A Piece of String / یک تکه طناب (La Ficelle)

It was market-day, and from all the country round Goderville the peasants and their wives were coming toward the town. The men walked slowly, throwing the whole body forward at every step of their long, crooked legs. They were deformed from pushing the plough which makes the left-shoulder higher, and bends their figures sideways.

روزِ بازار بود، و از سراسرِ روستاهای پیرامونِ گودِویل، دهقانان و همسرانشان به سویِ شهر می‌آمدند. مردان آرام راه می‌رفتند، با هر گامِ پاهای بلند و خمیده‌شان تمامِ بدن را به جلو می‌انداختند. از فشار بر گاوآهن که شانه‌ی چپ را بالاتر می‌برد و قامت را به یک‌سو خم می‌کند، اعوجاج یافته بودند.

Their blue blouses, starched, shining as though varnished, ornamented at collar and cuffs with a little embroidered design and blown out around their bony bodies, looked very much like balloons about to soar, from which were issuing two arms and two feet. Some of them dragged a cow or a calf at the end of a rope.

پیراهن‌های آبی‌رنگشان، آهارخورده، چنان درخشان که گویی ورنی زده‌اند، با نقوشِ کوچکِ گلدوزی بر یقه و سرآستین، و بادکرده در گردِ بدن‌های استخوانی، به‌راستی همانندِ بادکنک‌هایی می‌نمود که در شرفِ پرواز، با دو بازو و دو پای آویزان. برخی از آن‌ها گاوی یا گوساله‌ای را با طناب می‌کشیدند.

And, just behind, walked their wives, switching the animal's back with a leaf-covered branch to hasten its pace, and carrying large baskets out of which protruded the heads of chickens or of ducks. These women walked more quickly and energetically than the men, with their erect, dried-up figures, adorned with scanty little shawls pinned over their flat bosoms, and their heads wrapped round with a white cloth, glued to the hair and surmounted by a cap.

و درست در پی‌شان همسرانشان می‌رفتند، با شاخه‌ی برگدار، پشتِ حیوان را برای تندتر کردنِ گام‌هایش می‌نواختند و سبدهای بزرگی به دست داشتند که سرِ مرغ‌ها و اردک‌ها از آن‌ها بیرون مانده بود. زنان از مردان سریع‌تر و چالاک‌تر گام می‌زدند، با اندامِ راست و خشکیده‌شان، آراسته به شال‌های ریزِ کوچک که بر سینه‌های صاف سنجاق شده بود، و سرشان در پارچه‌ای سپید پیچیده، که به مو می‌چسبید و بر آن کلاه نشسته بود.

Then a cart passed by, jogging along behind a nag and shaking strangely the two men seated side by side, and the woman in the bottom of the vehicle, the latter holding on to the sides to lessen the hard jolts. In the public square of Goderville there was a crowd, a throng of human beings and animals mixed together.

سپس درشکه‌ای از کنار گذشت، در پی یابویی تلوتلوزنان، و دو مردِ نشسته در کنارِ هم و زنی در تهِ گاری را به‌شدت می‌جنباند، که زن برای کاستن از تکان‌های تند، به دو سویِ گاری چنگ زده بود. در میدانِ شهرِ گودِویل ازدحامی بود، انبوهی از آدمیان و حیوانات به‌هم آمیخته.

The horns of the cattle, the tall hats, with long nap, of the rich peasant, and the headgear of the peasant women rose above the surface of the assembly. And the clamorous, shrill, screaming voices made a continuous and savage din which sometimes was dominated by the robust lungs of some countryman's laugh, or the long lowing of a cow tied to the wall of a house.

شاخ‌های گله، کلاه‌های بلندِ پُرز‌بلندِ دهقانانِ توانگر، و سربندِ زنانِ روستایی، بر سطحِ این انبوه برمی‌خاست. و صداهای پر هیاهو، تیز و فریادکش، همهمه‌ای پیوسته و وحشی پدید می‌آورد که گاه‌گاه به خنده‌ی پرحجمِ سینه‌ای روستایی یا بانگِ کشدارِ گاوی که به دیوارِ خانه‌ای بسته شده بود، تسلیم می‌شد.

It all smacked of the stable, the dairy and the dirt heap, hay and sweat, giving forth that unpleasant odour, human and animal, peculiar to the people of the field. Maître Hauchecorne, of Bréauté, had just arrived at Goderville, and he was directing his steps toward the public square, when he perceived upon the ground a little piece of string.

همه چیز بوی اصطبل، شیرخانه و کودسرا، یونجه و عرق می‌داد، آن بویِ ناخوشایندِ آدمی و حیوانی، که ویژه‌ی مردمانِ کشتزار است. اوستا اوش‌کورن، اهلِ برئوته، تازه به گودِویل رسیده بود و گام به سویِ میدانِ عمومی برمی‌داشت که چشمش بر زمین به تکه‌ای کوچک از طناب افتاد.

Maître Hauchecorne, economical, like a true Norman, thought that everything useful ought to be picked up, and he bent painfully, for he suffered from rheumatism. He took the bit of thin cord from the ground and began to roll it carefully when he noticed Maître Malandain, the harness-maker, on the threshold of his door, looking at him.

اوستا اوش‌کورن، صرفه‌جو، چون هر نورماندیِ راستین، بر آن بود که هر چیزِ به‌دردبخوری باید برداشته شود؛ و با درد خم شد، زیرا از رماتیسم رنج می‌برد. آن تکه‌ی نازکِ طناب را از زمین برداشت و آغاز کرد به دقت پیچیدنش، که در همان دم اوستا مالاندَن، یراق‌ساز، را در آستانه‌ی درِ دکانش دید که به او خیره شده.

They had once had a quarrel about a halter, and they had borne each other malice ever since. Maître Hauchecorne was overcome with a sort of shame at being seen by his enemy picking a bit of string out of the dirt. He quickly hid his find beneath his blouse and then in his trousers pocket; then he pretended to be still looking for something on the ground which he did not discover, and finally went toward the market.

زمانی سرِ افساری با هم دعوا کرده بودند و از آن پس کینه‌ی هم را در دل داشتند. اوستا اوش‌کورن از اینکه دشمنش او را در حالِ برداشتنِ تکه‌ای طناب از کثافت دیده بود، به نوعی شرم گرفتار شد. به‌سرعت یافته‌اش را زیرِ پیراهنش پنهان کرد و سپس در جیبِ شلوارش گذاشت؛ آنگاه وانمود کرد که هنوز در زمین به دنبالِ چیزی می‌گردد که پیدا نمی‌کرد، و سرانجام به سویِ بازار رفت.

His head was bent forward by the burden of his big body, weakened by the plough. He lost himself in the slow and noisy crowd which kept moving about, occupied with interminable bargains. The peasants prodded the cows, went away, came back, perplexed, always in fear of being cheated, never daring to make up their minds.

سرش از وزنِ بدنِ بزرگش — که گاوآهن نحیفش کرده بود — به جلو خم بود. خود را در ازدحامِ آرام و پر‌هیاهو گم کرد که پیوسته در حرکت بود، سرگرمِ چانه‌زنی‌های بی‌پایان. دهقانان گاوها را می‌سنجیدند، می‌رفتند، باز می‌آمدند، سرگشته، همواره در ترسِ فریب‌خوردن، هرگز نمی‌توانستند تصمیم بگیرند.

Watching the merchant's eye, trying ever to find out the tricks of the man and the defects in the animal. The women, having put their large baskets at their feet, had taken out the poultry which lay upon the ground, tied together by the feet, with terrified eyes and scarlet combs.

چشمِ فروشنده را می‌پاییدند، می‌کوشیدند فریبِ مرد و عیبِ حیوان را دریابند. زنان، که سبدهای بزرگشان را پیشِ پای خود گذاشته بودند، پرندگان را بیرون آورده، آن‌ها را با پاهای بسته بر زمین می‌گذاشتند، با چشمانی هراسان و تاج‌های سرخ.

And then the cry of the public crier was heard, jerky in the distance, and then it came back high, then jerky again. The shrill voice of the auctioneer dominated everything. Maître Hauchecorne loitered for some time on his rounds, when he heard called out: "Hauchecorne!"

و آنگاه صدای جارچیِ شهر شنیده شد، در دور، گاه گاه پاره‌پاره، گاه بلند، گاه باز پاره. صدای تیزِ جارچی همه چیز را تحتِ سیطره گرفته بود. اوستا اوش‌کورن مدتی در گشتش درنگ کرد، که شنید صدایش زدند: «اوش‌کورن!»

It was the mayor, who was calling him. Maître Hauchecorne was surprised and disturbed, and obeyed at once. "Maître Hauchecorne," said the mayor, "this morning, on the Beuzeville road, you were seen to pick up a pocketbook lost by Maître Houlbrèque, of Manneville." The countryman was speechless with surprise and uneasiness caused immediately by the suspicion which weighed upon him without his knowing why.

شهردار بود که او را می‌خواند. اوستا اوش‌کورن متعجب و آشفته شد، و در دم اطاعت کرد. شهردار گفت: «اوستا اوش‌کورن، امروز صبح، در راهِ بِئوزویل، دیده شده است که کیفِ پولِ گم‌شده‌ای از اوستا اولبرک، اهلِ مَن‌ویل، را برداشته‌اید.» روستایی از تعجب و ناآرامی‌ای که به‌سببِ ظنی که بی‌آنکه دلیلش را بداند بر او سنگینی می‌کرد، زبانش بند آمد.

"I—I picked up that pocketbook?" "Yes, you." "I swear I do not even know anything about it." "You were seen." "I was seen? Who saw me?" "Monsieur Malandain, the harness-maker." Then the old man remembered, understood, and, reddening with anger, said: "Ah! He saw me, did he, the rascal? He saw me picking up this string here, M'sieu le Maire."

«من — من آن کیف را برداشتم؟» «بله، شما.» «سوگند می‌خورم که حتی از وجودش هم خبر ندارم.» «شما را دیده‌اند.» «مرا دیده‌اند؟ که مرا دیده؟» «آقای مالاندَن، یراق‌ساز.» آنگاه پیرمرد به یاد آورد، فهمید، و سرخ از خشم گفت: «آه! او مرا دید، آن نابکار؟ مرا دیده در حالِ برداشتنِ این طناب اینجا، آقای شهردار.»

And, fumbling in the depths of his pocket, he pulled out of it the little end of string. But the mayor incredulously shook his head: "You will not make me believe, Maître Hauchecorne, that Monsieur Malandain, who is a man worthy of credit, has mistaken this string for a pocketbook." The peasant, furious, raised his hand and spat on the ground beside him to attest his honesty, repeating:

و در ژرفنای جیبش دست برد و تکه‌ی کوچکِ طناب را بیرون کشید. اما شهردار سر تکان داد و گفت: «اوستا اوش‌کورن، نمی‌توانید بقبولانید که آقای مالاندَن، که مردِ معتبری است، این طناب را با کیفِ پول اشتباه گرفته باشد.» دهقان، خشمناک، دست بالا برد و کنارِ خود بر زمین تف انداخت تا درستی‌اش را گواهی کند، و تکرار کرد:

"For all that, it is God's truth, M'sieu le Maire. There! On my soul's salvation, I repeat it." The mayor continued: "After picking up the object, you stood like a stilt, looking a long while in the mud to see if any piece of money had fallen out." The good, old man choked with indignation and fear.

«با این‌همه، آقای شهردار، این حقیقتِ خداست. آنک! به رستگاریِ روحم سوگند، باز تکرارش می‌کنم.» شهردار ادامه داد: «پس از برداشتنِ آن چیز، چون چوب‌پایی ایستادید، و مدتی دراز در گل نگاه می‌کردید تا ببینید سکه‌ای از آن افتاده یا نه.» پیرمردِ نیکوکار از خشم و ترس به خفه‌گی افتاد.

"How can they tell — how can they tell such lies as that to slander an honest man! How can they?" His protestations were in vain; he was not believed. He was confronted with Monsieur Malandain, who repeated and sustained his testimony. They abused each other for an hour. At his own request, Maître Hauchecorne was searched; nothing was found on him.

«چگونه می‌توانند — چگونه می‌توانند چنین دروغ‌هایی بگویند تا مردِ درستکاری را بدنام کنند! چگونه می‌توانند؟» اعتراضش بیهوده بود؛ باور نشد. او را با آقای مالاندَن روبه‌رو کردند، که شهادتش را تکرار و پافشاری کرد. یک ساعت به هم ناسزا گفتند. به درخواستِ خودِ اوستا اوش‌کورن، تفتیش‌اش کردند؛ چیزی بر او نیافتند.

Finally the mayor, much perplexed, discharged him with the warning that he would consult the public prosecutor and ask for further orders. The news had spread. As he left the mayor's office, the old man was surrounded and interrogated with a serious or bantering curiosity, in which there was no indignation.

سرانجام شهردار، که سخت سرگشته بود، با این هشدار رهایش کرد که با دادستان مشورت خواهد کرد و دستوراتِ بیشتری خواهد خواست. خبر پراکنده شده بود. چون از دفترِ شهردار بیرون آمد، پیرمرد را احاطه کردند و با کنجکاویِ جدی یا تمسخرآمیز، بازجویی کردند، که در آن خشمی نبود.

He began to tell the story of the string. They did not believe him. They laughed. He went on, stopped by one and another, stopping his acquaintances, repeating his story and his protestations, showing his pockets turned inside out to prove that he had nothing.

داستانِ طناب را آغاز کرد به گفتن. باور نکردند. خندیدند. ادامه داد، هر کسی نگهش می‌داشت، آشنایان را نگه می‌داشت، داستان و اعتراضش را تکرار می‌کرد، جیب‌هایش را زیرورو کرده نشان می‌داد تا ثابت کند چیزی ندارد.

They said to him: "You old rogue!" He grew angry, became excited, full of grief and despair at not being believed, knowing not what to do, and always telling his story. Night came. He must depart. He started on his way with three neighbours, to whom he pointed out the place where he had picked up the bit of string; and all the way he talked of his adventure.

به او می‌گفتند: «ای حقه‌بازِ پیر!» خشمگین شد، به هیجان آمد، پر از اندوه و ناامیدی از اینکه باور نمی‌شد، نمی‌دانست چه کند، و پیوسته داستانش را می‌گفت. شب فرارسید. باید می‌رفت. با سه همسایه راه افتاد، به آنان جایی را که تکه‌ی طناب را برداشته بود نشان داد؛ و در تمامِ راه از ماجرایش سخن می‌گفت.

In the evening he took a turn in the village of Bréauté, in order to tell everybody. He only met with incredulity. He was ill over it all night. The next day, about one in the afternoon, Marius Paumelle, a hired man on the farm of Maître Breton, returned the pocketbook and its contents to Maître Houlbrèque, of Manneville.

شامگاه در دهکده‌ی برئوته گشتی زد تا به همگان بگوید. تنها به ناباوری برخورد. تمامِ شب از این رو بیمار بود. روزِ بعد، حدودِ یکِ بعدازظهر، ماریوس پومل، کارگرِ مزرعه‌ی اوستا بِرتون، کیفِ پول را با محتوایش به اوستا اولبرک، اهلِ مَن‌ویل، بازگرداند.

This man claimed to have found the object on the road; but, not knowing how to read, he had carried it home and given it to his master. The news soon spread through the neighbourhood. Maître Hauchecorne was informed and immediately started off to find it; he went the round of the country.

این مرد ادعا می‌کرد که آن چیز را در راه یافته است؛ اما، چون خواندن نمی‌دانست، آن را به خانه برده و به اربابش داده بود. خبر زود در همسایگی پراکنده شد. اوستا اوش‌کورن باخبر شد و در دم به راه افتاد تا تأییدش را بیابد؛ سرتاسرِ دهات را گشت.

He started out, relating his story completed by the happy climax. He triumphed. "What grieved me so much was not the thing itself, as the lying. There is nothing so shameful as to be placed under a cloud on account of a lie." He talked of his adventure all day long, he told it on the highway to people who passed by, in the wine-shop to people who drank there, and to persons coming out of church the following Sunday.

به راه افتاد، داستانش را با پایانِ خوشایند روایت می‌کرد. پیروزمندانه می‌گفت: «آنچه چنین آزارم می‌داد خودِ ماجرا نبود، بلکه دروغ بود. هیچ چیز این‌قدر شرم‌آور نیست که آدمی به‌سببِ دروغ، بدنام شود.» تمامِ روز از ماجرایش سخن می‌گفت، در جاده به رهگذران، در میخانه به نوشندگان، و به کسانی که یکشنبه‌ی بعد از کلیسا بیرون می‌آمدند.

He even stopped strangers to tell them about it. He was now easy, and yet something worried him without his knowing exactly what it was. People had a joking manner while they listened. They did not seem convinced. He seemed to feel their tittle-tattle behind his back.

حتی غریبه‌ها را نگه می‌داشت تا بگوید. حالا آرام بود، و با این‌همه چیزی آزارش می‌داد، بی‌آنکه دقیق بداند چیست. مردم در گوش‌سپردن لحنی شوخی‌گونه داشتند. به نظر نمی‌رسید قانع شده باشند. گویی پشتِ سرش پچ‌پچ‌شان را حس می‌کرد.

On Tuesday of the following week he went to the market at Goderville, prompted solely by the necessity of telling his story. Malandain, standing on his door, began to laugh as he saw him pass. Why? He accosted a farmer of Crequetot, who did not let him finish, and, giving him a punch in the pit of the stomach, cried in his face: "Oh, you great rogue!" Then he turned his heel upon him.

سه‌شنبه‌ی هفته‌ی بعد به بازارِ گودِویل رفت، تنها از سرِ نیاز به گفتنِ داستانش. مالاندَن، که در آستانه‌ی درِ خود ایستاده بود، چون او را دید که می‌گذرد، به خنده افتاد. چرا؟ به دهقانی از کِرکِتو رو کرد، که نگذاشتش سخنش را تمام کند، و با مشتی به دلش، در صورتش فریاد زد: «آه، ای حقه‌بازِ بزرگ!» سپس از او روی برگرداند.

Maître Hauchecorne was confused. Why was he called a great rogue? When seated at the table in Jourdain's tavern, he commenced to explain "the affair." A horse-dealer of Montvilliers shouted at him: "Get out, get out, you old scamp; I know all about your string!" Hauchecorne stammered: "But since they found the pocketbook!"

اوستا اوش‌کورن گیج شد. چرا به او «حقه‌بازِ بزرگ» می‌گفتند؟ چون سرِ میزِ میخانه‌ی ژوردَن نشست، آغازِ شرحِ «ماجرا» را کرد. اسب‌فروشی از مونتْویلیِه به او فریاد زد: «گم شو، گم شو، ای نابکارِ پیر؛ همه چیز را درباره‌ی طنابت می‌دانم!» اوش‌کورن لکنت گرفت: «اما چون کیف را یافتند!»

But the other continued: "Hold your tongue, daddy; there's one who finds it and there's another who returns it. And no one is the wiser." The peasant was speechless. He understood at last. They accused him of having had the pocketbook returned by an accomplice, by a confederate. He tried to protest. The whole table began to laugh. He could not finish his dinner.

اما آن دیگری ادامه داد: «دهانت را ببند، باباجان؛ یکی پیدایش می‌کند و دیگری برمی‌گرداند. و هیچ‌کس آگاه‌تر نمی‌شود.» دهقان زبانش بند آمد. سرانجام فهمید. متهمش می‌کردند که کیف را به دستِ همدستی، شریکی، باز پس فرستاده. کوشید اعتراض کند. تمامِ میز به خنده افتاد. نتوانست شامش را تمام کند.

He went away amid the jeers. He returned home, ashamed and indignant, choking with anger and confusion, the more disheartened that he was capable, with his Norman cunning, of doing what they had accused him of, and even of boasting of it as of a good trick. He felt his innocence could not be proved, as his cunning was well known.

در میانِ ریشخندها رفت. به خانه برگشت، شرمسار و خشمگین، خفه از خشم و سرگشتگی، و دل‌شکسته‌تر از این‌رو که به سببِ زیرکیِ نورماندی‌اش، می‌توانست چنان کاری را که متهمش کرده بودند بکند، و حتی به آن چون شگردِ خوبی بنازد. حس کرد بی‌گناهی‌اش را نمی‌توان ثابت کرد، چون زیرکی‌اش معروف بود.

He felt himself struck to the heart by the injustice of the suspicion. He began anew to tell his tale, lengthening his recital every day, adding each time new proofs, more energetic protestations, and more solemn oaths, which he thought of, which he prepared in his hours of solitude, his mind being entirely occupied with the story of the string.

حس کرد بی‌عدالتیِ ظن قلبش را شکافت. باز شروع کرد به تعریفِ ماجرا، هر روز روایتش را بلندتر می‌کرد، هر بار شواهدِ تازه، اعتراض‌های پُرشورتر، و سوگندهای جدی‌تر می‌افزود، که در ساعاتِ تنهایی‌اش به آن‌ها می‌اندیشید، که آماده‌شان می‌کرد، چون ذهنش یکسره به ماجرای طناب مشغول بود.

The more complicated his defence, the more artful his arguments, the less he was believed. "Those are liars' proofs," they said behind his back. He felt this; it preyed upon his heart. He exhausted himself in useless efforts. He was visibly wasting away. The wags now made him tell the story of "The Piece of String" to amuse them, just as you make a soldier who has been on a campaign tell his story of the battle. His mind, attacked at its source, grew weaker.

هرچه دفاعش پیچیده‌تر و حجت‌هایش هنرمندانه‌تر، باور به او کمتر می‌شد. پشتِ سرش می‌گفتند: «این‌ها برهان‌های دروغ‌گویان است.» این را حس می‌کرد؛ دلش را می‌خورد. در کوشش‌های بیهوده خود را فرسود. به‌چشم لاغر می‌شد. حالا شوخ‌طبعان برای سرگرمیِ خود وادارش می‌کردند داستانِ «تکه‌طناب» را بگوید، چنان‌که سربازی را که در جنگ بوده وادار می‌کنند داستانِ نبردش را بگوید. ذهنش، که از سرچشمه آماج شده بود، ناتوان‌تر می‌شد.

Toward the end of December he took to his bed. He died early in January, and, in the delirium of the death agony, he protested his innocence, repeating: "A little bit of string, a little bit of string. Look, here it is, M'sieu le Maire."

به آخرهای دسامبر بستری شد. اوایلِ ژانویه درگذشت، و در هذیانِ جان‌کندن، بی‌گناهی‌اش را اعلام می‌کرد و تکرار: «یک تکه‌ی کوچک از طناب، یک تکه‌ی کوچک از طناب. ببینید، اینجاست، آقای شهردار.»

[پایان. ضربه‌ی پایانیِ موپاسانی: مردِ درستکاری در شهرک کوچک، از آنجا که زیرکی‌اش معروف بود، نتوانست بی‌گناهی‌اش را ثابت کند. زبانِ مردمان و شایعه، توانست تکه‌ای طناب را به تله‌ی مرگ بدل کند. متن کامل از Project Gutenberg.]

[پایان. ضربه‌ی پایانیِ موپاسانی: مردِ درستکاری در شهرک کوچک، از آنجا که زیرکی‌اش معروف بود، نتوانست بی‌گناهی‌اش را ثابت کند. زبانِ مردمان و شایعه، توانست تکه‌ای طناب را به تله‌ی مرگ بدل کند.]