L'Anniversaire / کیکِ تولد

Today is my birthday! I'm seven years old. Mum made an enormous chocolate cake with seven candles on top, and she invited all my friends round for tea. I was absolutely thrilled.

امروز تولدِ من است! هفت ساله شدم. مامان یک کیکِ شکلاتیِ غول‌پیکر با هفت شمع رویش درست کرده و همه‌ی رفیق‌هایم را برای عصرانه به خانه دعوت کرده است. کاملاً ذوق‌زده بودم.

I had been counting the days for two weeks. I had circled the date on the calendar with a red pencil and then on top of that with a blue pencil and then with a green pencil, just to be sure the calendar knew.

دو هفته بود که روزها را می‌شمردم. تاریخش را روی تقویم با مدادِ قرمز دور زده بودم، بعد رویش با مدادِ آبی، و باز رویش با مدادِ سبز — محضِ اطمینان که تقویم می‌داند.

The friends arrived one by one. Alceste arrived first — naturally, because there was a cake involved. He had brought a gift, but he was in such a rush to come in that he left the gift outside on the doormat.

رفیق‌ها یکی یکی رسیدند. آلسست اولین بود — طبیعتاً، چون کیک در کار بود. هدیه‌ای آورده بود، اما آن‌قدر عجله داشت بیاید تو که هدیه را روی پادری بیرون جا گذاشت.

Geoffroy showed up with a huge present wrapped in gold paper with a giant red ribbon. He said it was an electric train set with three locomotives, twelve carriages and a tunnel. When I opened the parcel, it was a book. Geoffroy always lies.

ژوفروا با هدیه‌ای غول‌پیکر رسید، پیچیده در کاغذِ طلایی و با روبانِ قرمزِ بزرگ. گفت یک ست قطارِ برقی است با سه لوکوموتیو، دوازده واگن و یک تونل. وقتی بسته را باز کردم، یک کتاب بود. ژوفروا همیشه دروغ می‌گوید.

Eudes gave me a present wrapped in newspaper. Inside was a pair of boxing gloves. Eudes said we could try them out right away, and he wanted me to put them on so he could punch me with them. I said no, thank you, very politely.

اود هدیه‌اش را در کاغذِ رو...مه پیچیده بود. تویش یک جفت دستکشِ بوکس بود. اود گفت همان لحظه می‌توانیم امتحانشان کنیم، و می‌خواست من دستکش‌ها را بپوشم تا با آن‌ها مشتم بزند. خیلی مودبانه گفتم: نه، ممنون.

Agnan brought a dictionary. Nobody was surprised. Joachim brought a yo-yo that didn't work. Maixent brought a chocolate, but Alceste saw it and the chocolate vanished in about two seconds. Maixent burst into tears.

آنیان یک فرهنگِ لغت آورد. کسی شگفت‌زده نشد. ژواکیم یک یویویی آورد که کار نمی‌کرد. میکسان یک شکلات آورد، اما آلسست دیدش و شکلات حدودِ دو ثانیه ناپدید شد. میکسان زد زیر گریه.

Rufus gave me a tiny police badge, just like his dad's, except plastic. I pinned it on right away. Then Eudes tried to arrest me with it. I told him you can't arrest the birthday boy. He said he didn't know that rule.

روفوس یک نشانِ پلیسِ کوچک به من داد، عینِ نشانِ باباش، فقط پلاستیکی. همان لحظه به سینه‌ام زدمش. بعد اود خواست با همان مرا دستگیر کند. گفتم نمی‌شود پسرِ تولدی را دستگیر کرد. گفت این قانون را نمی‌دانست.

Mum brought the cake into the dining room. The cake was beautiful, with cream, chocolate and seven lit candles. I blew out the candles, but Alceste blew at the same time as me, so nobody really knew who'd put out what.

مامان کیک را به اتاقِ ناهارخوری آورد. کیک زیبا بود: با خامه، شکلات و هفت شمعِ روشن. شمع‌ها را فوت کردم، اما آلسست همزمان با من فوت کرد، پس هیچ‌کس واقعاً نمی‌دانست کدام را کی خاموش کرده.

Mum cut the cake into slices. Alceste asked for three slices. Mum gave him one. Alceste looked at his slice with a tragic face, as though Mum had done something deeply cruel to him personally.

مامان کیک را به تکه تقسیم کرد. آلسست سه تکه خواست. مامان یکی به او داد. آلسست با چهره‌ای تراژیک به تکه‌اش نگاه کرد، انگار مامان به‌شخصه به او ظلمِ بزرگی کرده باشد.

While we were eating the cake, Eudes spilled orange juice on Geoffroy's trousers. Geoffroy yelled that his trousers cost a fortune. Eudes said it was an accident. Geoffroy poured his juice on Eudes for revenge. And there you go — everyone was sticky.

وقتی داشتیم کیک می‌خوردیم، اود آبِ پرتقال ریخت روی شلوارِ ژوفروا. ژوفروا فریاد زد که شلوارش خیلی گران است. اود گفت تصادفی بود. ژوفروا برای انتقام آبِ خودش را روی اود ریخت. و این‌جوری شد که همه چسبناک شدند.

Mum went very red and said that was enough. She marched us all into the garden. In the garden we played tag for hours, and it was just brilliant, except for Clotaire, who managed to walk straight into a tree.

مامان کاملاً سرخ شد و گفت دیگر بس است. ما را به باغچه فرستاد. در باغچه ساعت‌ها گرگم‌به‌هوا بازی کردیم و خیلی هم خوش گذشت، به جز کلوتر که موفق شد مستقیم با درخت برخورد کند.

Agnan tried to organise a quiz instead of tag. He had even brought question cards. We told him no quiz. He told the teacher. There was no teacher present. He looked very confused. Then he sat under a bush and read his dictionary.

آنیان خواست به جای گرگم‌به‌هوا، مسابقه‌ی سوال‌جوابی راه بیندازد. حتی کارت‌های سوال هم آورده بود. گفتیم نه. به خانم معلم گفت. اصلاً خانم معلمی آن‌جا نبود. خیلی گیج به نظر می‌رسید. بعد رفت زیرِ یک بوته نشست و فرهنگِ لغتش را خواند.

Dad came home in the middle of all this. He looked at the kids running, the juice on the floor, Mum's red face, Clotaire holding his head, and Agnan under the bush. He said "Right" and turned around and went back out for a walk.

بابا وسطِ همه‌ی این‌ها از سرِ کار رسید. به بچه‌هایی که می‌دویدند نگاه کرد، به آبِ روی زمین، صورتِ سرخِ مامان، کلوتر که سرش را گرفته بود، و آنیان که زیرِ بوته بود. گفت «بسیار خب» و چرخید و رفت پیاده‌روی کند.

We played a new game we made up called "don't touch the floor" using the garden furniture. The garden furniture got broken almost immediately. Mum was watching from the kitchen window. Her face was a colour I had never seen before.

یک بازیِ تازه اختراع کردیم به اسمِ «به زمین دست نزن» با مبل‌های باغچه. مبل‌های باغچه تقریباً همان اول شکستند. مامان از پنجره‌ی آشپزخانه تماشا می‌کرد. صورتش به رنگی بود که قبلاً ندیده بودم.

Eudes climbed up the cherry tree even though we told him not to. He fell out almost immediately. He landed on Joachim, who landed on a bucket. Nobody was actually hurt, but there was a lot of dramatic crying for show.

اود از درختِ گیلاس بالا رفت، با اینکه گفتیم نرود. تقریباً همان لحظه افتاد. روی ژواکیم افتاد، و ژواکیم روی یک سطل. کسی واقعاً صدمه ندید، اما کلی گریه‌ی دراماتیکِ نمایشی به راه افتاد.

In the end all the friends left with a little bag of sweets each. Alceste took two bags, saying he'd lost one on the way. Once everyone had gone, Mum sat down on a chair and let out the longest sigh I have ever heard a person let out.

آخرسر همه‌ی رفیق‌ها با یک کیسه‌ی کوچک آب‌نبات رفتند. آلسست دو کیسه گرفت، گفت یکی را در راه گم کرده. وقتی همه رفتند، مامان روی یک صندلی نشست و طولانی‌ترین آهی را که در عمرم از یک نفر شنیده بودم کشید.

I went over and gave her a hug. I said it was the most amazing birthday ever. Mum hugged me back and said yes, it really had been amazing — and unforgettable — and that next year maybe we'd do something smaller, like just one friend, perhaps Agnan.

رفتم بغلش کردم. گفتم بهترین تولدِ عمرم بود. مامان مرا در آغوش گرفت و گفت بله، واقعاً فوق‌العاده بود — و فراموش‌نشدنی — و گفت شاید سالِ دیگر چیزِ کوچک‌تری بگیریم، مثلاً فقط یک رفیق، شاید آنیان.

I laughed because I knew she was joking. She was joking, right? Anyway, that night, in bed, I thought about my friends and my new book and my chocolate cake, and I thought it was the most beautiful day of my whole life.

خندیدم، چون می‌دانستم شوخی می‌کند. شوخی می‌کرد، نه؟ به هر حال، آن شب در رختخواب به رفیق‌هایم و کتابِ تازه‌ام و کیکِ شکلاتی فکر کردم، و فکر کردم زیباترین روزِ تمامِ زندگی‌ام بود.