قَالَتْ سُمَيّة ُ: مَنْ مَدَحْ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سمیه گفت: که را ستوده‌ای؟ گفتم: مسروق بن وائل را.•قَالَتْ سُمَيّةُ: مَنْ مَدَحْـ ⁎ ـتَ؟ فَقُلتُ: مَسرُوقَ بنَ وَائِلْ
2. 2غیبت مرا چند ماه بشمار، که من نزد بهترین سخنوران و فرمانروایانم.•عُدّي لِغَيْبِي أشْهُراً ⁎ إنّي لَدَى خَيْرِ المَقَاوِلْ
3. 3مردم گرداگرد قبه‌های او هستند، نیازمندان و خواهندگان.•النّاسُ حَوْلَ قِبَابِهِ ⁎ أهْلُ الحَوَائِجِ وَالمَسَائِلْ
4. 4پیش از برآمدن آفتاب و در شامگاهان به بخشش او می‌شتابند.•يتبادرونَ فنلءهُ ⁎ قَبْلَ الشّرُوقِ، وَبِالأصَائِلْ
5. 5چون او را فروتن بینند، در برابر آن تاجدار بزرگوار فروتنی می‌کنند.•فإذا رأوهُ خاشعاً ⁎ خشعوا لذي تاجٍ حلاحلْ
6. 6او در عانه چون رودی خروشان شده که از سیلاب‌ها خاشاک در آن است.•أضْحَى بِعَانَةَ زَاخِراً ⁎ فِيهِ الغُثَاءُ مِنَ المَسَايِلْ
7. 7سراریان از یورش او بیمناک شدند و به کشتی‌ها پناه بردند.•خشيَ الصَّراري صولةً ⁎ منهُ فعاذوا بالكوائلْ
8. 8شامگاهان نبطیان را می‌بینی که کشتزارها را سیراب کرده و با کاروان‌ها می‌روند.•فَتَرَى النّبِيطَ عَشِيَّةً ⁎ رَاوِي المَزَارِعِ، بِالحَوَافِلْ
9. 9روزی از حضرمی، آن برادر بخشش‌ها، بخشنده‌تر نیست.•يَوْماً بِأجْوَدَ نَائِلاً ⁎ مِالحَضْرَميّ أخي الفَوَاضِلْ
10. 10او کنیزکان خواننده را می‌بخشد، آنان که چون آهوان بر بندهای شمشیر آویخته‌اند.•الواهبُ لاقيناتِ طالـ ⁎ ـغزلانِ في عقدِ الحمائلْ
11. 11هر شامگاه می‌تازند، چون پر مرغ و دیگ‌های جوشان.•يَرْكُضْنَ كُلَّ عَشِيّةٍ ⁎ عَصْبَ المُرَيَّشِ وَالمَرَاجِلْ
12. 12و او هماورد دلیر را بر خاک می‌افکند، با انگشتانی لرزان.•وَالتّارِكُ القِرْنَ الكَمِـ ⁎ يّ مجدلاً، رعيشَ الأناملْ
13. 13و اسبان اصیل را می‌راند، لاغر و کم‌گوشت.•والقائدُ الخيلَ العتا ⁎ قَ ضوامراً لخنَ الأياطلْ
14. 14نه شیرِ بچه‌دار با پیشانی سرخ و دهان گشاده و دلیر•ما مشبلٌ وردُ الجبيـ ⁎ ـنِ مُهَرَّتُ الشّدْقَيْنِ بَاسِلْ
15. 15که قادسیه جایگاه اوست و از آن دره‌های بیشه‌زار.•القادسيّةُمألفٌ ⁎ مِنْهُ فَأوْدِيَةُ الغَيَاطِلْ
16. 16او مردان دلیر تنها را وامی‌گذارد و جایگاه‌هایی بر آنان تنگ می‌کند.•يَدَعُ الوِحَادَ مِنَ الرّجَا ⁎ لِ، منهُ على البطلِ المنازلْ
17. 17درنگ نزد تریم دراز شد، در حالی که بکر بن وائل دور شده است.•طالَ الثّواءُ لدى تريـ ⁎ ـمَ وَقَدْ نَأتْ بَكْرُ بنُ وَائِلْ
18. 18قوم من پسران برشاء هستند، ثعلبه، مجالس و گردهمایی‌ها.•قَوْمِي بَنُو البَرْشَاءِ ثَعْـ ⁎ ـلبةُ المجالسِ، والمحافلْ