La Nouvelle Maîtresse / معلمِ جدید

Today, our teacher wasn't in. She was sick. Instead we had a substitute. The substitute was young and looked nice. But we knew right away that this was a golden opportunity to have some fun.

امروز خانم معلمِ ما نیامد. مریض بود. به جایش معلمِ جانشینی داشتیم. جانشین جوان بود و مهربان به نظر می‌رسید. اما ما همان لحظه فهمیدیم این یک فرصتِ طلایی برای خوش‌گذرانی است.

Substitutes are amazing because they don't know the rules. They don't know which kid is the troublemaker, which kid cries, which kid eats during class, and which kid is the teacher's pet. So we get to invent everything.

معلم‌های جانشین فوق‌العاده‌اند، چون قوانین را نمی‌دانند. نمی‌دانند کدام بچه شیطان است، کدام گریه می‌کند، کدام سرِ کلاس می‌خورد، و کدام نازپرورده است. پس ما همه‌چیز را اختراع می‌کنیم.

Eudes started. He said in our class, we were allowed to eat during lessons. The new teacher looked at Eudes in surprise. Alceste, who was already eating, gave her a big crumby smile. The teacher said she didn't know, but it sounded a bit weird.

اود شروع کرد. گفت در کلاسِ ما اجازه داریم سرِ درس بخوریم. معلمِ جدید با تعجب به اود نگاه کرد. آلسست — که از قبل می‌خورد — با لبخندِ پُر از خرده‌نان نگاهش کرد. خانم گفت نمی‌دانست، اما به نظرش عجیب می‌آید.

Joachim said in our class, we always took a nap after lunch. The teacher said we weren't really nap age. Joachim insisted. The teacher said no, and Joachim pretended to cry. He's actually quite good at pretend-crying, almost as good as Clotaire.

ژواکیم گفت در کلاسِ ما همیشه بعد از ناهار چرت می‌زنیم. خانم گفت سنّمان به چرت زدن نمی‌خورد. ژواکیم اصرار کرد. خانم گفت نه، و ژواکیم تظاهر به گریه کرد. راستش در گریه‌ی الکی واقعاً خوب است، تقریباً به خوبیِ کلوتر.

Geoffroy got out his whistle and blew it during the lesson. The teacher jumped. She confiscated the whistle. Geoffroy said he was going to tell his dad, who is very rich. The teacher replied she was keeping the whistle anyway. Geoffroy sulked all morning.

ژوفروا سوتش را در آورد و وسطِ درس فوت کرد. خانم از جا پرید. سوت را گرفت. ژوفروا گفت به باباش — که خیلی پولدار است — می‌گوید. خانم گفت با این حال سوت پیشِ من می‌ماند. ژوفروا تمامِ صبح قهر بود.

Maixent told the new teacher that I was actually the class president and should get to choose what we study. I didn't deny it. The teacher gave me a long look. I gave her my most class-president-like expression. She wasn't fooled.

میکسان به معلمِ جدید گفت من راستش رئیسِ کلاسم و باید انتخاب کنم چه می‌خوانیم. تکذیب نکردم. خانم نگاهِ طولانی به من انداخت. منم قیافه‌ی «رئیسِ کلاس» را به خودم گرفتم. خانم گول نخورد.

Agnan, on the other hand, was thrilled. He thought a new teacher meant a new chance to show off how he was top of the class. He raised his hand for every single question, even for things that weren't questions. "Yes, Agnan?" "Nothing miss, just stretching."

آنیان خوشحال بود. فکر می‌کرد معلمِ جدید یعنی فرصتِ تازه‌ای برای پُز دادن که شاگردِ اول است. برای هر سوالی دست بلند می‌کرد، حتی برای جمله‌هایی که اصلاً سوال نبود. «بله، آنیان؟» «هیچ خانم، فقط داشتم کشش می‌دادم.»

After a while, the teacher told Agnan to put his hand down. Agnan was so offended he burst into tears. The friends laughed. The teacher said in this class we don't make fun of each other. But she was smiling just a tiny bit. I saw.

بعد از مدتی خانم به آنیان گفت دستش را پایین بیاورد. آنیان آن‌قدر رنجید که بلندبلند به گریه افتاد. رفیق‌ها خندیدند. خانم گفت در این کلاس کسی را مسخره نمی‌کنیم. اما یک ذره لبخند می‌زد. من دیدم.

Rufus tried to arrest the teacher for confiscating the whistle. He had his plastic badge out. The teacher told Rufus that a teacher is never under arrest in their own classroom. Rufus thought about this for a long time. He said "hmm" and then sat down.

روفوس خواست خانم را به جرمِ گرفتنِ سوت دستگیر کند. نشانِ پلاستیکی‌اش را در آورده بود. خانم به روفوس گفت معلم در کلاسِ خودش هیچ‌وقت دستگیر نمی‌شود. روفوس مدتِ زیادی به این فکر کرد. گفت «هوم» و بعد نشست.

Clotaire stuck his hand up and asked what the new teacher's name was. She told us. We forgot it immediately. The teacher had to write it on the board. She wrote it in really nice handwriting. Agnan copied her handwriting into his notebook for practice.

کلوتر دست بلند کرد و پرسید اسمِ خانم چیست. گفت. فوری فراموش کردیم. خانم مجبور شد روی تخته بنویسد. خیلی قشنگ نوشت. آنیان خط را عیناً در دفترش کپی کرد برای تمرین.

At break we had a meeting. Eudes said the new teacher wasn't bad. Joachim said she was funnier than our real teacher. Alceste said the only thing that mattered was snack-time, and as long as he could eat, he was satisfied.

در زنگِ تفریح جلسه گرفتیم. اود گفت معلمِ جدید بد نیست. ژواکیم گفت از معلمِ اصلی‌مان خنده‌دارتر است. آلسست گفت تنها چیزی که مهم است، زنگِ تفریح است، و تا وقتی بتواند بخورد، راضی است.

After break, we had dictation. The teacher read very slowly. Clotaire made fifteen mistakes in a single sentence. The teacher looked at his work with huge eyes and said, "But... this is extraordinary." Clotaire smiled, thinking it was a compliment.

بعد از زنگِ تفریح املا داشتیم. خانم خیلی آرام خواند. کلوتر در یک جمله پانزده غلط داشت. خانم با چشمانی بزرگ به برگه‌اش نگاه کرد و گفت: «اما... این فوق‌العاده است.» کلوتر لبخند زد و فکر کرد تعریف کرده.

I made six mistakes, which Mum says isn't bad for me. Eudes made eleven mistakes plus drew a small fist in the margin. The teacher circled the fist in red and wrote "art is welcome but not during dictation." Eudes was actually impressed.

من شش غلط داشتم، که مامان می‌گوید برای من بد نیست. اود یازده غلط داشت به‌علاوه‌ی یک مشتِ کوچک که در حاشیه کشیده بود. خانم دورِ مشت را قرمز کرد و نوشت: «هنر خوب است، اما نه سرِ املا.» اود واقعاً تحتِ تأثیر قرار گرفت.

At the end of the day, we were almost sad the substitute teacher had to leave. Eudes said she could come back whenever she wanted. Geoffroy asked for his whistle back, but she refused with a smile. I think she kept the whistle as a souvenir.

آخرِ روز تقریباً ناراحت بودیم که معلمِ جانشین باید برود. اود گفت هر وقت دلش خواست می‌تواند برگردد. ژوفروا سوتش را خواست، اما خانم با لبخند رد کرد. فکر می‌کنم سوت را به یادگار نگه داشت.

She told us we had been "unforgettable." Joachim asked if that was a good thing. She paused for a long time. Then she said it depended on the day. We didn't really understand that answer, but it sounded grown-up so we accepted it.

به ما گفت «فراموش‌نشدنی» بوده‌ایم. ژواکیم پرسید این چیزِ خوبی است؟ خیلی وقت مکث کرد. بعد گفت بستگی به روز دارد. واقعاً نفهمیدیم یعنی چه، اما لحنش لحنِ بزرگ‌ترها بود و قبول کردیم.

The next day our real teacher came back. We were glad to see her, but we thought about the substitute too. Teachers, in the end, are a bit like friends: each one has something different, and that's what makes school so really brilliant.

فردایش معلمِ اصلی‌مان برگشت. از دیدنش خوشحال شدیم، اما به جانشین هم فکر کردیم. معلم‌ها، آخرِ سر، انگار یک‌جوری مثلِ رفیق‌ها هستند: هر کدام یک چیزِ متفاوت دارند، و همین است که مدرسه را این‌قدر باحال می‌کند.

Our real teacher noticed Geoffroy was unusually quiet. She asked why. Geoffroy said the substitute had stolen his whistle. The teacher sighed and said she'd talk to her. Then she sighed again. Teachers do a lot of sighing.

معلمِ اصلی‌مان متوجه شد ژوفروا به‌طور غیرعادی ساکت است. پرسید چرا. ژوفروا گفت جانشین سوتش را دزدیده. خانم آه کشید و گفت با او صحبت می‌کند. بعد دوباره آه کشید. معلم‌ها خیلی آه می‌کشند.

I sometimes wonder if the substitute remembers us. I bet she does. Some classes you forget. Ours, I think, you don't. That might not be entirely a good thing, but I'm choosing to take it as one.

بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم آیا جانشین ما را به یاد دارد یا نه. شرط می‌بندم به یاد دارد. بعضی کلاس‌ها را آدم فراموش می‌کند. کلاسِ ما را، فکر می‌کنم، فراموش نمی‌کنی. این شاید کاملاً چیزِ خوبی نباشد، اما من تصمیم گرفته‌ام جوری بگیرمش که هست.