وتقول طَوْراً: ذا فتى ً غَزِلٌ مَنْ غائبٌ في الحبّ لم يَؤبِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1و گاه می‌گویی: این جوانی عاشق‌پیشه است، از آن غایب در عشق که بازنگشت؛ جز نابودی در انتظارش نیست•وتقول طَوْراً: ذا فتىً غَزِلٌ مَنْ غائبٌ في الحبّ لم يَؤبِ ⁎ لا شيءَ يرقبُهُ سوى العطبِ
2. 2از عشق دلاوری که دلم را نشانه گرفت؛ کیست که بگوید به هدف نخورد؟!•من حبّ شاطرةٍ رمَتْ غَرَضاً ⁎ قلبي، فمن ذا قالَ لم تصبِ؟!
3. 3ماه را از هر چه دیدم به او ماننده‌تر یافتم، آن‌گاه که کامل شد و از پرده‌ها پدیدار گشت•البدْرُ أشْبَهُ ما رأيتُ بها ⁎ حين استوى، وبدا من الحجُبِ
4. 4و آهوبره از شباهت در گردن و دو چشم و سینه به او خطا نکرده•وابْنُ الرّشا لم يُخْطِها شَبَهاً ⁎ بالجِيد والعيْنينِ واللَّبَبِ
5. 5و چون دیگری جامه پوشد، او دامن‌های گلگون و دم آویخته می‌پوشد•و إذا تسربلَ غيرَها، اشتملتْ ⁎ ورْدُ الحواشي، مُسبَلَ الذنبِ
6. 6پس گاه می‌گویی: این جوانی است که جان ناصح بر او بانگ زد و پاسخ نداد•فتقولُ طوْراً: ذا فتىً هتفتْ ⁎ نفسُ النّصيحِ به، فلم يُجبِ
7. 7دوستی برای گروهی مشکوک، سپری که دشمنان را به آنان که با آن دشمنی کرده‌اند چون گر مسری می‌کند•وُدٌّ لعصبةِ ريبةٍ، مُجُنٍ ⁎ أعدى لمن عادَوْا من الجربِ
8. 8نام‌های زشت و ازارکشیده‌هایی سرخ که دامن بر زمین می‌کشند•شُنعِ الأسامي، مُسبِلي أُزُرٍ ⁎ حُمْرٍ تمسُّ الأرضَ بالهدُبِ
9. 9که بر خنجرهایشان خم شده‌اند، برای نوشیدنشان از مشک‌ها ربوده‌اند•متَعطّفينَ على خناجرهمْ ⁎ سُلُبٍ لشُرْبِهِمْ من القِرَبِ
10. 10و چون برای گفت‌وگوشان نشستند، دست‌هایشان را بر زانوان خم کردند•و إذا همُ لحديثهمْ جلسوا ⁎ عطفوا أكُفَّهمُ على الرّكبِ
11. 11و گاه می‌گویی: این جوان عاشق‌پیشه است، آشکارا نرم‌خو و کامل ادب•و تقول طوْراً: ذا فتىً غَزِلٌ ⁎ بادي الدّماثَةِ، كاملُ الأدبِ
12. 12دلباختهٔ زنی چشم‌سیاه است که حیا و پاسداری از نسب او را بازمی‌دارد•صَبٌّ إلى حَوْراءَ يمنعهُ ⁎ منها الحيا، وصيانةُ الحسبِ
13. 13هر دو به یکدیگر دل‌باخته‌اند، اگر می‌توانست از شادی پرواز می‌کرد•فكلاهما صَبٌّ بصاحبهِ ⁎ لو يستطيعُ لطار من طربِ
14. 14پس روزی وعده گذاشتند و رسمشان این بود که وعده را به دروغ نیالایند•فتواعد يوماً، وشأنهما ⁎ ألاّ يشُوبا الوعْدَ بالكَذِبِ
15. 15پس او چون گوهر میانی باغ‌ها به سوی وعده‌گاه خرامید که بر گردن‌ها گام می‌نهاد•فغدتْ كواسطَةِ الرّياضِ إلى ⁎ موعُودةٍ تمْشي على رُقُبِ
16. 16و او سر به زیر، با انگشتانی خمیده، شیرین‌خوی و آراستهٔ رخت•و غدا مُطَرَّقةً أناملهُ ⁎ حلوَ الشّمائلِ، فاخِر السّلُبِ
17. 17هر که آن روز در میان مردم بوی او را نشنید، خوشبو نشد•منْ لم يُصِبْ في الناس يوْمئذٍ ⁎ من ريحه إذ مرَّ لم يَطِبِ
18. 18نه، که او را خویی است که بدان گرفتارم و ملاحتی از شگفتی‌ها•لا، بل لها خُلُقٌ مُنِيتُ به ⁎ ومَلاحَةٌ عَجَبٌ من العَجَبِ
19. 19پس یاری از خدا در جست‌وجوی آن‌که به او نمی‌رسم•فالمُستعانُ الله في طلبي ⁎ منْ لستُ أدرِكُهُ عن الطّلَبِ
20. 20انسان را سرزنش نمی‌کنند که شیفته‌اش هستم تا آنکه عاریه‌دهنده مرا به او عاریه بدهد•ما لامني الإنسانُ أعشقهُ ⁎ حتى يعَيِّرَهُ المعيِّرُ بي