Alceste, Mon Copain / آلسست، رفیقِ من

Alceste is my best friend. He's round and he eats all the time. Really all the time. At breaktime he eats bread and jam. During class he eats biscuits in secret. And even when he's asleep, I'm pretty sure he dreams he's eating.

آلسست بهترین رفیقِ من است. تپل است و همیشه در حالِ خوردن است. واقعاً همیشه. زنگِ تفریح نان و مربا می‌خورد. سرِ کلاس مخفیانه بیسکویت می‌خورد. حتی وقتی می‌خوابد، تقریباً مطمئنم خواب می‌بیند که دارد می‌خورد.

Alceste's pockets are also full of food. If you shake him gently, crumbs fall out. He keeps an emergency biscuit in his sock, in case he gets really hungry on the way to school. He's a very thoughtful person, when it comes to himself.

جیب‌های آلسست هم پُر از خوراکی است. اگر کمی تکانش بدهی، خرده‌نان می‌ریزد. یک بیسکویتِ اضطراری توی جورابش نگه می‌دارد، برای روزی که توی راهِ مدرسه واقعاً گرسنه شود. در موردِ خودش، آدمِ خیلی فکورانه‌ای است.

Today at break Alceste had a huge slice of bread covered in jam. He held it with both hands, and there was jam everywhere: on his cheeks, on his chin, on his fingers and even on his ears. I have no idea how he manages to get jam on his ears.

امروز در زنگِ تفریح آلسست یک تکه‌ی بزرگِ نان و مربا داشت. با هر دو دست نگهش داشته بود و همه‌جا مربایی بود: گونه‌ها، چانه، انگشت‌ها و حتی گوش‌هایش. نمی‌فهمم چطور موفق می‌شود مربا را به گوشش بمالد.

Eudes came over and said he was hungry. Alceste pretended not to hear. Eudes said it louder. Alceste started eating faster. Then Eudes said he was going to punch Alceste on the nose, and right then Alceste shared a microscopic piece.

اود آمد و گفت گرسنه است. آلسست خود را به نشنیدن زد. اود بلندتر گفت. آلسست تندتر شروع کرد به خوردن. بعد اود گفت می‌خواهد بزند توی دماغِ آلسست، و همان لحظه آلسست یک تکه‌ی میکروسکوپی به او داد.

Geoffroy showed up with a sandwich: ham, cheese, tomato AND salad. Geoffroy has whatever he wants because his dad is super rich. Alceste stared at the sandwich with enormous eyes, like a kid who has just spotted treasure on a desert island.

ژوفروا با ساندویچی پیدا شد: ژامبون، پنیر، گوجه و سالاد. ژوفروا هر چه بخواهد دارد، چون باباش خیلی پولدار است. آلسست با چشمانی بزرگ به ساندویچ خیره شد — مثلِ بچه‌ای که در یک جزیره‌ی متروک گنج پیدا کرده باشد.

Alceste offered Geoffroy a trade: his bread-and-jam for the sandwich. Geoffroy said no. Alceste offered the bread-and-jam plus a caramel. Geoffroy said no. Then Alceste offered all his snacks for the whole week. Geoffroy thought hard. Then he said no.

آلسست به ژوفروا پیشنهادِ معامله داد: نان و مربا در ازای ساندویچ. ژوفروا گفت نه. آلسست نان و مربا به‌علاوه‌ی یک شیرینیِ کارامل پیشنهاد داد. ژوفروا گفت نه. بعد آلسست تمامِ خوراکی‌های هفته‌اش را پیشنهاد داد. ژوفروا خوب فکر کرد. بعد گفت نه.

Just then, Agnan came running over in tears. Agnan was crying because he had lost his grammar book. Nobody listened, because we were all watching Alceste try to swipe Geoffroy's sandwich without Geoffroy noticing.

همان لحظه آنیان گریه‌کنان دوان‌دوان رسید. آنیان گریه می‌کرد چون کتابِ دستورِ زبانش را گم کرده بود. کسی گوش نداد، چون داشتیم آلسست را تماشا می‌کردیم که سعی می‌کرد بی‌سر و صدا ساندویچِ ژوفروا را بقاپد.

But Geoffroy was sharp. He felt Alceste's hand and yelled. The teacher came running. She wanted to know what was going on. Alceste had his mouth full and couldn't answer. Geoffroy told the whole story, complete with sound effects.

اما ژوفروا زرنگ بود. دستِ آلسست را حس کرد و فریاد زد. خانم معلم دوان‌دوان آمد. خواست بداند چه خبر است. دهانِ آلسست پُر بود و نمی‌توانست جواب بدهد. ژوفروا کلِ ماجرا را همراه با صدا و افه تعریف کرد.

The teacher told Alceste he had to apologise. Alceste tried, but he still couldn't speak because of his mouth being full. So he nodded a lot. Geoffroy wasn't satisfied. He wanted a real apology with real words.

خانم معلم گفت آلسست باید عذرخواهی کند. آلسست خواست، اما هنوز نمی‌توانست به خاطرِ پُری دهانش حرف بزند. پس کلی سرش را تکان داد. ژوفروا راضی نبود. عذرخواهیِ واقعی با کلمه‌های واقعی می‌خواست.

Meanwhile, Alceste had finished swallowing. He said, "Sorry, Geoffroy." Then he looked at Geoffroy with great big sad eyes and added, "Would you give me half of your sandwich?"

این میان، آلسست بالاخره موفق شد قورت بدهد. گفت: «معذرت می‌خوام، ژوفروا.» بعد با چشمانی بزرگ و غمگین به ژوفروا نگاه کرد و اضافه کرد: «نصفِ ساندویچت رو می‌دی به من؟»

Geoffroy burst out laughing. All the friends laughed. Even the teacher smiled, although she tried to hide it. Geoffroy, in the end, gave Alceste a very small piece. That's why Alceste is my best friend — with him, we always end up laughing.

ژوفروا قاه‌قاه خندید. همه‌ی رفیق‌ها خندیدند. حتی خانم معلم هم لبخند زد، گرچه سعی کرد پنهانش کند. آخرسر ژوفروا یک تکه‌ی خیلی کوچک به آلسست داد. به همین خاطر است که آلسست بهترین رفیقِ من است — با او همیشه آخرش می‌خندیم.

On the way back into class, Alceste was still chewing. The teacher said no eating in the corridor. Alceste said he wasn't eating, he was finishing. The teacher said that counted as eating. Alceste looked very confused.

موقعِ برگشت به کلاس، آلسست هنوز در حالِ جویدن بود. خانم معلم گفت توی راهرو نباید بخوری. آلسست گفت نمی‌خورم، دارم تمام می‌کنم. خانم گفت این هم یعنی خوردن. آلسست خیلی گیج به نظر می‌رسید.

During the lesson, Alceste pulled out an emergency biscuit. He nibbled it with one tooth at a time, very quietly, hiding behind his book. The teacher pretended not to see. I think the teacher knows that asking Alceste not to eat is like asking a fish not to swim.

وسطِ درس، آلسست یک بیسکویتِ اضطراری در آورد. خیلی آرام، با یک دندان در هر بار، پشتِ کتابش گاز می‌زد. خانم معلم وانمود کرد نمی‌بیند. به نظرم خانم معلم می‌داند که از آلسست بخواهی نخورد، انگار از یک ماهی بخواهی شنا نکند.

Once, our maths teacher made Alceste give up his snack as punishment. Alceste went all pale. His hands shook. He looked like he might faint. The teacher gave the snack back after five minutes because she was worried. Alceste recovered very fast.

یک بار، معلمِ ریاضی به عنوانِ تنبیه خوراکیِ آلسست را گرفت. آلسست رنگش پرید. دست‌هایش می‌لرزید. به نظر می‌رسید الان غش می‌کند. خانم معلم بعد از پنج دقیقه خوراکی را پس داد، چون نگران شده بود. آلسست خیلی سریع به حال آمد.

After school, Alceste invited me to his house. His mum had made an enormous chocolate cake. I had a slice. Alceste had four slices. His mum looked at him and said maybe he should slow down. Alceste said he was just getting started.

بعد از مدرسه، آلسست مرا دعوت کرد به خانه‌شان. مامانش یک کیکِ شکلاتیِ غول‌پیکر درست کرده بود. من یک تکه خوردم. آلسست چهار تکه خورد. مامانش نگاهش کرد و گفت شاید بهتر است یک کم آرام‌تر بخوری. آلسست گفت تازه دارم شروع می‌کنم.

I asked Alceste once why he eats so much. He thought about it for a long time, with a serious face. Then he said, "Because if I don't eat, I get hungry." I had to admit it was actually a really good answer.

یک بار از آلسست پرسیدم چرا اینقدر می‌خورد. خیلی وقت با قیافه‌ی جدی فکر کرد. بعد گفت: «چون اگر نخورم، گرسنه‌ام می‌شود.» باید قبول کنم که جوابِ واقعاً خوبی بود.

Alceste says when he grows up he wants to be either a chef or a baker. Or maybe a food taster. Or, even better, all three at once. I told him that sounded like the perfect job for him.

آلسست می‌گوید وقتی بزرگ شود می‌خواهد آشپز شود یا نانوا. یا شاید چشنده‌ی غذا. یا، حتی بهتر، هر سه با هم. به او گفتم به نظرم شغلِ فوق‌العاده‌ای برای اوست.

On the walk home, I thought about Alceste and his jam ears and his sock-biscuits and his sad-eyed apologies, and I thought how lucky I was. Because everyone should have an Alceste in their life. Really.

در راهِ برگشت به خانه، به آلسست و گوش‌های مرباییش و بیسکویت‌های توی جوراب و عذرخواهی‌های با چشمانِ غمگین فکر کردم، و فکر کردم چقدر خوش‌شانسم. چون هر کسی باید یک آلسست در زندگی‌اش داشته باشد. واقعاً.