La Photo de Classe / عکسِ کلاس

Today is class-photo day. The teacher told us to come well-combed and well-dressed. Mum stuck me in a suit with a tie. I really didn't like the tie because it pinched my neck and I couldn't even swallow properly.

امروز روزِ عکسِ کلاس است. خانم معلم گفته بود مرتب و تمیز بیاییم. مامان یک کت و شلوار با کراوات تنم کرد. کراوات را اصلاً دوست نداشتم، چون گردنم را می‌فشرد و حتی نمی‌توانستم درست آبِ دهانم را قورت بدهم.

Dad watched me leave and said I looked like a tiny banker. He laughed. Mum told him to stop, and then she straightened my tie one more time. I think tying ties is a grown-up sport.

بابا داشت تماشایم می‌کرد که می‌روم و گفت شبیهِ یک بانکدارِ کوچولو شده‌ام. خندید. مامان گفت بس کن، و باز کراواتم را صاف کرد. فکر می‌کنم گره زدنِ کراوات یک ورزشِ مخصوصِ بزرگ‌ترهاست.

At school everyone looked weirdly clean. Eudes had his hair combed flat with so much water that drops were running down his forehead. Rufus had a bow tie. Joachim had on shoes so shiny you could see your face in them. We barely recognised each other.

توی مدرسه همه به طرزِ عجیبی تمیز بودند. اود موهایش را با آنقدر آب صاف کرده بود که از پیشانی‌اش قطره‌قطره می‌چکید. روفوس کراوات‌پاپیون زده بود. کفش‌های ژواکیم آن‌قدر برق می‌زد که می‌شد توشان خودت را دید. به‌زور همدیگر را می‌شناختیم.

The photographer arrived with a giant camera on three legs. He had an enormous moustache and shouted a lot. He told us we had to sit still AND smile at the same time, which is really hard, especially for Clotaire.

عکاس با یک دوربینِ خیلی بزرگِ سه‌پایه‌دار رسید. سبیلی غول‌پیکر داشت و کلی داد می‌زد. گفت باید همزمان هم آرام بنشینیم و هم لبخند بزنیم — که خیلی سخت است، مخصوصاً برای کلوتر.

The teacher arranged us in three rows: small ones at the front, middles in the middle, tall ones at the back. Eudes wanted to be at the front so he could be seen better, but Eudes is tall, so he ended up at the back and he was not pleased.

خانم معلم ما را سه ردیف چید: کوچک‌ها جلو، متوسط‌ها وسط و بلندقدها پشت. اود می‌خواست جلو باشد تا بهتر دیده شود؛ اما اود بلندقد است، پس رفت عقب و اصلاً راضی نبود.

Agnan wanted to be right next to the teacher because he's the pet. Geoffroy also wanted to stand next to the teacher because he had on his new suit. They argued, and the teacher put Agnan at one end of the row and Geoffroy at the other end, like bookends.

آنیان می‌خواست درست کنارِ خانم معلم بایستد چون نازپرورده است. ژوفروا هم می‌خواست کنارِ خانم معلم باشد چون کت و شلوارِ نو پوشیده بود. دعوایشان شد و خانم معلم آنیان را یک سرِ ردیف گذاشت و ژوفروا را سرِ دیگر، مثلِ دو ته‌کتاب.

The photographer told us to say cheese. Alceste tried to smile, but he had a mouth full of bread, so it came out as a very strange grimace. The photographer told him to swallow. Alceste said he couldn't, he still had a bit more to chew.

عکاس گفت بگویید سیب. آلسست خواست لبخند بزند، اما دهانش پُر از نان بود، برای همین تبدیل شد به یک شکلکِ خیلی عجیب. عکاس گفت قورت بده. آلسست گفت نمی‌توانم، هنوز یک کم مانده که بجوم.

While Alceste was chewing, Eudes seized the moment to punch Rufus on the nose. Rufus started to cry. His dad is a policeman, so Rufus pulled out his whistle and blew it. The whole yard turned to look, and the teacher went bright red.

تا آلسست داشت می‌جوید، اود از فرصت استفاده کرد و یک مشت زد توی دماغِ روفوس. روفوس زد زیر گریه. باباش پلیس است و روفوس سوتش را در آورد و فوت کرد. کلِ حیاط برگشت نگاه کرد و خانم معلم سرخ شد.

The photographer started again. "Smile, children!" This time Joachim sneezed enormously. Maixent had two fingers up his nose. Clotaire was crying, as usual, because he was scared of the camera.

عکاس دوباره شروع کرد: «بچه‌ها، لبخند!» این‌بار ژواکیم عطسه‌ی غول‌پیکری کرد. میکسان دو تا انگشتش توی دماغش بود. کلوتر هم مثلِ همیشه گریه می‌کرد، چون از دوربین می‌ترسید.

The teacher pulled Maixent's fingers out of his nose and wiped them with a handkerchief. Maixent said his finger had been itchy. The teacher said maybe save the scratching for after the photo. Maixent looked like he didn't really understand.

خانم معلم انگشتِ میکسان را از دماغش بیرون آورد و با دستمال پاک کرد. میکسان گفت انگشتش می‌خاریده. خانم معلم گفت شاید بهتر باشد بعد از عکس بخاراند. میکسان قیافه‌ای گرفت که انگار واقعاً نفهمیده.

The teacher sighed and told us we were impossible. The photographer sighed even louder and said in his entire career he had never seen a class like ours. Honestly I felt that was rather a compliment.

خانم معلم آهی کشید و گفت ما غیرقابلِ تحملیم. عکاس بلندتر آه کشید و گفت در تمامِ کارش هرگز کلاسی به این بدی ندیده. راستش، من این را یک‌جور تعریف حساب کردم.

He told us we'd have to stay still for one minute. Sixty whole seconds. Standing still for sixty seconds is one of the hardest things in the world if you are a kid. Twenty seconds in, Alceste asked if he could have a snack while we waited.

گفت یک دقیقه باید بی‌حرکت بایستیم. شصت ثانیه‌ی تمام. شصت ثانیه بی‌حرکت ایستادن، اگر بچه باشی، یکی از سخت‌ترین کارهای دنیاست. بیست ثانیه که گذشت، آلسست پرسید می‌تواند تا منتظریم یک کم خوراکی بخورد؟

Geoffroy started doing a slow-motion impression of a statue, with one arm in the air. The teacher told him to stop. He froze in mid-pose. The teacher told him to stop standing like that. He said he had stopped. He just hadn't moved.

ژوفروا شروع کرد به ادای مجسمه را در آوردن، با یک دستش بالا. خانم معلم گفت بس کن. وسطِ ژست خشک شد. خانم گفت آن‌جوری نایست. ژوفروا گفت ایستاده‌ام دیگر — فقط تکان نمی‌خورم.

Finally the photographer went click-clack, very fast, without warning. Alceste still had a mouth full, Eudes was pulling a face, Agnan was crying because his glasses had slipped off, and I had my eyes shut.

بالاخره عکاس بدونِ هشدار خیلی سریع کلیک‌کلیک کرد. آلسست هنوز دهانش پُر بود، اود شکلک در می‌آورد، آنیان گریه می‌کرد چون عینکش لیز خورده بود، و من چشم‌هایم بسته بود.

He said we needed to do it again. Everyone groaned. Even the teacher groaned a little bit, though she pretended she didn't. The second photo, he warned us, would be very fast. We had to be ready.

گفت یک بار دیگر باید عکس بگیریم. همه آه و ناله کردند. حتی خانم معلم هم یک کم آه و ناله کرد، گرچه وانمود کرد نکرده. گفت عکسِ دوم خیلی سریع است. آماده باشیم.

We tried. Honestly, we tried. Alceste swallowed everything. Eudes promised not to punch anyone. Agnan wiped his glasses. Clotaire took a deep breath. For about three seconds the whole class looked normal. The photographer missed it.

سعی کردیم. راستش، خیلی سعی کردیم. آلسست همه‌چیز را قورت داد. اود قول داد به کسی مشت نزند. آنیان عینکش را پاک کرد. کلوتر یک نفسِ عمیق کشید. شاید سه ثانیه کلِ کلاس عادی به نظر می‌رسید. عکاس همان لحظه را از دست داد.

The third attempt, the photographer just shouted "NOW" and clicked. Half of us jumped because of the shout. The other half were caught mid-jump. It was probably a more interesting photo than the first one anyway.

دفعه‌ی سوم، عکاس فقط داد زد «حالا!» و کلیک کرد. نیمی از ما از داد پریدیم. نیمِ دیگر در حالِ پریدن گیر افتاد. احتمالاً عکسِ جالب‌تری از عکسِ اول شد.

When the photo arrived the next week, Mum looked at it for a long time. Then she asked why I was the only one with my eyes shut. I told her it was the flash. Mum smiled and put the photo in a beautiful frame. It's my favourite photo in the whole house.

هفته‌ی بعد که عکس رسید، مامان مدتِ زیادی نگاهش کرد. بعد پرسید چرا فقط من چشم‌هایم بسته است. گفتم به خاطرِ فلش. مامان لبخند زد و عکس را در یک قابِ زیبا گذاشت. این عکسِ موردِ علاقه‌ی من در کلِ خانه است.

Dad looked at the photo too and said the whole class looked exactly like a small riot. Mum gave him a look. He didn't say anything else, but he was smiling under his moustache. He keeps a copy on his desk at work, you know.

بابا هم به عکس نگاه کرد و گفت کلِ کلاس عینِ یک شورشِ کوچک به نظر می‌رسد. مامان نگاهی به او انداخت. دیگر چیزی نگفت، اما زیرِ سبیلش لبخند می‌زد. می‌دانید چه؟ یک نسخه از این عکس را روی میزِ کارش هم گذاشته.