La Rentrée / اولین روز مدرسه

Today is the first day of school. Mum woke me up really early and made me put on a brand-new shirt. I didn't want to go to school at all, but Mum said I was going to see all my friends again — and right then I felt happy.

امروز روزِ اولِ مدرسه است. مامان خیلی زود بیدارم کرد و یک پیراهنِ نو تنم کرد. اصلاً دلم نمی‌خواست به مدرسه بروم؛ اما مامان گفت قرار است رفیق‌هایم را ببینم — همان لحظه خوشحال شدم.

On the way I walked very slowly, because my new shoes were a bit tight and they squeaked. Mum kept pulling my hand. She said we were going to be late. I said maybe being a little late wasn't the worst thing in the world.

توی راه خیلی آرام راه می‌رفتم، چون کفش‌های نو یک کم تنگ بود و جیر جیر می‌کرد. مامان مدام دستم را می‌کشید. گفت قرار است دیر برسیم. من گفتم شاید یک کم دیر رسیدن، آن‌قدرها هم چیزِ بدی نباشد.

When we got to the gate there were tons of mums and tons of kids, all yelling at the same time. It was a real racket. Some of the little kids were crying. One mum was crying too, which I thought was funny because she didn't have to stay at school all day.

جلوی درِ مدرسه پُر بود از مادرها و بچه‌هایی که همه با هم داد می‌زدند. سر و صدای واقعی! بعضی از بچه‌های کوچک گریه می‌کردند. یک مامان هم گریه می‌کرد، که به نظرم خنده‌دار بود، چون قرار نبود او تمامِ روز مدرسه بماند.

I saw Alceste first. Alceste is my best friend. He's pretty round and he eats all the time, really all the time. He had a big croissant in his hand and he said hello to me with his mouth full, so it sounded more like "mffhwo".

اول از همه آلسست را دیدم. آلسست بهترین رفیقِ من است. آلسست تپل است و همیشه در حالِ خوردن است، واقعاً همیشه. یک نانِ کرواسانِ بزرگ توی دستش بود و با دهانِ پُر سلام گفت؛ بیشتر شبیهِ «مَفهوو» بود.

Then Eudes came up. Eudes is the strongest of us and he loves punching people on the nose. He shook my hand so hard I yelped. Everyone laughed except me, because my hand really hurt and I had to shake it in the air to make it feel better.

بعد اود رسید. اود قوی‌ترینِ ماست و عاشقِ این است که با مشت بزند روی دماغِ بقیه. آن‌قدر دستم را محکم فشار داد که جیغم در آمد. همه خندیدند، به جز من، چون دستم واقعاً درد می‌کرد و باید توی هوا تکانش می‌دادم تا بهتر شود.

Geoffroy showed up dressed as a cowboy. He had a huge hat and a plastic pistol. Geoffroy's dad is super rich and buys him anything he wants. Geoffroy said he was the sheriff of the playground. The teacher confiscated the pistol on the spot, and Geoffroy looked very offended.

ژوفروا با لباسِ کابوی پیدایش شد. کلاهی بزرگ و تپانچه‌ای پلاستیکی داشت. بابای ژوفروا خیلی پولدار است و هر چه بخواهد می‌خرد. ژوفروا گفت کلانترِ حیاطِ مدرسه است. خانم معلم فوری تپانچه را گرفت و ژوفروا قیافه‌ی خیلی رنجیده‌ای به خود گرفت.

Agnan came next. Agnan is top of the class and the teacher's pet. He turned up carrying a giant book under his arm. Nobody really likes Agnan because he tells on everyone, but you can't hit him because he wears glasses, and the teacher says you must never hit someone wearing glasses.

بعد آنیان آمد. آنیان شاگردِ اولِ کلاس است و نازِ خانم معلم را می‌خرد. با یک کتابِ غول‌پیکر زیرِ بغل رسید. کسی آنیان را زیاد دوست ندارد، چون همه‌چیز را خبرچینی می‌کند؛ اما نمی‌شود زدش، چون عینک می‌زند و خانم معلم گفته هیچ‌وقت به کسی که عینک می‌زند نباید زد.

Clotaire arrived crying. Clotaire is bottom of the class and he cries a lot. His mum was stroking his hair and telling him school was going to be fantastic. Clotaire didn't seem to agree at all. To be fair, Clotaire never seems to agree with anything.

کلوتر در حالِ گریه رسید. کلوتر شاگردِ آخرِ کلاس است و خیلی گریه می‌کند. مامانش موهایش را نوازش می‌کرد و می‌گفت مدرسه قرار است فوق‌العاده باشد. کلوتر اصلاً موافق به نظر نمی‌رسید. راستش، کلوتر هیچ‌وقت با هیچ‌چیز موافق به نظر نمی‌رسد.

Joachim, Rufus and Maixent showed up after that — the whole gang! We were so glad to see each other that we started chasing one another around the yard, yelling at the top of our lungs. It was just brilliant.

بعد ژواکیم و روفوس و میکسان هم آمدند — همه‌ی گُروه! آن‌قدر از دیدنِ هم خوشحال بودیم که در حیاط شروع کردیم به دنبالِ هم دویدن و با تمامِ توان جیغ کشیدن. خلاصه که حسابی باحال بود.

The teacher clapped her hands and told us to line up. Nobody listened. She clapped harder. We still didn't listen. Then she did one super-loud clap and made a face, and suddenly we all lined up — except Alceste, who was still working on his croissant.

خانم معلم دست زد و گفت صف ببندیم. هیچ‌کس گوش نداد. محکم‌تر دست زد. باز هم گوش ندادیم. بعد یک دستِ خیلی محکم زد و یک قیافه‌ای گرفت، یک‌دفعه همه صف بستیم — به جز آلسست که هنوز با کرواسانش درگیر بود.

Alceste had crumbs everywhere — on his shirt, on the floor, even on Agnan, who was standing in front of him. Agnan complained loudly that crumbs are unsanitary. Alceste said crumbs are tasty, and tried to lick one off Agnan's shoulder. Agnan screamed.

آلسست همه‌جا را پُر از خرده‌نان کرده بود — روی پیراهنش، روی زمین، حتی روی آنیان که جلویش ایستاده بود. آنیان بلندبلند غُر زد که خرده‌نان غیربهداشتی است. آلسست گفت خوشمزه است و خواست از روی شانه‌ی آنیان یک خرده را لیس بزند. آنیان جیغ زد.

We trooped into the classroom and the teacher said we were going to have a wonderful year together. She said it in that voice grown-ups use when they're trying to convince themselves of something they don't believe.

به کلاس وارد شدیم و خانم معلم گفت قرار است سالِ بسیار قشنگی را با هم بگذرانیم. این را با همان لحنی گفت که بزرگ‌ترها وقتی می‌خواهند چیزی را که خودشان هم باور ندارند به خودشان قبولاند، می‌گویند.

Eudes gave Clotaire a sharp elbow for no particular reason. Clotaire burst into tears, again. The teacher sighed very loudly. I had a feeling she was going to do a lot of sighing this year.

اود بی هیچ دلیلِ خاصی یک سُقُلمه‌ی محکم به کلوتر زد. کلوتر باز هم زد زیر گریه. خانم معلم خیلی بلند آه کشید. حس کردم قرار است امسال کلی آه بکشد.

She told us to take out our notebooks. Geoffroy didn't have one. He said his butler had forgotten to pack it. The teacher stared at him for a long time. Geoffroy stared back. Finally she gave him a piece of paper and told him to try not to lose it.

گفت دفترهامان را در بیاوریم. ژوفروا دفتر نداشت. گفت پیشخدمتشان یادش رفته آن را بگذارد. خانم معلم مدتِ زیادی نگاهش کرد. ژوفروا هم نگاه کرد. بالاخره یک ورقه به او داد و گفت سعی کن گم نکنی.

We had to write our names at the top of the page. I wrote mine in big letters because Mum says I have nice handwriting. Agnan wrote his in tiny letters and underlined it three times. He says only show-offs use big letters. Honestly, Agnan is exhausting.

باید بالای صفحه اسممان را می‌نوشتیم. من با حروفِ بزرگ نوشتم، چون مامان می‌گوید خطم قشنگ است. آنیان با حروفِ ریزِ ریز نوشت و سه بار زیرش خط کشید. می‌گوید فقط آدم‌های خودنما با حروفِ بزرگ می‌نویسند. راستش، آنیان آدمِ خسته‌کننده‌ای است.

At break we tore around the yard and made up rules for a new game. The rules kept changing every two minutes, so really it wasn't a game with rules, it was just running and shouting. Which is the best kind of game anyway.

زنگِ تفریح در حیاط دور خودمان چرخیدیم و برای یک بازیِ تازه قانون اختراع کردیم. قانون‌ها هر دو دقیقه عوض می‌شد، پس راستش بازی با قانون نبود، فقط دویدن و داد و بیداد بود. که اتفاقاً بهترین جور بازی است.

Rufus blew his whistle (his dad is a policeman so he always has one) and we all stopped because we thought a teacher was coming. There was no teacher. Rufus just felt like blowing his whistle. We chased him for that.

روفوس سوتش را زد (باباش پلیس است و همیشه یک سوت همراهش دارد) و همه ایستادیم چون فکر کردیم خانم معلم دارد می‌آید. خبری از خانم معلم نبود. روفوس فقط دلش خواسته بود سوت بزند. برای همین دنبالش کردیم.

Back in class the teacher gave us our first lesson. I don't remember what it was about because I was busy trying to see if Alceste still had crumbs on his ears. He did.

برگشتیم به کلاس و خانم معلم اولین درس را داد. اصلاً یادم نیست در موردِ چی بود، چون مشغول این بودم که ببینم آیا روی گوشِ آلسست هنوز خرده‌نان مانده یا نه. مانده بود.

When the bell rang at the end of the day, we all bolted for the door like prisoners released after years. The teacher told us to walk, not run. We walked very fast, which we said wasn't running. The teacher didn't agree.

وقتی زنگِ آخر خورد، همه مثلِ زندانی‌هایی که بعد از سال‌ها آزاد شده‌اند به سمتِ در شیرجه زدیم. خانم معلم گفت راه بروید، ندوید. ما خیلی تند راه می‌رفتیم و می‌گفتیم این دویدن نیست. خانم معلم موافق نبود.

Mum was waiting for me at the gate. She asked how it had been. I said school was awful. Then I added that tomorrow I really wanted to go back. Because being with my friends is honestly the best.

مامان دمِ در منتظرم بود. پرسید چطور بود. گفتم مدرسه افتضاح بود. بعد اضافه کردم که فردا واقعاً دلم می‌خواهد دوباره بروم. چون با رفیق‌ها بودن، راستش، بهترین چیزِ دنیاست.