تذكّر أميرض اللهِ والعهدُ يُذكَرُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای امیر بخشندهٔ خدا، یاد کن — و پیمان یاد کرده می‌شود — جایگاه مرا و سرود خواندنم و مردم حاضر بودند•تــذكّـر أمـيـرض اللهِ، والعهدُ يُذكَرُ ⁎ مـقـامي، وإنْشادِيكَ، والناسُ حُضّرُ
2. 2و گوهر نثار تو کردم، ای گوهر هاشم؛ ای کسی که گوهر بر گوهر نثار می‌شود دید•ونَثْري عليكَ الدُّرَّ، يا دُرّ هاشِمٍ ⁎ فيا منْ رَأى دُرّاً على الدُّرِّ يُنثَرُ
3. 3پدرت که هیچ‌کس مانند او زمین را در ملک نگرفت، و عمویت موسی همتای برگزیدهٔ اوست•أبوكَ الذي لم يملِكِ الأرْضَ مثلَهُ ⁎ وعـمّكَ موسى صِـنْـوُهُ المُـتَــخيَّــرُ
4. 4و دو جدّت: مهدی رهنمای و برادر او، پدرِ مادرِ نزدیکت، ابوالفضل جعفر•وجَـدّاكَ مـهـديّ الهُـدى، وشَقِـيقهُ ⁎ أبو أُمّكَ الأدنى، أبو الفضْل جعفرُ
5. 5و مانند دو منصور تو نیست، منصور هاشم و منصور قحطان، آنگاه که فخر شمرده شود•ومـا مـثْـلُ منْـصُـورَيكَ منصُـورِهاشمٍ ⁎ ومنْصُورِ قحْطان، إذا عُدّ مَفخَرُ
6. 6پس کیست که تو را در میان مردم نشانه کند، با آنکه عبد مناف و حمیر پدران تواند؟•فمن ذا الذي يرْمي بسهْميكَ في الوَرَى ⁎ وعبْدُ منافٍ والداكَ، وحِميَرُ
7. 7دنیا به چهرهٔ خلیفه‌ای زیبا شد که بامداد است، جز آنکه روزگار را روشن می‌کند•تـحسّنـَـتِ الدّنْـيا بـوجـهِ خليـفــةٍ ⁎ هو الصّبْحُ إلا أنه الدهرَ مُسفِرُ
8. 8پیشوایی که نود سال پادشاهی را اداره می‌کند و ردا و ازارش از آنِ اوست•إمـامٌ يسـوسُ الملْـكَ تسعينَ حـجّــةً ⁎ عـليـه له مـنْـه رداءٌ ومِـئْــزَرُ
9. 9بخشش از گونه‌هایش اشاره می‌کند و از پهلوهایش چون بنگرد، می‌نگرد•يشـيـرُ إليــه الجـودُ مـن وجَنَــاتِـهِ ⁎ ويـنــظرُ من أعـْـطـافِـهِ حينَ ينْظُـرُ
10. 10ماه‌هاست که سه ماه بازداشت شده‌ام، گویی گناهی کرده‌ام که آمرزیده نمی‌شود•مضتْ لي شهورٌ مذ حُبِسْتُ ثلاثةٌ ⁎ كأنّي قد أذْنَبْتُ ما ليس يُغْفَرُ
11. 11اگر گناه نکرده‌ام، چرا بازداشتم کردی؟ و اگر گناهکارم، گذشت تو بزرگ‌تر است•فـإنْ كنْتُ لم أُذْنِـبْ، فـفـيـمَ حبَـسْـتَـني؟ ⁎ وإن كنْتُ ذا ذَنْبٍ فعفوكَ أكْبَرُ