Le Football / بازی فوتبال

Today, after school, we decided to play football on the wasteland. The wasteland is a brilliant place, full of dirt, stones, an old broken car and lots of tall weeds. It's better than a real stadium, I swear.

امروز بعد از مدرسه قرار شد در زمینِ خالی فوتبال بازی کنیم. زمینِ خالی جای م... است: پُر از خاک، سنگ‌ریزه، یک ماشینِ کهنه‌ی شکسته و کلی علفِ بلند. قسم می‌خورم از استادیومِ واقعی هم بهتر است.

There were nine of us: Alceste, Eudes, Geoffroy, Agnan, Clotaire, Joachim, Rufus, Maixent, and me. We told ourselves nine was enough for a real match. We don't really do counting at this age anyway.

نه نفر بودیم: آلسست، اود، ژوفروا، آنیان، کلوتر، ژواکیم، روفوس، میکسان، و من. به خودمان گفتیم نه نفر برای یک مسابقه‌ی واقعی کافی است. در این سن، شمارش که از کارهای ما نیست.

The problem was we had only one ball, and it belonged to Alceste. Alceste said since it was his ball, he made the rules. Eudes said since he was the strongest, HE made the rules. And the argument began.

مشکل این بود که فقط یک توپ داشتیم، و آن مالِ آلسست بود. آلسست گفت چون توپ مالِ اوست، قاعده‌ها را او می‌گذارد. اود گفت چون قوی‌ترین است، قاعده‌ها را او می‌گذارد. و دعوا شروع شد.

While they argued, Geoffroy announced that HE would be the referee, because his dad had bought him a real referee's whistle. Geoffroy pulled out the whistle and blew it. The whistle made a terrible noise, and every dog in the neighbourhood started barking.

وسطِ دعوا، ژوفروا اعلام کرد او داور می‌شود، چون باباش برایش یک سوتِ داورِ واقعی خریده. ژوفروا سوت را در آورد و فوت کرد. سوت صدای وحشتناکی داشت و همه‌ی سگ‌های محله شروع کردند به پارس کردن.

We finally agreed Geoffroy would be referee. But Geoffroy wouldn't stop blowing his whistle: for a stone that moved, a fly that passed, Alceste who was eating. After five minutes, we confiscated the whistle. Geoffroy sulked.

بالاخره قبول کردیم ژوفروا داور شود. اما ژوفروا بی‌وقفه سوت می‌زد: برای سنگی که می‌جنبید، مگسی که می‌گذشت، آلسستی که می‌خورد. بعد از پنج دقیقه سوت را از او گرفتیم. ژوفروا قهر کرد.

The match started. Agnan didn't want to be in goal because he was afraid the ball would break his glasses. Nobody wanted to be in goal. In the end we put Clotaire in goal, because Clotaire doesn't know how to say no.

بازی شروع شد. آنیان نمی‌خواست در دروازه باشد، چون می‌ترسید توپ عینکش را بشکند. هیچ‌کس نمی‌خواست در دروازه باشد. آخرش کلوتر را گذاشتیم در دروازه، چون کلوتر بلد نیست نه بگوید.

Eudes kicked very hard, missed the ball, and fell flat on his bottom. Everyone laughed, except Eudes, who was furious. He said anyone who kept laughing would get punched on the nose. So we all stopped — except Alceste, who was laughing while eating, which was hard to stop.

اود محکم شوت کرد، اما توپ را ندید و افتاد روی باسنش. همه خندیدند، به جز اود که عصبانی بود. گفت هر کس باز بخندد، می‌زند توی دماغش. پس همه از خنده دست برداشتیم — به جز آلسست که در حالِ خوردن می‌خندید و سخت بود نگه‌اش دارد.

Joachim took a shot. The ball went sailing over the wall and into Madame Blédurt's garden. Madame Blédurt is our neighbour and she doesn't like children. She came out yelling and we all hid behind the broken car.

ژواکیم شوت زد. توپ از روی دیوار پرید و افتاد توی باغچه‌ی خانم بلِدور. خانم بلِدور همسایه‌ی ماست و بچه‌ها را دوست ندارد. داد و فریاد کنان بیرون آمد و ما همه پشتِ ماشینِ شکسته قایم شدیم.

Alceste, of course, was the one who had to crawl out and ask for the ball back. Madame Blédurt told him he was a fat little rascal. Alceste was so offended that he came back without the ball. We had to do a complicated rescue mission. It involved Rufus's whistle.

البته که این آلسست بود که باید چهاردست و پا بیرون می‌رفت و توپ را پس می‌گرفت. خانم بلِدور به او گفت پسرکِ تپلِ بازیگوش. آلسست آن‌قدر برخورد که بدونِ توپ برگشت. مجبور شدیم یک عملیاتِ نجاتِ پیچیده ترتیب بدهیم. سوتِ روفوس هم درگیر شد.

After a while, nobody knew who was on which team anymore. Joachim was claiming he'd scored a goal, but we weren't sure he was even on the right team. Maixent said he'd scored too, but in his own team's goal, which doesn't count.

بعد از مدتی هیچ‌کس نمی‌دانست کدام تیمی است. ژواکیم می‌گفت گل زده، اما مطمئن نبودیم در تیمِ درست بازی می‌کرد یا نه. میکسان هم می‌گفت گل زده، اما در دروازه‌ی تیمِ خودش، که قبول نیست.

Clotaire wasn't even watching the game. He was crouched in the goal making patterns in the dirt with a stick. When a ball came near him, he just looked at it sadly until it rolled past, and then he went back to his patterns.

کلوتر اصلاً بازی را تماشا نمی‌کرد. توی دروازه چمباتمه زده بود و با یک چوب توی خاک نقش می‌کشید. هر وقت توپ نزدیکش می‌آمد، فقط با غم نگاهش می‌کرد تا رد شود، و دوباره به نقشه‌اش برمی‌گشت.

Then the ball fell into a giant puddle of mud. Nobody wanted to fetch it. So we just stared at the ball in the puddle, and the puddle stared at the ball, and the sun went down and the streetlamps came on.

بعد توپ افتاد در یک گودالِ بزرگِ گِل. هیچ‌کس نمی‌خواست برود برش دارد. ما به توپِ توی گودال نگاه می‌کردیم، گودال به توپ نگاه می‌کرد، و خورشید غروب کرد و چراغ‌های خیابان روشن شد.

Alceste eventually went and got the ball, because he spotted a breadcrumb near it. When he brought it back the ball was filthy, and his mum told him off for an hour. But we said it was the best match of our lives.

آخرسر آلسست رفت توپ را برداشت، چون نزدیکش یک خرده‌نان دیده بود. وقتی توپ را برگرداند، کاملاً کثیف بود و مامانش یک ساعت دعوایش کرد. اما ما گفتیم این بهترین مسابقه‌ی عمرمان بود.

Walking home, my trousers had a brown stripe down one leg, my shirt was inside-out (I don't know how), and one shoe was untied. Mum saw me from the kitchen window. Her face went through three expressions in two seconds.

در راهِ برگشت به خانه، شلوارم یک لکه‌ی قهوه‌ای دراز از یک پا داشت، پیراهنم پشت و رو بود (نمی‌دانم چطور)، و یک کفشم باز بود. مامان از پنجره‌ی آشپزخانه دیدم. صورتش در دو ثانیه سه حالت عوض کرد.

She made me undress in the hallway before letting me in. Dad came past, saw me in my pants, and made a comment about "the youngest team captain in history." Mum gave him The Look. Dad disappeared.

مامان مجبورم کرد توی راهرو لباس‌هایم را در بیاورم بعد بیایم تو. بابا از کنارمان رد شد، من را با لباسِ زیر دید و گفت: «جوان‌ترین کاپیتانِ تاریخ.» مامان «همان نگاه» را به او انداخت. بابا غیب شد.

In the bath I told Mum we were the best team in the world. She said I shouldn't tell anyone we were a team at all, looking at the state of my clothes. Then she laughed. That's my favourite thing about Mum.

توی وان به مامان گفتم ما بهترین تیمِ دنیا هستیم. گفت با وضعِ لباس‌هایت بهتر است اصلاً به کسی نگویی یک تیم هستید. بعد خندید. این چیزی است که در موردِ مامان از همه بیشتر دوست دارم.

Before bed, I peeked out the window towards the wasteland. The streetlamp was lighting up the broken car. I thought about how tomorrow we'd go back. And maybe Alceste would even bring the ball, if he hadn't eaten it.

قبلِ خواب، از پنجره دزدکی به سمتِ زمینِ خالی نگاه کردم. چراغِ خیابان ماشینِ شکسته را روشن می‌کرد. به این فکر کردم که فردا دوباره می‌رویم. و شاید آلسست توپ را هم بیاورد، اگر تا آن وقت نخورده باشدش.