يا مَنْ يُبادِلُني عِشقاً بسُلوانِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای که عشق مرا با فراموشی پاسخ می‌دهی، آیا کسی هست که مرا به انسانی سرگرم کند،•يا مَنْ يُبادِلُني عِشقاً بسُلوانِ ⁎ أمّـنْ يُـصَـيّـرُ لي شُـغْـلاً بإنْسانِ
2. 2تا بنده‌اش باشم و او وصل را به وصل و جدایی را به جدایی پاسخ دهد؟•كيْما أكـونَ لهُ عَـبْـداً يُـقارِضُـني ⁎ وَصْـلاً بِـوَصْـلِ، وهِـجْــرانـاً بهِجْـرانِ
3. 3چون پس از گله با آشتی دیدار کنیم، پس از وعده‌ی دیداری از هم جدا نشویم.•إذا التَـقَـيْنا بِـصُـلْحٍ بعْـدَ مَعْـتَبَـةٍ ⁎ لم نَفتَرِقْ بَعدَ مَوْعودٍ للُقْيانِ
4. 4می‌گویم، در حالی که شتران ما را در بیابان می‌برند، با مهارهای کج، دوتا دوتا و تک‌تک،•أقـولُ، والعِـيسُ تَـعْـرَوْرِ الفَـلاةَ بنا ⁎ صُـعْـرَ الإزِمَّـةِ من مَـثْـنىً ووُحْـدانِ
5. 5شتران پرتوان و تنومند و سریع، گویی پیکرشان بنایی استوار است:•لذاتِ لَوْثٍ عفرناةٍ، عُذافِرَةٍ ⁎ كأنّ تَضبيرَها تَضبيرُ بُنيانِ
6. 6ای ماده‌شتر، خسته مشو تا به پادشاهی برسی که بوسیدن دستش و بوسیدن رکن یکسان است.•يا ناقُ لا تَـسْـأمـي، أو تَبْـلُـغي مِـلْكاً ⁎ تَقبيلُ راحَتِهِ والرّكنِ سِيّانِ
7. 7هر گاه بارت را سلامت نزد او فرود آوری، همه‌ی آفریدگان را در پیکر یک انسان خواهی یافت،•متى تحطّي إلَيهِ الرّحلَ سالِمَةً ⁎ تَـسْـتَجْـمِـعِـي الخَـلْـقَ في تِمْـثـالِ إنْسانِ
8. 8او میان پادشاهان برتری یافته است، دو زایش از منصور او را برتر ساخته است،•مُـقابَـلٌ بينَ أمْـلاكٍ، تُـفَـضِّـلُـهُ ⁎ وِلادَتـانِ مِنَ المَـنْـصـورِ ثِـنْـتـانِ
9. 9خدا سایه‌ی فرمانروایی را بر او گسترد، که دور و نزدیک در آن او را می‌بینند.•مَدّ الإلَهُ عَلَيْهِ ظلّ مملَكَةٍ ⁎ يلقى القَصِيَّ بها والأقرَبَ الدّاني
10. 10اگر باران نبارد، بخشش‌های او باز نمی‌ایستد؛ ولی‌عهدی که دو دستش فرو می‌ریزد.•إنْ يُمْسِـك القـَـطْـرُ لا تُـمْـسكْ مَواهِبُهُ ⁎ وَليُّ عَهْدٍ يَداهُ تَسْتَهِلاّنِ
11. 11او همان است که خدا برایش مقدر کرد که در فضیلت دومی نداشته باشد.•هوَ الذي قـَـدرَ اللهُ القَـضاءَ لَـهُ ⁎ ألاّ يكونَ لَهُ في فَضلِهِ ثَانِ
12. 12او همان است که خدا دل‌ها را به او آزمود، تا آنچه از کفر و ایمان پنهان می‌کنند آشکار شود.•هوَ الذي امتَحَنَ الله القلوبَ بِهِ ⁎ عمّـا تُـجَـمْــجِـمُ مِنْ كُـفْـرٍ وإيْـمانِ
13. 13و مردمی که امید به باطل ساختن حق شما بستند، در خشم و نافرمانی خدا شب کردند.•وإنْ قَومـاً رَجـوْا إبْـطالَ حَـقِّـكُـمُ ⁎ أمسَوْا من الله في سُخطٍ وعِصيانِ
14. 14حق شما را دفع نمی‌کنند مگر با دفع آنچه خدا از آیات و برهان فرستاده است.•لنْ يدفَعوا حَقّكمْ إلاّ بدفعِهمْ ⁎ ما أنْـزَلَ اللهُ مِـنْ آيٍ وبُـرْهَــانِ
15. 15ای بنی‌عباس، آن را بر گردن گیرید، که آنان همانند پیامبرند و شما نه همانند آنانید.•فَـقَـلِّـدوهـا بني العبّـاسِ إنّـهُـمُ ⁎ صِـنْـوُ النّبي، وأنْـتُـمْ غـيْـرِ صِـنْـوانِ
16. 16و خدا را شمشیری است بالای سر آنان، به دست مردی روشن‌رو، نه ناتوان و نه سست.•وإنّ لله سَيفاً فوْقَ هامِهِمُ ⁎ بِـكَـفِّ أبْـلَـجَ لا ضَـرْعٍ ولا وانـي
17. 17مرگ هنگام تکان‌دادن آن بیدار می‌شود؛ پس مرگ از آن شمشیر، هم خفته است هم بیدار.•يَستَيقِظُ الْمَوْتُ منهُ عندَ هزّتِهِ ⁎ فالْمَوْتُ من نائمٍ فيهِ ويَقظانِ
18. 18محمد بهترین کسی است که بر پای راه می‌رود، از میان آنچه خدا از انس و جن آفرید.•محَمّدٌ خيرُ مَن يَمشي على قَدَمٍ ⁎ ممّنْ بَرَا الله من إنْسٍ ومن جانِ