The Necklace / گردنبند (La Parure)

She was one of those pretty and charming girls born, as though fate had blundered over her, into a family of artisans. She had no marriage portion, no expectations, no means of getting known, understood, loved, and wedded by a man of wealth and distinction; and she let herself be married off to a little clerk in the Ministry of Education.

او یکی از آن دخترانِ زیبا و دلربایی بود که گویی سرنوشت در زادنِ او در خانواده‌ای از صنعتگران دچارِ اشتباه شده. نه جهیزیه‌ای داشت، نه چشمداشتی، نه راهی برای شناخته‌شدن، فهمیده‌شدن، عاشق‌شدن و به همسری درآمدن به دستِ مردی توانگر و نام‌آور؛ و گذاشت او را به کارمندِ کوچکی در «وزارت آموزش» شوهر دهند.

Her tastes were simple because she had never been able to afford any other, but she was as unhappy as though she had married beneath her; for women have no caste or class, their beauty, grace, and natural charm taking the place of birth and fortune.

سلیقه‌اش ساده بود، زیرا هرگز توانِ سلیقه‌ای دیگر نداشت، اما چنان ناشاد بود گویی به پایین‌تر از خود شوهر کرده؛ زیرا زنان را نه طبقه‌ای هست و نه نسبی، و زیبایی، شایستگی و افسونِ ذاتی‌شان جایِ زاد و دارایی را می‌گیرد.

Their natural delicacy, their instinctive elegance, their nimbleness of wit, are their only mark of rank, and put the slum girl on a level with the highest lady in the land. She suffered endlessly, feeling herself born for every delicacy and luxury. She suffered from the poorness of her house, from its mean walls, worn chairs, and ugly curtains.

ظرافتِ ذاتی، شایستگیِ غریزی و چابکیِ ذهنی، تنها نشانِ مرتبه‌ی آنان است، و دخترِ کوچه را در ردیفِ والاترین بانوی سرزمین می‌نشاند. بی‌پایان رنج می‌برد، زیرا خود را برای هر ظرافت و تجملی زاده می‌دانست. از تنگدستیِ خانه‌اش، از دیوارهای بی‌جلوه، صندلی‌های فرسوده و پرده‌های زشتش، رنج می‌برد.

All these things, of which other women of her class would not even have been aware, tormented and insulted her. The sight of the little Breton girl who came to do the work in her little house aroused heartbroken regrets and hopeless dreams in her mind. She imagined silent antechambers, heavy with Oriental tapestries, lit by torches in lofty bronze sockets.

همه‌ی این چیزها، که زنانِ هم‌طبقه‌اش حتی متوجه‌شان نمی‌شدند، آزارش می‌داد و توهینش می‌کرد. دیدنِ دخترکِ خدمتکارِ برتانیایی که در خانه‌ی کوچکش کار می‌کرد، در دلش حسرت‌های دل‌شکن و رویاهای ناممکن برمی‌انگیخت. سرسراهای خاموش، گرانبار از فرش‌های شرقی، روشن از مشعل‌هایی در پایه‌های مرتفعِ مفرغی را در خیال می‌دید.

When she sat down for dinner at the round table covered with a three-days-old cloth, opposite her husband, who took the cover off the soup-tureen, exclaiming delightedly: "Aha! Scotch broth! What could be better?" she imagined delicate meals, gleaming silver, tapestries peopling the walls with figures from another age and strange birds in faery forests.

وقتی برای شام پشتِ میزِ گردی می‌نشست که با رومیزیِ سه‌روزه پوشیده شده بود، روبه‌رویِ شوهرش که درپوشِ ظرفِ سوپ را برمی‌داشت و با خوشحالی فریاد می‌زد: «اوه! آبگوشتِ اسکاتلندی! بهتر از این می‌شود؟»، در خیال خوراک‌های لطیف، نقره‌های درخشان، و فرش‌هایی را می‌دید که دیوارها را با پیکره‌های روزگارانِ کهن و پرندگانِ شگفتِ جنگل‌های پریان آراسته بودند.

She had no clothes, no jewels, nothing. And these were the only things she loved; she felt that she was made for them. She had longed so eagerly to charm, to be desired, to be wildly attractive and sought after. She had a rich friend, an old school friend whom she refused to visit, because she suffered so keenly when she returned home.

لباسی نداشت، جواهری، هیچ. و این‌ها تنها چیزهایی بود که دوست می‌داشت؛ حس می‌کرد برای آن‌ها ساخته شده. چنان مشتاقانه آرزو کرده بود افسون کند، خواستنی باشد، دل‌انگیز و خواستار. دوستی توانگر داشت، همکلاسیِ کهنه‌ای، که از دیدنش پرهیز می‌کرد، زیرا چون به خانه بازمی‌گشت چنان دردناک رنج می‌برد.

For whole days at a time she would weep without ceasing, weep with despair and grief, with misery and regret. One evening her husband came home with an exultant air, holding a large envelope in his hand. "Here's something for you," he said. Swiftly she tore the paper and drew out a printed card on which were these words:

روزها پی‌درپی بی‌وقفه می‌گریست، از ناامیدی و اندوه، از فلاکت و حسرت. شبی شوهرش با حالتی پیروزمندانه به خانه آمد، در حالی که پاکتِ بزرگی در دست داشت. گفت: «برایت چیزی دارم.» به‌سرعت کاغذ را پاره کرد و کارتی چاپ‌شده بیرون کشید که این کلمات بر آن بود:

"The Minister of Education and Madame Ramponneau request the pleasure of the company of Monsieur and Madame Loisel at the Ministry on the evening of Monday, January the 18th." Instead of being delighted, as her husband had hoped, she flung the invitation petulantly across the table, murmuring: "What do you want me to do with this?"

«وزیرِ آموزش و مادام رامپونو از حضورِ آقا و خانم لوازل در شامگاهِ دوشنبه، هجدهمِ ژانویه، در وزارتخانه استقبال می‌کنند.» به‌جای آنکه شادمان شود — چنان‌که شوهر امید داشت — دعوتنامه را با لج روی میز پرت کرد و زیرِ لب گفت: «این را با من می‌خواهی چه کنم؟»

"Why, darling, I thought you'd be pleased. You never go out, and this is a great occasion. I had tremendous trouble to get it. Everyone wants one; it's very select, and very few go to the clerks. You'll see all the really big people there." She looked at him out of furious eyes, and said impatiently: "And what do you suppose I am to wear at such an affair?" He had not thought about it.

گفت: «چرا، عزیزم، فکر کردم خوشحال می‌شوی. تو هیچ‌جا نمی‌روی، و این فرصتِ بزرگی است. برای گرفتنش زحمتِ بسیار کشیدم. همه می‌خواهندش؛ خیلی خاص است و کارمندان کم به آن دعوت می‌شوند. آنجا همه‌ی بزرگانِ واقعی را خواهی دید.» با چشمانی خشمناک به او نگریست و بی‌حوصله گفت: «و گمان می‌کنی در چنین مجلسی چه بپوشم؟» مرد به این فکر نکرده بود.

He stammered: "Why, the dress you go to the theatre in. It looks very nice, to me..." He stopped, stupefied, utterly at a loss when he saw that his wife was beginning to cry. Two large tears ran slowly down from the corners of her eyes towards the corners of her mouth.

لکنت گرفت: «خب، همان لباسی که با آن به تئاتر می‌روی. به نظرم خیلی هم زیباست...» ساکت ماند، حیران، یکسره گم‌گشته، چون دید همسرش به گریه افتاده. دو قطره‌ی درشتِ اشک از گوشه‌ی چشمانش آرام به گوشه‌ی دهانش روان شد.

"What's the matter? What's the matter?" he faltered. By a violent effort she overcame her grief and replied in a calm voice, wiping her wet cheeks: "Nothing. Only I haven't a dress and so I can't go to this party. Give your invitation to some friend of yours whose wife will be turned out better than I shall." He was heart-broken.

با لکنت گفت: «چه شده؟ چه شده؟» با کوششی شدید بر اندوهش چیره شد و در حالی که گونه‌های خیسش را پاک می‌کرد، آرام پاسخ داد: «هیچ. تنها لباسی ندارم و نمی‌توانم به این مهمانی بروم. دعوتنامه‌ات را به یکی از دوستانت بده که زنش از من بهتر بیرون می‌آید.» مرد دل‌شکسته شد.

"Look here, Mathilde," he persisted. "What would be the cost of a suitable dress, which you could use on other occasions as well, something very simple?" She thought for several seconds, reckoning up prices and also wondering for how large a sum she could ask without bringing upon herself an immediate refusal and an exclamation of horror from the careful-minded clerk.

گفت: «ببین، ماتیلد، یک لباسِ مناسب که در فرصت‌های دیگر هم بپوشی، چیزی خیلی ساده، چقدر می‌شود؟» چند ثانیه فکر کرد، قیمت‌ها را در سر می‌چید و در عین حال می‌اندیشید چه مبلغی می‌تواند بخواهد بی‌آنکه از کارمندِ دل‌نگرانش با ردِ فوری و فریادِ هول روبه‌رو شود.

At last she replied with some hesitation: "I don't know exactly, but I think I could do it on four hundred francs." He grew slightly pale, for this was exactly the amount he had been saving for a gun, intending to get a little shooting next summer on the plain of Nanterre, with some friends. Nevertheless he said: "Very well. I'll give you four hundred francs. But try and get a really nice dress with the money."

سرانجام با اندک تردید پاسخ داد: «دقیق نمی‌دانم، اما گمان می‌کنم با چهارصد فرانک می‌شود.» مرد اندکی رنگ پرید، زیرا این درست همان مبلغی بود که برای یک تفنگ پس‌انداز کرده بود، به این قصد که تابستانِ آینده با چند دوست در دشتِ نانتر کمی شکار کند. با این‌همه گفت: «بسیار خب. چهارصد فرانک به تو می‌دهم. اما کوشش کن لباسِ واقعاً زیبایی بگیری.»

The day of the party drew near, and Madame Loisel seemed sad, uneasy, anxious. Her dress was ready, however. One evening her husband said to her: "What's the matter? You've been very odd for the last three days." "I'm utterly miserable at not having any jewels, not a single stone, to wear. I shall look absolutely no one. I would almost rather not go to the party."

روزِ مهمانی نزدیک می‌شد، و خانم لوازل غمگین، ناآرام و دلواپس می‌نمود. لباسش با این‌همه آماده بود. شبی شوهرش به او گفت: «چه شده؟ سه روز است حالت عجیب است.» «از اینکه جواهری ندارم، حتی یک سنگ، که بپوشم، یکسره فلاکت‌زاده‌ام. به‌نظر کسی نخواهم آمد. ترجیح می‌دهم به مهمانی نروم.»

"Wear flowers," he said. "They're very smart at this time of the year. For ten francs you could get two or three gorgeous roses." She was not convinced. "No... there's nothing so humiliating as looking poor in the middle of a lot of rich women." Then suddenly her husband exclaimed: "What a fool you are! Go and see Madame Forestier and ask her to lend you some jewels. You know her quite well enough for that."

گفت: «گل بزن. در این فصل خیلی شیک است. با ده فرانک می‌توانی دو سه گلِ سرخِ پرشکوه بگیری.» قانع نشد. «نه... هیچ چیز چنان خوارکننده نیست که در میانِ کلی زنِ توانگر، فقیر به‌نظر آیی.» آنگاه ناگهان شوهر فریاد زد: «چه احمقی هستی! برو پیشِ مادام فورستیه و از او بخواه چند جواهر به تو قرض دهد. آن‌قدر با او صمیمی هستی.»

She uttered a cry of delight. "That's true. I never thought of it." Next day she went to see her friend and told her trouble. Madame Forestier went to her dressing-table, took up a large box, brought it back, opened it, and said to Madame Loisel: "Choose, my dear." First she saw bracelets, then a pearl necklace, then a Venetian cross, gold and gems, of exquisite workmanship.

فریادی از شوق برآورد: «درست است. هرگز به این فکر نکرده بودم.» فردا به دیدنِ دوستش رفت و دردِ دل کرد. مادام فورستیه به سویِ میزِ آرایش رفت، صندوقِ بزرگی برداشت، آورد، بازکرد، و به مادام لوازل گفت: «انتخاب کن، عزیزم.» نخست دستبندها را دید، سپس گردنبندِ مروارید، آنگاه صلیبی ونیزی، طلا و سنگ‌های قیمتی، با ساختی نفیس.

She tried the effect of the jewels before the mirror, hesitating, unable to make up her mind to leave them, to give them up. She kept on asking: "Haven't you anything else?" "Yes. Look for yourself. I don't know what you would like best." Suddenly she discovered, in a black satin case, a superb diamond necklace; her heart began to beat covetously.

اثرِ جواهرات را پیشِ آینه می‌سنجید، در تردید، نمی‌توانست تصمیم بگیرد آن‌ها را رها کند، از آن‌ها بگذرد. پیوسته می‌پرسید: «چیزِ دیگری نداری؟» «بله. خودت ببین. نمی‌دانم کدام را بیشتر بپسندی.» ناگهان در جعبه‌ای از ساتنِ سیاه گردنبندِ الماسِ شکوهمندی یافت؛ قلبش به طمع تپیدن گرفت.

Her hands trembled as she took it up. She fastened it round her neck, upon her high dress, and remained in ecstasy at the sight of herself. Then she asked, hesitating, filled with anguish: "Could you lend me this, just this alone?" "Yes, of course." She flung herself on her friend's breast, embraced her frenziedly, and went away with her treasure.

دستانش به لرزه افتاد. آن را به گردنش بست، بر لباسِ یقه‌بلندش، و از دیدنِ خویش به وجد آمد. سپس مردد، پر از اضطراب پرسید: «می‌توانی این را، تنها همین را، به من قرض بدهی؟» «بله، البته.» خود را در آغوشِ دوستش انداخت، دیوانه‌وار بوسیدش، و با گنجش رفت.

The day of the party arrived. Madame Loisel was a success. She was the prettiest woman present, elegant, graceful, smiling, and quite above herself with happiness. All the men stared at her, asked her name, and tried to be introduced to her. All the Under-Secretaries of State were eager to waltz with her. The Minister noticed her.

روزِ مهمانی رسید. مادام لوازل پیروز بود. زیباترین زنِ حاضر بود، شیک، باوقار، خندان، و از شدتِ شادی از خود بی‌خود. همه‌ی مردان به او خیره می‌شدند، نامش را می‌پرسیدند، و می‌کوشیدند به او معرفی شوند. همه‌ی معاونانِ وزرا برای رقصیدن با او بی‌تاب بودند. وزیر هم متوجهش شد.

She danced madly, ecstatically, drunk with pleasure, with no thought for anything, in the triumph of her beauty, in the pride of her success, in a cloud of happiness made up of this universal homage and admiration, of the desires she had aroused, of the completeness of a victory so dear to her feminine heart.

دیوانه‌وار می‌رقصید، شیفته، مستِ لذت، بی‌اندیشه به هیچ چیز، در پیروزیِ زیبایی‌اش، در نخوتِ کامیابی‌اش، در ابری از شادی که از این ستایش و بزرگداشتِ همگانی، از خواهشی که برانگیخته بود، از کاملیِ پیروزی‌ای که برای دلِ زنانه‌اش چنین عزیز بود، ساخته شده بود.

She left about four o'clock in the morning. Since midnight her husband had been dozing in a deserted little room, in company with three other men whose wives were having a good time. He threw over her shoulders the garments he had brought for them to go home in, modest everyday clothes, whose poverty clashed with the beauty of the ball-dress.

حدودِ ساعتِ چهارِ بامداد بیرون آمد. شوهرش از نیمه‌شب در اتاقکی متروک چرت زده بود، در همراهیِ سه مردِ دیگر که زنانشان هم خوش می‌گذراندند. لباس‌هایی که برای راه برگشت آورده بود، لباس‌های ساده‌ی روزمره، بر دوشِ او انداخت — لباس‌هایی که فقرشان با زیباییِ پیراهنِ ضیافت ناسازگار بود.

She was conscious of this and was anxious to hurry away, so that she should not be noticed by the other women putting on their costly furs. Loisel restrained her. "Wait a little. You'll catch cold in the open. I'm going to fetch a cab." They walked along towards the Seine in despair, shivering with cold. At last they found on the quay one of those old night-prowling carriages.

متوجهِ این بود و می‌خواست به‌شتاب برود، تا زنانِ دیگری که خزهای گرانبهای خود را می‌پوشیدند او را نبینند. لوازل نگهش داشت: «اندکی صبر کن. در هوای آزاد سرما می‌خوری. می‌روم درشکه‌ای بیاورم.» در حالی که از سرما می‌لرزیدند، نومیدانه به سویِ سِن گام برداشتند. سرانجام کنارِ اسکله یکی از آن درشکه‌های کهنه‌ی شب‌گردِ پاریس را یافتند.

It brought them to their door in the Rue des Martyrs, and sadly they walked up to their own apartment. It was all over, for her. As for him, he was thinking that he must be at the office at ten. She took off the garments in which she had wrapped her shoulders, so as to see herself in all her glory before the mirror. But suddenly she uttered a cry. The necklace was no longer round her neck!

آن‌ها را به درِ خانه‌شان در «خیابانِ شهیدان» رساند، و غمگین به آپارتمانِ خودشان بالا رفتند. برای او همه چیز پایان یافته بود. برای مرد، فکر در سر می‌چرخید که باید ساعتِ ده در اداره باشد. لباس‌هایی را که بر دوش انداخته بود برداشت، تا خود را در همه‌ی شکوهش پیشِ آینه ببیند. اما ناگهان فریادی برآورد. گردنبند دیگر بر گردنش نبود!

"What's the matter with you?" asked her husband, already half undressed. She turned towards him in the utmost distress. "I... I... I've no longer got Madame Forestier's necklace." He started with astonishment. "What!... Impossible!" They looked in the folds of her dress, in the folds of her cloak, in her pockets, everywhere. They could not find it.

شوهرش که نیمه‌برهنه شده بود پرسید: «چه شده؟» با اوجِ پریشانی به سویش گردید: «من... من... دیگر گردنبندِ مادام فورستیه را ندارم.» مرد از شگفتی برجست: «چه! ناممکن است!» در چینِ لباسش، در چینِ شنلش، در جیب‌هایش، همه‌جا جست‌و‌جو کردند. پیدایش نکردند.

"Are you sure you still had it on when you came away from the ball?" "Yes, I touched it in the hall at the Ministry." "But if you had lost it in the street, we should have heard it fall. It must be in the cab." "Yes. Probably it is. Did you take his number?" "No. And you, didn't you notice it?" "No." They gazed at each other, dumbfounded.

«مطمئنی وقتی از مهمانی بیرون می‌آمدی، هنوز بر گردنت بود؟» «بله، در سرسرای وزارتخانه به آن دست زدم.» «اما اگر در خیابان افتاده بود، صدای افتادنش را می‌شنیدیم. حتماً در درشکه است.» «بله. احتمالاً همین است. شماره‌اش را برداشتی؟» «نه. خودت چطور، متوجه نشدی؟» «نه.» مات و مبهوت به هم خیره شدند.

Loisel put on his clothes again. "I'll go over all the ground we walked," he said, "and see if I can't find it." And he went out. She remained in her evening clothes, lacking strength to get into bed, huddled on a chair, without volition or power of thought.

لوازل باز لباس پوشید. گفت: «همه‌ی راه را که آمدیم، می‌گردم تا ببینم پیدایش می‌کنم.» و رفت. زن در لباسِ مهمانی ماند، بی‌توانِ بسترخفتن، روی صندلی گوشه‌گرفته، بی‌اراده و بی‌توانِ اندیشیدن.

Her husband returned about seven. He had found nothing. He went to the police-station, to the newspapers, to offer a reward, to the cab companies, everywhere that a ray of hope impelled him. She waited all day, in the same state of bewilderment at this fearful catastrophe. Loisel came home at night, his face lined and pale; he had discovered nothing.

شوهرش حدودِ ساعتِ هفت بازگشت. چیزی نیافته بود. به اداره‌ی پلیس رفت، به روزنامه‌ها برای آگهیِ پاداش، به شرکت‌های درشکه، به هر کجا که پرتویی از امید او را می‌کشاند. زن تمامِ روز در همان حالِ سرگشتگی از این فاجعه‌ی هولناک ماند. لوازل شب با چهره‌ای خط‌افتاده و رنگ‌پریده بازگشت؛ چیزی کشف نکرده بود.

"You must write to your friend," he said, "and tell her that you've broken the clasp of her necklace and are getting it mended. That will give us time to look about us." She wrote at his dictation. By the end of a week they had lost all hope. Loisel, who had aged five years, declared: "We must see about replacing the diamonds."

گفت: «باید به دوستت بنویسی و بگویی که قفلِ گردنبندش را شکسته‌ای و در حالِ تعمیرش هستی. این به ما فرصت می‌دهد بگردیم.» زن به املای او نوشت. تا پایانِ یک هفته همه‌ی امید را از دست داده بودند. لوازل، که پنج سال پیر شده بود، اعلام کرد: «باید فکرِ جایگزینی الماس‌ها باشیم.»

Next day they took the box which had held it, and went to the jeweller whose name was inside. He consulted his books. "It wasn't I, madame, who sold this necklace; I only supplied the clasp." Then they went from jeweller to jeweller, searching for another necklace like the first, consulting their memories, both ill with remorse and anguish of mind.

فردا جعبه‌ای را که گردنبند را در خود نگاه می‌داشت برداشتند و نزدِ جواهرفروشی که نامش در جعبه بود رفتند. مرد دفترهایش را وارسید: «من نبودم، خانم، که این گردنبند را فروختم؛ تنها قفلش را ساختم.» آنگاه از جواهرفروشی به جواهرفروشی رفتند، در پیِ گردنبندی همانندِ آن نخستی، با مشورتِ خاطره‌هاشان، هر دو از پشیمانی و عذابِ روان بیمار شده.

In a shop at the Palais-Royal they found a string of diamonds which seemed to them exactly like the one they were looking for. It was worth forty thousand francs. They were allowed to have it for thirty-six. They begged the jeweller not to sell it for three days. And they arranged matters on the understanding that it would be taken back for thirty-four thousand francs, if the first one were found before the end of February.

در مغازه‌ای در «کاخِ سلطنتی» رشته‌الماسی یافتند که به نظرشان درست همانندِ آنچه می‌جستند آمد. چهل هزار فرانک می‌ارزید. اجازه دادند آن را به سی‌و‌شش بدهند. به جواهرفروش التماس کردند که سه روز نفروشدش. و قرار گذاشتند که اگر آن نخستی پیش از پایانِ فوریه پیدا شد، با سی‌و‌چهار هزار فرانک پس بگیرد.

Loisel possessed eighteen thousand francs left to him by his father. He intended to borrow the rest. He did borrow it, getting a thousand from one man, five hundred from another, five louis here, three louis there. He gave notes of hand, entered into ruinous agreements, did business with usurers and the whole tribe of money-lenders.

لوازل هجده هزار فرانک از پدرش به ارث برده بود. می‌خواست باقی را قرض کند. قرض کرد، از یکی هزار، از دیگری پانصد، از این یک پنج لوئی، از آن یک سه لوئی. سفته داد، قراردادهای ویرانگر بست، با ربا‌خواران و همه‌ی قبیله‌ی پول‌فروشان معامله کرد.

He mortgaged the whole remaining years of his existence, risked his signature without knowing if he could honour it, and, appalled at the agonising face of the future, at the black misery about to fall upon him, at the prospect of every possible physical privation and moral torture, he went to get the new necklace and laid down upon the jeweller's counter thirty-six thousand francs.

همه‌ی سال‌های باقیمانده‌ی هستی‌اش را گرو گذاشت، امضایش را به خطر انداخت بی‌آنکه بداند می‌تواند به آن وفا کند یا نه، و در حالی که از چهره‌ی دردناکِ آینده، از فلاکتِ سیاهی که در راه بود، از چشم‌اندازِ هر محرومیتِ جسمی و شکنجه‌ی اخلاقی به وحشت افتاده بود، رفت گردنبندِ نو را گرفت و سی‌و‌شش هزار فرانک بر پیشخوانِ جواهرفروش گذاشت.

When Madame Loisel took back the necklace to Madame Forestier, the latter said to her in a chilly voice: "You ought to have brought it back sooner; I might have needed it." She did not, as her friend had feared, open the case. If she had noticed the substitution, what would she have thought? What would she have said? Would she not have taken her for a thief?

وقتی مادام لوازل گردنبند را به مادام فورستیه بازگرداند، آن یک با لحنی سرد به او گفت: «باید زودتر می‌آوردی؛ شاید لازمم می‌شد.» جعبه را، چنان‌که دوستش بیم داشت، باز نکرد. اگر متوجهِ جایگزینی می‌شد، چه می‌اندیشید؟ چه می‌گفت؟ مگر او را دزد نمی‌پنداشت؟

Madame Loisel came to know the ghastly life of abject poverty. From the very first she played her part heroically. This fearful debt must be paid off. She would pay it. The servant was dismissed. They changed their flat; they took a garret under the roof. She came to know the heavy work of the house, the hateful duties of the kitchen.

مادام لوازل با زندگیِ هولناکِ فقرِ خوارکننده آشنا شد. از همان آغاز نقشش را قهرمانانه بازی کرد. این وامِ هولناک باید پرداخت می‌شد. می‌پرداختش. کلفت را مرخص کردند. آپارتمان عوض کردند؛ زیرشیروانی‌ای گرفتند. کارهای سنگینِ خانه را آموخت، وظایفِ نفرت‌انگیزِ آشپزخانه را.

She washed the plates, wearing out her pink nails on the coarse pottery and the bottoms of pans. She washed the dirty linen, the shirts and dishcloths, and hung them out to dry on a string; every morning she took the dustbin down into the street and carried up the water, stopping on each landing to get her breath. And, clad like a poor woman, she went to the fruiterer, to the grocer, to the butcher.

بشقاب‌ها را می‌شست، ناخن‌های صورتی‌اش را بر سفال‌های خشن و کفِ ماهیتابه‌ها فرسوده می‌کرد. لباسِ کثیف، پیراهن و حوله‌ها را می‌شست و بر طناب آویزان می‌کرد تا خشک شوند؛ هر بامداد سطلِ زباله را به کوچه می‌برد و آب را بالا می‌آورد، در هر طبقه می‌ایستاد تا نفس بکشد. و در لباسِ زنی فقیر، به میوه‌فروشی، بقالی، و قصابی می‌رفت.

Her husband worked in the evenings, making up a tradesman's accounts, and often at night he worked at copying a manuscript at five sous a page. This life lasted ten years. At the end of ten years they had paid everything, everything, with the rates of usury and the accumulations of compound interest. Madame Loisel looked old now.

شوهرش شب‌ها کار می‌کرد، حسابِ بازرگانی را جمع می‌بست، و بسیار شب‌ها در رونویسیِ نسخه‌ای، هر صفحه پنج سو، کار می‌کرد. این زندگی ده سال طول کشید. در پایانِ ده سال همه چیز را پرداخته بودند، همه چیز را، با نرخِ رباخواری و انباشتِ بهره‌ی مرکب. مادام لوازل اکنون پیر می‌نمود.

She had become like all the other strong, hard, coarse women of poor households. Her hair was badly done, her skirts were awry, her hands were red. She spoke in a shrill voice, and the water slopped all over the floor when she scrubbed it. But sometimes, when her husband was at the office, she sat down by the window and thought of that evening long ago, of the ball at which she had been so beautiful and so much admired.

مانندِ همه‌ی زنانِ نیرومند، خشن و زمختِ خانه‌های فقیر شده بود. مویش بد بسته می‌شد، دامنش کج می‌نشست، دستانش سرخ. با صدایی تیز سخن می‌گفت، و وقتی کف را می‌شست، آب همه‌جا را می‌گرفت. اما گاه، وقتی شوهر در اداره بود، کنارِ پنجره می‌نشست و به آن شبِ دور می‌اندیشید، به ضیافتی که در آن چنان زیبا و چنان ستایش‌شده بود.

What would have happened if she had never lost those jewels? Who knows? Who knows? How strange life is, how fickle! How little is needed to ruin or to save! One Sunday, as she had gone for a walk along the Champs-Élysées to freshen herself after the labours of the week, she caught sight suddenly of a woman who was taking a child out for a walk. It was Madame Forestier, still young, still beautiful, still attractive.

چه می‌شد اگر هرگز آن جواهرات را گم نمی‌کرد؟ که می‌داند؟ که می‌داند؟ چقدر زندگی شگفت است، چقدر دمدمی! چقدر اندک نیاز است برای ویران‌کردن یا نجات‌دادن! یکشنبه‌ای، در حالی که برای رفعِ خستگیِ هفته در شانزه‌لیزه قدم می‌زد، ناگاه چشمش به زنی افتاد که کودکی را به گردش می‌برد. مادام فورستیه بود، هنوز جوان، هنوز زیبا، هنوز دلربا.

Madame Loisel was conscious of some emotion. Should she speak to her? Yes, certainly. And now that she had paid, she would tell her all. Why not? She went up to her. "Good morning, Jeanne." The other did not recognise her, and was surprised at being thus familiarly addressed by a poor woman.

مادام لوازل احساسی در خود یافت. آیا با او سخن بگوید؟ بله، بی‌گمان. و اکنون که پرداخته بود، همه را به او می‌گفت. چرا نه؟ به سویش رفت: «بامدادت بخیر، ژان.» آن دیگر نشناختش و از اینکه زنی فقیر این‌گونه دوستانه با او سخن می‌گفت، شگفت‌زده شد.

"But... madame... I don't know.... You must be making a mistake." "No... I am Mathilde Loisel." Her friend uttered a cry. "Oh!... my poor Mathilde, how you have changed!..." "Yes, I've had some hard times since I saw you; and many sorrows... and all on your account." "On my account!... How was that?" "You remember the diamond necklace you lent me to wear at the Ministry ball?"

«اما... خانم... نمی‌شناسمتان... حتماً اشتباه می‌کنید.» «نه... من ماتیلد لوازل هستم.» دوستش فریادی کشید: «آه!... ماتیلدِ بیچاره‌ام، چقدر تغییر کرده‌ای!...» «بله، از وقتی تو را دیده‌ام روزگارِ سختی داشته‌ام؛ و اندوه‌های بسیار... و همه به‌خاطرِ تو.» «به‌خاطرِ من!... چه‌طور؟» «آن گردنبندِ الماسی را که برای پوشیدن در ضیافتِ وزارتخانه به من دادی، یادت هست؟»

"Yes. Well?" "Well, I lost it." "How could you? Why, you brought it back." "I brought you another one just like it. And for the last ten years we have been paying for it. You realise it wasn't easy for us; we had no money.... Well, it's paid for at last, and I'm glad indeed."

«بله. خب؟» «خب، گمش کردم.» «چگونه؟ آخر تو بازش گرداندی.» «من یکی دیگر، درست همانندِ آن، به تو دادم. و در این ده سال گذشته بهایش را پرداخته‌ایم. می‌دانی برایمان آسان نبود؛ پولی نداشتیم.... خب، سرانجام تمام شد، و راستی خوشحالم.»

Madame Forestier had halted. "You say you bought a diamond necklace to replace mine?" "Yes. You hadn't noticed it? They were very much alike." And she smiled in proud and innocent happiness. Madame Forestier, deeply moved, took her two hands. "Oh, my poor Mathilde! But mine was imitation. It was worth at the very most five hundred francs!..."

مادام فورستیه ایستاد: «می‌گویی گردنبندِ الماس خریدی تا جای آنِ من را بگیری؟» «بله. متوجه نشدی؟ خیلی شبیه بودند.» و در شادیِ مغرور و بی‌گناه لبخند زد. مادام فورستیه که سخت تحتِ تأثیر قرار گرفته بود، دو دستِ او را گرفت. «آه، ماتیلدِ بیچاره‌ام! اما آنِ من بدلی بود. حداکثر پانصد فرانک می‌ارزید!...»

[پایان. ضربه‌ی پایانیِ موپاسانی: ده سالِ کارِ سخت و فلاکت، برای جبرانِ گردنبندی که از آغاز بدلی بود. غرور و خیال‌پروری چه چیزها که از آدمی نمی‌گیرد. متن کامل از Project Gutenberg، ترجمه‌ی PD به انگلیسی.]

[پایان. ضربه‌ی پایانیِ موپاسانی: ده سالِ کارِ سخت و فلاکت، برای جبرانِ گردنبندی که از آغاز بدلی بود. غرور و خیال‌پروری چه چیزها که از آدمی نمی‌گیرد.]