فديْتُ من تمَّ فيه الظَّرفُ والأدبُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1فدای کسی که ظرافت و ادب در او به کمال رسیده و چون سرمستی بر او می‌نشیند ناز می‌کند•فديْتُ من تمَّ فيه الظَّرفُ والأدبُ ⁎ ومن يَتيهُ إذا ما مسّهُ الطّرَبُ
2. 2چشمم هیچ‌گاه برای دریافتن صورتش پر نکشید جز آنکه از زیبایی‌اش شگفتی مرا فرا گرفت•ما طارَ طرْفي إلى تحصيلِ صُورتِهِ ⁎ إلاّ تداخلَني من حُسنها عَجَبُ
3. 3کمرش چون شاخه‌ای است که ماهی بر فرازش است، و آب زیبایی از نور گونه‌هایش می‌ریزد•و ردْفُهُ في قضيبٍ فوقَهُ قَمرٌ ⁎ من نورِ خدّيْهِ ماءُ الحُسنِ ينسكِبُ
4. 4جانم فدایت ای که از او سخن نمی‌گویم، به ریسمانی از من بسته‌ای که گسسته نمی‌شود•نفسي فداؤكَ يا مَنلا أبوحُ بهِ ⁎ عَلِقتَ منِّي بحبلٍ ليس ينقَضَبُ
5. 5چه بسیار ساعت‌هایی از تو که فرشتگان نوشتند؛ و من به همان گناه که ثبت کردند بر مردم می‌نازم•كم ساعةٍ منكَ خطَّتْها ملائكةٌ ⁎ أزهو على النَّاسِ بالذَّنبِ اللَّذي كتبوا