبوتُ بها فقد يصبو الحليمُ
10. 10تو را سرزنش می‌کنم و جز تو را سرزنش نمی‌کنم؛ روزگاری که برایم همان رقم زد که سدوم رقم زد. [مبهم]•ألومك لا ألومُ سؤاكَ دهراً ⁎ قَضَى لي بالذي يَقْضِي سَدُومُ
11. 11اگر لغزش‌های روزگاری را که امروز بدان گرفتار شدم سرزنش نکنم، که را سرزنش کنم؟•إذا أنا لم ألمْ عثراتِ دهرٍ ⁎ أصبتُ بها الغداةَ فمن ألومُ
12. 12و در دنیا بی‌نیازی‌ای هست که از آن رویگردان نبوده‌ام، اما در دنیا بزرگواری یافت نمی‌شود!•و في الدنيا غنىً لم أنبُ عنهُ ⁎ ولكنْ ليسَ في الدُّنيا كَرِيمُ!