Le Terrain Vague / زمینِ خالی

Next to our place there's a wasteland. It's our favourite spot. The grown-ups say it's ugly, but we think it's the most beautiful place in the world. There's an old car with no wheels, bits of wood, stones, and tons of hiding places.

کنارِ خانه‌ی ما زمینِ خالی‌ای هست. مکانِ موردِ علاقه‌ی ماست. بزرگ‌ترها می‌گویند زشت است، اما ما فکر می‌کنیم زیباترین جای دنیاست. یک ماشینِ کهنه‌ی بی‌چرخ هست، تخته‌چوب، سنگ‌ریزه و کلی مخفیگاه.

There's also an old tire half-buried in the mud, a rusty bucket, a tree with a missing branch that looks like a sad face, and a wall with a hole in it just big enough to crawl through. Each thing on the wasteland has a name.

یک لاستیکِ کهنه هم هست که نصفش توی گِل دفن شده، یک سطلِ زنگ‌زده، درختی که شاخه‌ی نداشته‌اش شبیهِ یک صورتِ غمگین است، و دیواری با یک سوراخ که فقط آن‌قدر بزرگ است که چهاردست و پا بشود از تویش رد شد. هر چیزِ این زمین برای خودش اسم دارد.

Today we decided to play explorers. Alceste was going to be our chief, because he had brought a giant sandwich for the journey. Eudes said no, HE was the chief, because he was the strongest. Yet another argument.

امروز قرار شد کاشف بازی کنیم. آلسست رهبر می‌شد، چون ساندویچی غول‌پیکر برای سفر آورده بود. اود گفت نه، او رهبر است، چون قوی‌ترین است. باز یک دعوای دیگر.

We compromised: Alceste would be Chief of Food, Eudes would be Chief of Security. Geoffroy said HE would be Chief of Everything, but nobody listened. Geoffroy got offended and went and sulked under the broken car.

قرار گذاشتیم: آلسست رهبرِ خوراکی شد، اود رهبرِ امنیت. ژوفروا گفت من رهبرِ همه‌چیز می‌شوم، اما کسی گوش نداد. ژوفروا رنجید و رفت زیرِ ماشینِ شکسته قهر کرد.

We started exploring. We discovered treasure: an old rusty tin can. Joachim said inside there might be a secret message. We opened the can with great effort. Inside was nothing — just dirt. Still, it was pretty exciting.

شروع کردیم به اکتشاف. گنجی پیدا کردیم: قوطیِ کنسروِ کهنه و زنگ‌زده‌ای. ژواکیم گفت شاید پیامِ سرّی‌ای درونش باشد. با کلی تلاش قوطی را باز کردیم. درونش هیچ نبود — فقط خاک. ولی باز هم باحال بود.

Maixent found a stone that sparkled. He said it was gold. Eudes said it wasn't gold. Maixent said yes it was. They argued, and the stone fell into a puddle. Nobody could find the stone anymore. So we drew a map showing where it might be.

میکسان سنگی پیدا کرد که می‌درخشید. گفت طلاست. اود گفت طلا نیست. میکسان گفت چرا، هست. دعوا کردند و سنگ افتاد در گودال. دیگر هیچ‌کس نمی‌توانست سنگ را پیدا کند. پس یک نقشه کشیدیم که نشان می‌داد سنگ شاید کجاست.

The map had a big X and an arrow and a note that said "HERE". The note was written in Joachim's handwriting which only Joachim can read. We folded the map up and Alceste sat on it. The map became part of Alceste's bottom.

روی نقشه یک ضربدرِ بزرگ بود و یک پیکان و یک یادداشت که نوشته بود: «این‌جا». یادداشت با خطِ ژواکیم بود که فقط خودِ ژواکیم می‌تواند بخواند. نقشه را تا کردیم و آلسست رویش نشست. نقشه چسبید به نشیمنگاهِ آلسست.

Clotaire was scared. He was scared of the ghosts of the wasteland. We tried to tell him there are no ghosts, but Clotaire was crying. So Alceste said ghosts only eat skinny kids, and Clotaire calmed down, because Clotaire is definitely not skinny.

کلوتر می‌ترسید. از روح‌های زمینِ خالی می‌ترسید. سعی کردیم به او بگوییم روحی در کار نیست، اما کلوتر گریه می‌کرد. آن‌وقت آلسست گفت روح‌ها فقط بچه‌های لاغر را می‌خورند، و کلوتر آرام شد، چون کلوتر قطعاً لاغر نیست.

Rufus pulled out his police whistle and blew it. The whistle scared a cat that had been sleeping in the old car. The cat scared Geoffroy, who was still underneath. Geoffroy yelled and banged his head. Everyone laughed for about five minutes.

روفوس سوتِ پلیسی‌اش را در آورد و فوت کرد. سوت گربه‌ای را که در ماشینِ کهنه خوابیده بود ترساند. گربه ژوفروا را — که هنوز زیرِ ماشین بود — ترساند. ژوفروا فریاد زد و سرش خورد به ماشین. همه حدودِ پنج دقیقه می‌خندیدیم.

Alceste produced his giant sandwich. It was so big you could see the sandwich before you could see Alceste. Everyone asked for a piece. Alceste refused. Eudes gave him a Look. Alceste shared. The pieces he handed out were, however, microscopic.

آلسست ساندویچِ غول‌پیکرش را در آورد. آن‌قدر بزرگ بود که اول ساندویچ را می‌دیدی، بعد آلسست را. همه یک تکه خواستند. آلسست رد کرد. اود نگاهی به او انداخت. آلسست تقسیم کرد. اما تکه‌هایی که می‌داد میکروسکوپی بود.

We made a fort out of bits of wood and a broken crate. The fort lasted about three minutes before Eudes leaned on it and it fell down. We rebuilt it. Eudes leaned on it again. We told Eudes to please stop being so heavy.

با تخته‌چوب و یک جعبه‌ی شکسته یک قلعه ساختیم. قلعه حدودِ سه دقیقه دوام آورد تا اود به آن تکیه داد و فرو ریخت. دوباره ساختیم. اود باز تکیه داد. به اود گفتیم لطفاً دست از سنگین بودن بردار.

Joachim found a real treasure: half a comic book, badly soggy but still readable. We took turns reading it out loud. Some pages were stuck together. We invented the missing parts. Our version was definitely better than the original.

ژواکیم یک گنجِ واقعی پیدا کرد: نصفِ یک مجله‌ی کمیک، خیس و خراب اما هنوز خواندنی. به نوبت بلندبلند خواندیمش. بعضی صفحه‌ها به هم چسبیده بودند. قسمت‌های افتاده را خودمان ساختیم. نسخه‌ی ما قطعاً بهتر از اصلش بود.

We pretended the old car was a spaceship. Geoffroy was the captain (we let him be captain because he was already inside). The rest of us were astronauts. Clotaire was the astronaut who pressed all the wrong buttons, so we crashed three times.

وانمود کردیم ماشینِ کهنه یک سفینه‌ی فضایی است. ژوفروا کاپیتان شد (گذاشتیم کاپیتان شود چون از قبل تویش بود). بقیه‌مان فضانورد بودیم. کلوتر فضانوردی بود که همه‌ی دکمه‌های اشتباه را می‌زد، پس سه بار سقوط کردیم.

Suddenly we heard a lady shouting. It was Alceste's mum, calling us in for tea. We all ran together. We ran so fast we forgot Geoffroy under the car. By the time he arrived, there was no cake left.

ناگهان صدای فریادِ خانمی شنیدیم. مامانِ آلسست بود که برای عصرانه صدامان می‌کرد. همه با هم دویدیم. آن‌قدر تند دویدیم که ژوفروا را زیرِ ماشین فراموش کردیم. تا او رسید، دیگر کیکی نمانده بود.

Geoffroy arrived shouting that this was unforgivable. Alceste's mum gave him a biscuit and a glass of milk. Geoffroy stopped shouting. Apparently friendship is very fragile and can be fixed with one biscuit, if the biscuit is good enough.

ژوفروا داد و فریاد کنان رسید که این نابخشودنی است. مامانِ آلسست به او یک بیسکویت و یک لیوان شیر داد. ژوفروا داد و فریادش بند آمد. ظاهراً دوستی خیلی شکننده است و با یک بیسکویت می‌شود تعمیرش کرد، اگر بیسکویتش به اندازه‌ی کافی خوب باشد.

We went home, completely filthy, with dirt everywhere and holes in our trousers. Mum told me off. But tonight, in my bed, I thought about the wasteland, the sparkling stone, the cat sleeping in the car, and I smiled to myself.

به خانه برگشتیم، کاملاً کثیف، با خاکِ همه‌جا و سوراخ توی شلوارها. مامان دعوایم کرد. اما امشب در رختخواب به زمینِ خالی فکر کردم، به سنگِ درخشان، به گربه‌ای که در ماشین می‌خوابید، و تنهایی لبخند زدم.

Dad came in to say goodnight. He saw my muddy clothes piled in the corner and shook his head. But he was smiling. He said when HE was a kid, there was a wasteland like that too. Apparently every kid in the world gets one.

بابا آمد شب‌به‌خیر بگوید. لباس‌های گِلیِ کپه شده در گوشه را دید و سرش را تکان داد. اما لبخند می‌زد. گفت وقتی خودش بچه بود، یک زمینِ خالیِ این‌چنینی هم داشت. ظاهراً هر بچه‌ای در دنیا یکی از این‌ها سهمش است.

Tomorrow we'll go back. We'll keep going back until they build something on it, and then we'll find another wasteland. Wastelands are forever. Or at least until you turn twelve and stop noticing them.

فردا دوباره می‌رویم. می‌رویم تا روزی که چیزی رویش بسازند، و آن‌وقت یک زمینِ خالیِ دیگر پیدا می‌کنیم. زمین‌های خالی برای همیشه هستند. یا دستِ کم تا وقتی دوازده ساله بشوی و دیگر آن‌ها را نبینی.