Agnan, le Premier de la Classe / آنیان، شاگرد اول

Agnan is top of the class and the teacher's pet. We don't really like him because he tells on everybody. But we can't hit him, because he wears glasses, and the teacher says you should never hit someone with glasses.

آنیان شاگردِ اولِ کلاس است و نازِ خانم معلم را می‌خرد. زیاد دوستش نداریم چون همه‌چیز را خبرچینی می‌کند. اما نمی‌شود کتکش زد، چون عینک می‌زند، و خانم معلم گفته هیچ‌وقت به کسی که عینک می‌زند نباید زد.

Agnan's school bag is the heaviest thing in the world. It's full of dictionaries, grammar books, atlases, and a small spare pencil case in case the first one fails. When he walks, you can hear the books clanking together.

کیفِ مدرسه‌ی آنیان سنگین‌ترین چیزِ دنیاست. پُر از فرهنگِ لغت، کتابِ دستورِ زبان، اطلسِ جغرافیا و یک جامدادیِ کوچکِ یدکی برای موقعی است که اولی خراب شود. وقتی راه می‌رود، صدای برخوردِ کتاب‌ها به هم را می‌شنوی.

Today we had a surprise test. Agnan was thrilled, because he knew every single answer. He raised his hand so high it looked like he was trying to touch the ceiling. He kept whispering, "Me, miss! Me! Me, miss!"

امروز امتحانِ سرزده داشتیم. آنیان خیلی خوشحال بود، چون همه‌ی جواب‌ها را می‌دانست. آن‌قدر دستش را بالا گرفته بود که انگار می‌خواست سقف را لمس کند. مدام پچ‌پچ می‌کرد: «من، خانم! من! من، خانم!»

The teacher called on Clotaire. Clotaire is last in the class. He stared at the ceiling, then the floor, then his shoes. He even looked under his chair. But he didn't find the answer. So he started crying.

خانم معلم از کلوتر پرسید. کلوتر شاگردِ آخرِ کلاس است. به سقف نگاه کرد، بعد به زمین، بعد به کفش‌هایش. حتی زیرِ صندلی‌اش را هم نگاه کرد. اما جوابی پیدا نکرد. پس شروع کرد به گریه.

Agnan whispered the answer to Clotaire — very loudly, on purpose, so the teacher would hear and see that Agnan knew. The teacher told him to be quiet. Agnan went quiet but looked offended. When Agnan is offended, he cries almost as much as Clotaire.

آنیان جواب را در گوشِ کلوتر گفت — خیلی بلند، عمداً، تا خانم معلم بشنود و ببیند آنیان بلد است. خانم گفت ساکت شود. آنیان ساکت شد اما رنجیده به نظر می‌رسید. وقتی آنیان رنجیده می‌شود، تقریباً مثلِ کلوتر گریه می‌کند.

At break we played football. Agnan never plays football because he says football is for fools. He stayed in his corner with a book. Eudes said we should invite Agnan to play — just for a laugh.

در زنگِ تفریح فوتبال بازی می‌کردیم. آنیان هیچ‌وقت فوتبال بازی نمی‌کند، چون می‌گوید فوتبال مالِ احمق‌هاست. در گوشه‌ای با کتاب می‌نشست. اود گفت دعوتش کنیم بازی کند — فقط محضِ خنده.

Agnan refused. He said he'd rather read his maths book. Joachim grabbed the book and threw it in the air. Agnan screamed bloody murder, and the teacher came running. Joachim said he was playing catch with the book. The teacher didn't believe Joachim.

آنیان قبول نکرد. گفت ترجیح می‌دهد کتابِ ریاضی‌اش را بخواند. ژواکیم کتاب را گرفت و در هوا انداخت. آنیان جیغِ بلندی کشید و خانم معلم دوان‌دوان آمد. ژواکیم گفت داشت با کتاب توپ‌بازی می‌کرد. خانم معلم باور نکرد.

Joachim got punished. He had to stand in the corner. During the punishment, Agnan was smiling, and it was unbearable. Eudes said one day, glasses or no glasses, he was going to thump Agnan. But Eudes always says that and never does.

ژواکیم تنبیه شد. باید گوشه‌ی کلاس می‌ایستاد. در حینِ تنبیه، آنیان لبخند می‌زد و این تحمل‌ناپذیر بود. اود گفت یک روزی، با عینک یا بی عینک، می‌زند توی صورتِ آنیان. اما اود همیشه این را می‌گوید و هیچ‌وقت انجامش نمی‌دهد.

Once Agnan tried to play with us, just one time. He stood next to the goal, holding his book. The ball came his way and he ducked. Then he ran off and said football was dangerous and we were uncivilised.

یک بار آنیان خواست با ما بازی کند، فقط یک بار. کنارِ دروازه ایستاد، با کتابش در دست. توپ به سمتش آمد و او جا خالی داد. بعد دوید و گفت فوتبال خطرناک است و ما بی‌فرهنگ هستیم.

When we came back to class, Agnan had got twenty out of twenty on the test. The teacher congratulated him in front of everyone. Agnan beamed like he'd just won the world cup. Then, by complete accident, he dropped his pencil.

وقتی به کلاس برگشتیم، آنیان از بیست بیست گرفته بود. خانم معلم جلوی همه تحسینش کرد. آنیان چنان لبخند زد که انگار جامِ جهانی برده. بعد، کاملاً اتفاقی، مدادش از دستش افتاد.

When Agnan bent down to pick up his pencil, Eudes saw his chance and stuck a piece of chewing gum on his chair. When Agnan sat back down, the gum stuck to his trousers. Agnan cried for the rest of the afternoon. For once, it wasn't us in trouble.

وقتی آنیان خم شد مدادش را بردارد، اود از فرصت استفاده کرد و یک آدامس روی صندلی‌اش گذاشت. وقتی آنیان دوباره نشست، آدامس به شلوارش چسبید. آنیان تا آخرِ بعد از ظهر گریه می‌کرد. این بار، برای یک بار هم که شده، ما گرفتاری نداشتیم.

Agnan tried to scrape the gum off with a ruler. The gum stretched. He used a pencil. The gum stretched more. He used a corner of his maths book. Now the gum was on the book too. Agnan made a noise like a very small kettle.

آنیان سعی کرد با خط‌کش آدامس را بکَنَد. آدامس کش آمد. با مداد امتحان کرد. بیشتر کش آمد. با گوشه‌ی کتابِ ریاضی‌اش امتحان کرد. حالا آدامس روی کتاب هم بود. آنیان صدایی در آورد شبیهِ یک کتریِ خیلی کوچک.

When the bell rang, we all laughed together — except for Agnan, who was walking in a funny way because of the chewing gum. He had to sort of waddle. Eudes did an impression of the waddle behind him, and Clotaire laughed so hard he hiccuped.

وقتی زنگ خورد، همه با هم خندیدیم — به جز آنیان که به خاطرِ آدامس با راه رفتنِ عجیبی قدم برمی‌داشت. تقریباً مثلِ اردک راه می‌رفت. اود از پشتِ سر ادایش را در آورد و کلوتر آن‌قدر خندید که سکسکه‌اش گرفت.

But the next day, Agnan had forgotten everything, and he was first in the class and teacher's pet all over again. That's the way it always is with Agnan. Some things never change.

اما فردایش، آنیان همه‌چیز را فراموش کرده بود و دوباره شاگردِ اولِ کلاس و نازپرورده‌ی خانم معلم بود. آنیان همیشه همین‌طور است. بعضی چیزها هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنند.

Sometimes I almost feel a tiny bit sorry for Agnan. Almost. He has no friends except for grown-ups. He doesn't know how to play marbles. He has never tried to climb a tree. But then he tells on us again, and the feeling goes away.

بعضی وقت‌ها برای آنیان یک ذره دلم می‌سوزد. فقط یک ذره. هیچ رفیقی ندارد جز بزرگ‌ترها. تیله‌بازی بلد نیست. هیچ‌وقت سعی نکرده از درخت بالا برود. اما باز خبرچینی می‌کند، و آن حسِ دلسوزی پر می‌کشد.

Once I asked him what he wanted to be when he grew up. He said "a minister or a scientist or a notary." I asked if he ever just wanted to be happy. He looked at me like he didn't understand the question.

یک بار از او پرسیدم وقتی بزرگ شود می‌خواهد چه‌کاره شود. گفت: «وزیر یا دانشمند یا دفتردار.» پرسیدم تا حالا فقط خواسته شاد باشد؟ جوری نگاهم کرد که انگار سوال را نفهمیده.

Agnan's mum told my mum that Agnan is gifted. My mum told her that all kids are special in their own way. Agnan's mum smiled but you could tell she didn't really agree. Some grown-ups are like Agnan but in big-people size.

مامانِ آنیان به مامانِ من گفت آنیان نخبه است. مامانم گفت همه‌ی بچه‌ها به‌جور خودشان ویژه‌اند. مامانِ آنیان لبخند زد، اما از قیافه‌اش معلوم بود زیاد موافق نیست. بعضی از بزرگ‌ترها انگار همان آنیان هستند، فقط در سایزِ بزرگ.

Still, when Agnan isn't crying or telling on us, sometimes he says something really clever, and we all listen. Just for a second. Then someone makes a fart noise with their armpit, and the moment is over.

با این حال، وقتی آنیان نه گریه می‌کند و نه خبرچینی، بعضی وقت‌ها یک حرفِ خیلی باهوشانه می‌زند، و همه‌ی ما گوش می‌دهیم. فقط یک لحظه. بعد یک نفر با زیرِ بغلش صدای باد در می‌آورد، و آن لحظه تمام می‌شود.