هَلْ مُخطِىء ٌ حَتْفهُ عُفْرٌ بشاهقة ٍ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا کسی هست که مرگش خطا کند، چون بز کوهی سپید‌رنگ بر بلندی‌ای که بر کناره‌هایش گیاه شث و طباق چرا کرده•هَـلْ مُخطِـىءٌ حَـتْفـهُ عُـفْـرٌ بشـاهقـةٍ ⁎ رَعَى بأخيافِها شَثّاً وطُبّاقَا
2. 2النگوهای بخشش خدا را بر ساق‌ها و مچ‌ها دارد که بر آن‌ها سوار می‌شوند•مُسَوَّرٌ مِنْ حِبَاءِ الله أسْوِرَةً ⁎ يركَبْنَ منها وَظيفَ القَينِ والسّاقَا
3. 3یا عقابی ماده و نره‌عقابی در شکاف کوه، که در منقار و گوشهٔ چشم به هم ماننداند•أوْ لَقْوَةً أُمّ انهيمينِ في لُجُفٍ ⁎ شَبيـهَتَيْـهـا شَـفـا خَـطْـمٍ وآمـاقَــا
4. 4نادان در دین خود، روزی که از آسمان پوشیده چشمانی دوخته به او•مُهَبَّلٌ دينُها، يوماً، إذا قَلَبَتْ ⁎ إليهِ مِنْ مُستَكفّ الجو حِملاقَا
5. 5یا شبانی بدصدا که باران شبانه بیدارش کرده، آن‌گاه که بارانی تند و فراوان بود•أو ذو شـيـاهٍ، اغَنّ الصّـوْتِ، أرّقَـهُ ⁎ وبلٌ سـرَى ما خضَ الوَدقَتينِ، غَيداقَـا
6. 6تا آنکه تاریکی او را به چپ و راست انداخت و دید که صبح نزدیک شده•حتى إذا جَعَلَ الإظـلامُ يعـرِضُـهُ ⁎ شَمــائـلاً، ورأى للصّبـحِ إيـلاقَــا
7. 7بامداد چنان رفت که قطره‌هایش بر او بود، در جایی که رازها به امانت سپرده می‌شود•غَــدا كـأنّ عـلَـيـهِ مِـن قَـواطِـرِهِ ⁎ بحيثُ يَستَوْدِعُ الأسرارَ أخلاقَا
8. 8یا گله‌هایی از شتران که چون در رشته‌ها به هم پیوسته شدند و بافت‌ها و لایه‌ها را برگرداندند•أو ذو نحــائِصَ أشبــاهٍ إذا نَسقَتْ ⁎ مَناسِجاً، وثنَتْ مَلْطاً وأطْباقَا
9. 9پراکنده بودند، تا آنکه یاد آبشخور را چون صافی دیدند، پس آرزومند شدند•شَتَـوْنَ حتى إذا مـا صِـفْـنَ ذكّـرَهـا ⁎ من مَنهَـلِ مَـوْرِداً، فـاشْتَقنَ وَاشتاقَا
10. 10به چشمه‌ای می‌رود با آبی کبود که لب‌ریز است و بر آن نقرهٔ آب را به شکل لایه‌ها می‌بینی•يَؤمّ عَيناً بها زَرقاءَ، طاميَةً ⁎ يَـرَى علَيهـا لُجَيـنَ المــاءِ أطْـراقَـا
11. 11مرگ به ابوالبیداء رسید و او را درید و در میان مردم کسی را که سر به زیر بیفکند باقی نگذاشت•زارَ الحِمامُ أبا البَيداءِ مُخْتَرِماً ⁎ ولم يُغادِرْ لهُ في النّاسِ مِطرَاقَا
12. 12مادرش به عزایش! او مار خوش‌زبانی است، چون بر آشفته شوند، هر درمانده‌گو را قفل‌شده می‌بینند•وَيْلُمّهِ صِلُّ أصْلالٍ، إذا جَفَلُوا ⁎ يرَوْنَ كلّ مُعَيّ القَوْلِ مِغْلاقَا
13. 13چه بسا لغزش زشت خویشاوندی را که پنهان کردم، و اگر فاش می‌شد طوق‌ها بر گردن‌ها می‌افکند•يا ربّ عَوْراءِ ذي قُرْبَى كتَمْت، ولو ⁎ فشَتْ لألقَتْ على الأعناقِ أطواقَا
14. 14و چه بسا سخنان کوبنده‌ای که گوینده را لال کرد و از ربوده‌شدگان قوم بارها بر دوش می‌کشد•ومن قَوارعَ قد أخرَسْتَ ناطقَهـا ⁎ يحمِلْنَ مِنْ مُخطَفاتِ القومِ أوْساقَا
15. 15گفتم: نه درمانده از آنچه گوش دعوتگر دریافته، و نه بدگوهر برای دروغ آفریده•فـقـلْـتُ، لا حَـصِـراً بما وَعَتْ أُذُنا ⁎ داعٍ، وَلا نَـدُسـاً لـلإفْكِ خـلاّقَـا
16. 16مار است که چون قوم او را ببینند به سویش رو می‌کنند، سخنوران را به سکوت و سر‌به‌زیری وامی‌دارد•صِلٌّ، إذا ما رآهُ الْقوْمُ عامِدَهمْ ⁎ أزاحَ نـاطِقَـهُـمْ صَـمـتـاُ وَإطْراقَـا
17. 17پس در میان قوم، دانشی باقی نمی‌ماند؛ ای ابوالبیداء، بازدارنده‌ها را بازداشت و بازداشته شد•فلَيسَ للعـلْـمِ في الأقوامِ بـاقيَـةٌ ⁎ عـاقَ العَـواقـي أبـا البَيـداءِ، فانعـاقَـا