The Doll's House / خانه‌ی عروسکی

When dear old Mrs Hay went back to town after staying with the Burnells she sent the children a doll's house. It was so big that the carter and Pat carried it into the courtyard, and there it stayed, propped up by two wooden boxes beside the feed-room door.

وقتی خانمِ هِی مهربان پس از اقامت نزدِ بُرنل‌ها به شهر بازگشت، برای بچه‌ها خانه‌ای عروسکی فرستاد. چنان بزرگ بود که گاری‌چی و پَت آن را به حیاط آوردند، و آنجا ماند، با تکیه بر دو جعبه‌ی چوبی، کنارِ درِ انباریِ علوفه.

No harm could come to it; it was summer. And perhaps the smell of paint would have gone off by the time it had to be taken in. For, really, the smell of paint coming from that doll's house ("Sweet of old Mrs Hay, of course; most sweet and generous!") — but the smell of paint was quite enough to make any one seriously ill, in Aunt Beryl's opinion.

هیچ آسیبی به آن نمی‌رسید؛ تابستان بود. و شاید تا زمانی که می‌خواستند به درون ببرندش بوی رنگ از آن پریده بود. زیرا به‌راستی بوی رنگی که از آن خانه‌ی عروسکی برمی‌خاست («البته از مهربانیِ خانم هِی است؛ سخت مهربان و گشاده‌دست!») — اما بوی رنگ به‌عقیده‌ی خاله بریل برای اینکه آدم را به‌سختی بیمار کند کافی بود.

Even before the sacking was taken off. And when it was... There stood the doll's house, a dark, oily, spinach green, picked out with bright yellow. Its two solid little chimneys, glued on to the roof, were painted red and white, and the door, gleaming with yellow varnish, was like a little slab of toffee.

حتی پیش از آنکه گونی‌ها را از آن بردارند. و وقتی برداشتند... خانه‌ی عروسکی آنجا ایستاد، به رنگِ سبزِ تیره و چربِ اسفناجی، که با زرد شفاف نقش زده بودند. دو دودکشِ کوچکِ سفت و سختش که با چسب بر بام چسبانده بودند، سرخ و سپید رنگ شده بود، و در، که از ورنیِ زرد می‌درخشید، چون قطعه‌ی کوچکی از تافیِ شیرین می‌نمود.

Four windows, real windows, were divided into panes by a broad streak of green. There was actually a tiny porch, too, painted yellow, with big lumps of congealed paint hanging along the edge. But perfect, perfect little house! Who could possibly mind the smell? It was part of the joy, part of the newness.

چهار پنجره، پنجره‌های واقعی، با خطی پهن از سبز به شیشه‌های کوچک تقسیم شده بودند. ایوانِ کوچکی هم بود به‌راستی، رنگ‌شده به زرد، با لخته‌های بزرگِ رنگِ بسته‌شده در حاشیه‌اش. اما خانه‌ای کوچک و کامل، کامل! چه کسی می‌توانست به آن بو بربیاید؟ بو هم جزئی از شادی بود، جزئی از تازگی.

"Open it quickly, some one!" The hook at the side was stuck. Pat prised it open with his pen-knife, and the whole house front swung back, and — there you were, gazing at one and the same moment into the drawing-room and dining-room, the kitchen and two bedrooms.

«یکی‌تان زودتر بازش کن!» قلابِ کناری گیر کرده بود. پَت با چاقوی جیبی‌اش آن را بازکرد، و تمامِ نمای جلویی خانه به عقب چرخید، و — همانجا، در یک دم، هم پذیرایی و ناهارخوری را می‌دیدی، هم آشپزخانه و دو اتاقِ خواب را.

That is the way for a house to open! Why don't all houses open like that? How much more exciting than peering through the slit of a door into a mean little hall with a hat-stand and two umbrellas! That is — isn't it? — what you long to know about a house when you put your hand on the knocker. Perhaps it is the way God opens houses at dead of night when He is taking a quiet turn with an angel.

خانه باید این‌گونه باز شود! چرا همه‌ی خانه‌ها این‌طور باز نمی‌شوند؟ چقدر هیجان‌انگیزتر است از آنکه از شکافِ دری به راهرویِ کوچکِ بی‌جلوه‌ای با جالباسی و دو چترِ سرپا، سَرَک بکشی! این است — مگر نه؟ — همان چیزی که وقتی دست به کوبه می‌بری دلت می‌خواهد از خانه‌ای بدانی. شاید خدا هم در دلِ شب، وقتی با فرشته‌ای آرام قدم می‌زند، خانه‌ها را همین‌طور باز می‌کند.

"O-oh!" The Burnell children sounded as though they were in despair. It was too marvellous; it was too much for them. They had never seen anything like it in their lives. All the rooms were papered. There were pictures on the walls, painted on the paper, with gold frames complete. Red carpet covered all the floors except the kitchen; red plush chairs in the drawing-room, green in the dining-room.

«اوه‌اوه!» صدای بچه‌های بُرنل چنان بود که گویی از شدتِ شور به سرحدِ ناامیدی رسیده‌اند. زیادی شگفت بود؛ از تابِ ایشان بیرون بود. در عمرشان چنین چیزی ندیده بودند. همه‌ی اتاق‌ها کاغذدیواری داشتند. روی دیوارها تابلوهایی نقاشی شده بود، روی همان کاغذ، با قاب‌های زرینِ کامل. فرشِ سرخ همه‌ی کف‌ها را، جز آشپزخانه، می‌پوشاند؛ صندلی‌های مخملِ سرخ در پذیرایی، سبز در ناهارخوری.

Tables, beds with real bedclothes, a cradle, a stove, a dresser with tiny plates and one big jug. But what Kezia liked more than anything, what she liked frightfully, was the lamp. It stood in the middle of the dining-room table, an exquisite little amber lamp with a white globe. It was even filled all ready for lighting, though, of course, you couldn't light it.

میزها، تخت‌ها با ملافه‌های واقعی، گهواره، اجاق، بوفه‌ای با بشقاب‌های ریز و یک تنگِ بزرگ. اما آنچه کِزیا بیش از همه دوست داشت، آنچه دیوانه‌وار دوستش می‌داشت، چراغ بود. در میانه‌ی میزِ ناهارخوری ایستاده بود، چراغی کوچکِ کهربایی‌رنگ و دلربا با کره‌ای سپید. حتی برای روشن‌شدن آماده بود، هرچند البته نمی‌شد روشنش کرد.

But there was something inside that looked like oil and moved when you shook it. The father and mother dolls, who sprawled very stiff as though they had fainted in the drawing-room, and their two little children asleep upstairs, were really too big for the doll's house. They didn't look as though they belonged. But the lamp was perfect. It seemed to smile at Kezia, to say, "I live here." The lamp was real.

اما چیزی درونش بود که شبیه روغن می‌نمود و وقتی تکان می‌دادی، می‌جنبید. عروسک‌های پدر و مادر که سفت و سخت روی صندلی‌ها افتاده بودند گویی در پذیرایی غش کرده‌اند، و دو فرزندِ کوچک‌شان که در طبقه‌ی بالا خوابیده بودند، به‌راستی برای خانه‌ی عروسکی زیادی بزرگ بودند. به نظر نمی‌رسید آنجا جای‌شان باشد. اما چراغ کامل بود. گویی به کِزیا لبخند می‌زد و می‌گفت: «من اینجا زندگی می‌کنم.» چراغ واقعی بود.

The Burnell children could hardly walk to school fast enough the next morning. They burned to tell everybody, to describe, to — well — to boast about their doll's house before the school-bell rang. "I'm to tell," said Isabel, "because I'm the eldest. And you two can join in after. But I'm to tell first."

بامدادِ فردا بچه‌های بُرنل نمی‌توانستند به‌اندازه‌ی کافی تند به مدرسه بروند. می‌سوختند که به همه بگویند، توصیف کنند، که — خب — پیش از آنکه زنگِ مدرسه به صدا درآید، با خانه‌ی عروسکی‌شان پُز بدهند. ایزابل گفت: «من باید بگویم، چون من بزرگ‌ترم. شما دو نفر بعدش می‌توانید چیزی اضافه کنید. اما اول من می‌گویم.»

There was nothing to answer. Isabel was bossy, but she was always right, and Lottie and Kezia knew too well the powers that went with being eldest. They brushed through the thick buttercups at the road edge and said nothing. "And I'm to choose who's to come and see it first. Mother said I might."

پاسخی نبود. ایزابل آمرانه بود، اما همیشه حق با او بود، و لاتی و کِزیا قدرت‌هایی را که با بزرگ‌بودن همراه بود به‌خوبی می‌شناختند. در میانِ گُل‌های زردِ انبوهِ کنارِ جاده گذشتند و چیزی نگفتند. ایزابل گفت: «و من تصمیم می‌گیرم چه کسی اول بیاید ببیند. مادر گفت اجازه دارم.»

For it had been arranged that while the doll's house stood in the courtyard they might ask the girls at school, two at a time, to come and look. Not to stay to tea, of course, or to come traipsing through the house. But just to stand quietly in the courtyard while Isabel pointed out the beauties, and Lottie and Kezia looked pleased...

زیرا قرار شده بود تا وقتی خانه‌ی عروسکی در حیاط است، دخترهای مدرسه را، دو‌تا‌دو‌تا، بخواهند که بیایند و ببینند. نه آنکه برای چای بمانند، البته، یا در خانه ول بگردند. تنها آرام در حیاط بایستند تا ایزابل زیبایی‌ها را برشمارد، و لاتی و کِزیا با خرسندی نگاهشان کنند...

But hurry as they might, by the time they had reached the tarred palings of the boys' playground the bell had begun to jangle. They only just had time to whip off their hats and fall into line before the roll was called. Never mind. Isabel tried to make up for it by looking very important and mysterious and by whispering behind her hand to the girls near her, "Got something to tell you at playtime."

اما هرچه تند می‌رفتند، تا به نرده‌های قیراندودِ زمینِ بازیِ پسرها رسیدند، زنگ به صدا درآمده بود. تنها فرصت داشتند کلاه‌هایشان را بردارند و پیش از حضور و غیاب در صف بایستند. مهم نبود. ایزابل کوشید این را با مهم و رازآلود نشان‌دادنِ خود جبران کند و از پسِ دستش به دخترانِ نزدیکش زمزمه می‌کرد: «در زنگِ تفریح برایتان حرفی دارم.»

Playtime came and Isabel was surrounded. The girls of her class nearly fought to put their arms round her, to walk away with her, to beam flatteringly, to be her special friend. She held quite a court under the huge pine trees at the side of the playground. Nudging, giggling together, the little girls pressed up close.

زنگِ تفریح فرارسید و ایزابل را در میان گرفتند. دخترهای کلاسش تقریباً برای انداختنِ دست بر گردنش، برای رفتن همراهش، برای لبخندِ چاپلوسانه‌ای زدن، برای دوستِ ویژه‌ی او بودن، با هم می‌جنگیدند. زیرِ کاج‌های بزرگِ کنارِ زمینِ بازی به‌راستی برای خود محفلی برپا کرده بود. دخترها در کنارِ هم سُک‌سُک‌کنان و خنده‌خنده، تنگاتنگ به سویش هجوم می‌بردند.

And the only two who stayed outside the ring were the two who were always outside, the little Kelveys. They knew better than to come anywhere near the Burnells. For the fact was, the school the Burnell children went to was not at all the kind of place their parents would have chosen if there had been any choice.

و تنها دو نفری که بیرونِ آن حلقه ماندند، همان دو نفری بودند که همیشه بیرون می‌ماندند: خواهرانِ کوچکِ کِلوی. خوب می‌دانستند که نباید به بُرنل‌ها نزدیک شوند. زیرا حقیقت آن بود که مدرسه‌ای که بچه‌های بُرنل به آن می‌رفتند، اصلاً جایی نبود که والدینشان اگر اختیاری داشتند، انتخاب می‌کردند.

But there was no choice. It was the only school for miles. And the consequence was all the children of the neighbourhood, the Judge's little girls, the doctor's daughters, the store-keeper's children, the milkman's, were forced to mix together. Not to speak of there being an equal number of rude, rough little boys as well. But the line had to be drawn somewhere.

اما اختیاری نبود. تنها مدرسه‌ی مایل‌ها مایلِ آن حوالی بود. و نتیجه این بود که همه‌ی بچه‌های منطقه، دختران کوچک قاضی، دختران دکتر، بچه‌های مغازه‌دار، بچه‌های شیرفروش، ناچار بودند با هم درآمیزند. تازه پسرانِ بی‌ادب و زمختِ کوچک هم به همان شمار حضور داشتند. اما باید یک‌جا خط را می‌کشیدند.

It was drawn at the Kelveys. Many of the children, including the Burnells, were not allowed even to speak to them. They walked past the Kelveys with their heads in the air, and as they set the fashion in all matters of behaviour, the Kelveys were shunned by everybody. Even the teacher had a special voice for them, and a special smile for the other children when Lil Kelvey came up to her desk with a bunch of dreadfully common-looking flowers.

این خط را زیرِ پای کِلوی‌ها کشیده بودند. بسیاری از بچه‌ها، از جمله بُرنل‌ها، حتی اجازه نداشتند با آن‌ها سخن بگویند. سر‌بالا از کنارِ کِلوی‌ها رد می‌شدند، و چون در همه‌ی آدابِ رفتاری مُد را ایشان معین می‌کردند، همه از کِلوی‌ها روی برمی‌گرداندند. حتی معلم برای آن‌ها صدایی ویژه داشت، و برای بچه‌های دیگر لبخندی ویژه، وقتی لیلِ کِلوی با دسته‌گلی به‌سختی پیش‌پاافتاده به سویِ میزش می‌آمد.

They were the daughters of a spry, hardworking little washerwoman, who went about from house to house by the day. This was awful enough. But where was Mr Kelvey? Nobody knew for certain. But everybody said he was in prison. So they were the daughters of a washerwoman and a gaolbird. Very nice company for other people's children! And they looked it.

دخترانِ زنِ رختشوریِ ریز و چابک و سخت‌کوشی بودند که روزها از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر می‌رفت. همین به‌اندازه‌ی کافی فاجعه‌بار بود. اما آقای کِلوی کجا بود؟ هیچ‌کس به یقین نمی‌دانست. اما همه می‌گفتند در زندان است. پس آن‌ها دخترانِ زنِ رختشور و زندانی بودند. چه همنشینانِ خوبی برای بچه‌های دیگر! و قیافه‌اش هم همین را نشان می‌داد.

Why Mrs Kelvey made them so conspicuous was hard to understand. The truth was they were dressed in "bits" given to her by the people for whom she worked. Lil, for instance, who was a stout, plain child, with big freckles, came to school in a dress made from a green art-serge tablecloth of the Burnells', with red plush sleeves from the Logans' curtains.

فهمیدنِ اینکه چرا خانمِ کِلوی آن‌ها را این‌چنین چشمگیر می‌پوشاند دشوار بود. حقیقت آن بود که از تکه‌پاره‌هایی که خانه‌هایی که در آن‌ها کار می‌کرد به او داده بودند، لباس می‌دوخت. مثلاً لیل، دخترکی فربه و بی‌جلوه با کک‌و‌مک‌های درشت، در پیراهنی ساخته از رومیزیِ سبزِ پشمی‌ای از بُرنل‌ها به مدرسه می‌آمد، با آستین‌های مخملِ سرخ از پرده‌های لاگن‌ها.

Her hat, perched on top of her high forehead, was a grown-up woman's hat, once the property of Miss Lecky, the postmistress. It was turned up at the back and trimmed with a large scarlet quill. What a little guy she looked! It was impossible not to laugh. And her little sister, our Else, wore a long white dress, rather like a nightgown, and a pair of little boy's boots.

کلاهی که بر پیشانیِ بلندش نشسته بود، کلاهی زنانه‌ی بزرگسالانه بود، که زمانی از آنِ خانمِ لِکی، رئیسِ پستخانه، بوده. لبه‌اش به عقب تا داده بود و پرِ بزرگِ قرمزی بر آن آویخته بودند. چه قیافه‌ی خنده‌داری داشت! نخندیدن ممکن نبود. و خواهرِ کوچکش، اِلسِ ما، لباسی سپید و بلند بر تن داشت، چیزی شبیهِ پیراهنِ خواب، و یک جفت چکمه‌ی پسرانه‌ی کوچک.

Whatever our Else wore she would have looked strange. She was a tiny wishbone of a child, with cropped hair and enormous solemn eyes — a little white owl. Nobody had ever seen her smile; she scarcely ever spoke. She went through life holding on to Lil, with a piece of Lil's skirt screwed up in her hand.

اِلسِ ما هر چه می‌پوشید، عجیب می‌نمود. کودکی بود ریز و استخوانی، با موهای کوتاه‌شده و چشمانِ درشت و جدی — چون جغدِ سپیدِ کوچکی. هیچ‌کس هرگز ندیده بود که لبخند بزند؛ به‌ندرت سخن می‌گفت. در زندگی همواره به لیل می‌چسبید، با مشتی فشرده از دامنِ لیل در دست.

Where Lil went our Else followed. In the playground, on the road going to and from school, there was Lil marching in front and our Else holding on behind. Only when she wanted anything, or when she was out of breath, our Else gave Lil a tug, a twitch, and Lil stopped and turned round. The Kelveys never failed to understand each other.

هرجا لیل می‌رفت، اِلسِ ما در پی‌اش بود. در زمینِ بازی، در راهِ مدرسه و بازگشت، لیل پیشاپیش گام برمی‌داشت و اِلسِ ما از پشت چنگ زده بود. تنها وقتی چیزی می‌خواست، یا نفسش بند می‌آمد، اِلسِ ما کشاکشی به لیل می‌داد، تکانی، و لیل می‌ایستاد و برمی‌گشت. کِلوی‌ها هرگز در فهمِ هم درنمی‌ماندند.

Now they hovered at the edge; you couldn't stop them listening. When the little girls turned round and sneered, Lil, as usual, gave her silly, shamefaced smile, but our Else only looked. And Isabel's voice, so very proud, went on telling. The carpet made a great sensation, but so did the beds with real bedclothes, and the stove with an oven door.

حالا در حاشیه می‌چرخیدند؛ نمی‌شد جلوی گوش‌سپردنشان را گرفت. وقتی دخترهای کوچک رویشان را برگرداندند و پوزخند زدند، لیل، طبقِ معمول، همان لبخندِ ابلهانه و شرمسارش را زد، اما اِلسِ ما فقط نگاه کرد. و صدای ایزابل، چنان مغرور، همچنان روایت می‌کرد. فرش غوغایی برانگیخت، اما تخت‌ها با ملافه‌های واقعی هم همین‌طور، و اجاق با درِ فرنیِ خود.

When she finished Kezia broke in. "You've forgotten the lamp, Isabel." "Oh, yes," said Isabel, "and there's a teeny little lamp, all made of yellow glass, with a white globe, that stands on the dining-room table. You couldn't tell it from a real one." "The lamp's best of all," cried Kezia. She thought Isabel wasn't making half enough of the little lamp.

وقتی حرفش تمام شد، کِزیا میان حرفش پرید: «چراغ را فراموش کردی، ایزابل.» ایزابل گفت: «آه، آره، و یک چراغ کوچولوی ریز هست، تماماً از شیشه‌ی زرد، با کره‌ی سپید، که روی میزِ ناهارخوری می‌ایستد. از واقعی‌اش تشخیص نمی‌توانی بدهی.» کِزیا فریاد زد: «چراغ از همه بهتر است!» به نظرش ایزابل به‌اندازه‌ی کافی به چراغِ کوچک ارج نمی‌نهاد.

But nobody paid any attention. Isabel was choosing the two who were to come back with them that afternoon and see it. She chose Emmie Cole and Lena Logan. But when the others knew they were all to have a chance, they couldn't be nice enough to Isabel. One by one they put their arms round Isabel's waist and walked her off. They had something to whisper to her, a secret. "Isabel's my friend."

اما هیچ‌کس توجهی نکرد. ایزابل داشت دو نفری را که آن بعدازظهر همراهشان به خانه می‌آمدند تا خانه‌ی عروسکی را ببینند، انتخاب می‌کرد. اِمی کول و لِنا لاگن را برگزید. اما وقتی بقیه فهمیدند که همگی نوبت خواهند داشت، در مهربانی به ایزابل از هم سبقت می‌گرفتند. یکی پس از دیگری دست بر کمرِ ایزابل می‌انداختند و او را با خود می‌بردند. چیزی برای پچ‌پچ کردن داشتند، رازی. «ایزابل دوستِ من است.»

Only the little Kelveys moved away forgotten; there was nothing more for them to hear. Days passed, and as more children saw the doll's house, the fame of it spread. It became the one subject, the rage. The one question was, "Have you seen Burnells' doll's house? Oh, ain't it lovely!" Even the dinner hour was given up to talking about it.

تنها کِلوی‌های کوچک، فراموش‌شده، کنار رفتند؛ دیگر چیزی برای شنیدن نداشتند. روزها گذشت، و هرچه بچه‌های بیشتری خانه‌ی عروسکی را دیدند، آوازه‌اش بیشتر پراکنده شد. تنها موضوعِ گفت‌و‌گو شد، شیدایی. تنها پرسش این بود: «خانه‌ی عروسکیِ بُرنل‌ها را دیده‌ای؟ آه، چه دلربا!» حتی ساعتِ ناهار به گفت‌و‌گو درباره‌ی آن گذشت.

The little girls sat under the pines eating their thick mutton sandwiches and big slabs of johnny cake spread with butter. While always, as near as they could get, sat the Kelveys, our Else holding on to Lil, listening too, while they chewed their jam sandwiches out of a newspaper soaked with large red blobs.

دخترکان زیرِ کاج‌ها می‌نشستند و ساندویچ‌های ضخیمِ گوشتِ گوسفند و قطعه‌های بزرگِ کیکِ ذرت با کره می‌خوردند. و همیشه، تا آنجا که می‌توانستند نزدیک شوند، کِلوی‌ها می‌نشستند، اِلسِ ما به لیل چسبیده، آن‌ها هم گوش می‌سپردند، در حالی که ساندویچ‌های مربای خود را از روزنامه‌ای می‌خوردند که با لکه‌های درشتِ سرخ خیس شده بود.

"Mother," said Kezia, "can't I ask the Kelveys just once?" "Certainly not, Kezia." "But why not?" "Run away, Kezia; you know quite well why not." At last everybody had seen it except them. On that day the subject rather flagged. It was the dinner hour. The children stood together under the pine trees, and suddenly, as they looked at the Kelveys eating out of their paper, always by themselves, always listening, they wanted to be horrid to them.

کِزیا گفت: «مادر، نمی‌شود فقط یک بار از کِلوی‌ها هم بپرسم؟» «حتماً که نه، کِزیا.» «اما چرا نه؟» «برو، کِزیا؛ خودت خوب می‌دانی چرا نه.» سرانجام جز آن‌ها همه آن را دیده بودند. آن روز گفت‌و‌گو کمی فروکش کرد. ساعتِ ناهار بود. بچه‌ها زیرِ کاج‌ها گرد آمده بودند، و ناگهان، چنان‌که به کِلوی‌ها نگاه کردند که از روزنامه‌ی خود تنها و گوش‌به‌زنگ می‌خوردند، خواستند با آن‌ها بدرفتاری کنند.

Emmie Cole started the whisper. "Lil Kelvey's going to be a servant when she grows up." "O-oh, how awful!" said Isabel Burnell, and she made eyes at Emmie. Emmie swallowed in a very meaningful way and nodded to Isabel as she'd seen her mother do on those occasions.

اِمی کول زمزمه را آغاز کرد: «لیلِ کِلوی وقتی بزرگ شود، کلفت می‌شود.» ایزابل بُرنل گفت: «اوه، چه وحشتناک!» و به اِمی چشمک زد. اِمی به شیوه‌ای پر‌معنا آبِ دهانش را فرو داد و به ایزابل سری تکان داد، چنان‌که از مادرش در چنین مواقعی دیده بود.

"It's true — it's true — it's true," she said. Then Lena Logan's little eyes snapped. "Shall I ask her?" she whispered. "Bet you don't," said Jessie May. "Pooh, I'm not frightened," said Lena. Suddenly she gave a little squeal and danced in front of the other girls. "Watch! Watch me! Watch me now!" said Lena. And sliding, gliding, dragging one foot, giggling behind her hand, Lena went over to the Kelveys.

گفت: «راست است — راست است — راست است.» آنگاه چشمانِ کوچکِ لِنا لاگن برق زد. زمزمه کرد: «از او بپرسم؟» جِسی مِی گفت: «شرط می‌بندم نکنی.» لِنا گفت: «پُف، من نمی‌ترسم.» ناگهان جیغی کوچک کشید و پیشِ روی دختران دیگر رقصید. لِنا گفت: «نگاه کنید! مرا نگاه کنید! حالا مرا نگاه کنید!» و سُرخوران، روان، یک پا را کشان، و از پسِ دست خنده‌کنان، به سویِ کِلوی‌ها رفت.

Lil looked up from her dinner. She wrapped the rest quickly away. Our Else stopped chewing. What was coming now? "Is it true you're going to be a servant when you grow up, Lil Kelvey?" shrilled Lena. Dead silence. But instead of answering, Lil only gave her silly, shamefaced smile. She didn't seem to mind the question at all. What a sell for Lena!

لیل از ناهارش سر برداشت. باقی را به‌سرعت پیچید. اِلسِ ما از جویدن دست کشید. حالا چه می‌آمد؟ لِنا با صدایی تیز گفت: «راست است که وقتی بزرگ شدی کلفت می‌شوی، لیلِ کِلوی؟» سکوتِ مرگبار. اما لیل به جای پاسخ، تنها همان لبخندِ ابلهانه و شرمسارش را زد. به نظر می‌رسید اصلاً از پرسش رنجیده نیست. چه شکستی برای لِنا!

The girls began to titter. Lena couldn't stand that. She put her hands on her hips; she shot forward. "Yah, yer father's in prison!" she hissed spitefully. This was such a marvellous thing to have said that the little girls rushed away in a body, deeply, deeply excited, wild with joy. Some one found a long rope, and they began skipping.

دخترها به خنده افتادند. لِنا نتوانست تاب آورد. دست بر کمرش گذاشت؛ خود را به جلو پرتاب کرد. کینه‌توزانه فِس‌فِس کرد: «هه، پدرت در زندان است!» این چنان حرفِ شگفت‌انگیزی بود که دخترکان همگی با هم گریختند، سخت، سخت برانگیخته، از شوق دیوانه. یکی طنابی بلند یافت و شروع به طناب‌بازی کردند.

And never did they skip so high, run in and out so fast, or do such daring things as on that morning. In the afternoon Pat called for the Burnell children with the buggy and they drove home. There were visitors. Isabel and Lottie, who liked visitors, went upstairs to change their pinafores. But Kezia thieved out at the back. Nobody was about; she began to swing on the big white gates of the courtyard.

و هیچ‌گاه چنان بلند نپریدند، چنان تند تو و بیرون نشدند، یا چنان کارهای جسورانه‌ای نکردند که در آن بامداد. بعدازظهر پَت با درشکه بچه‌های بُرنل را برد و به خانه راندند. مهمان داشتند. ایزابل و لاتی که مهمان را دوست می‌داشتند، بالا رفتند تا پیشبندِ خود را عوض کنند. اما کِزیا از پشت دزدانه بیرون رفت. کسی پیدا نبود؛ روی درهای بزرگِ سپیدِ حیاط شروع به تاب‌خوردن کرد.

Presently, looking along the road, she saw two little dots. They grew bigger, they were coming towards her. Now she could see that one was in front and one close behind. Now she could see that they were the Kelveys. Kezia stopped swinging. She slipped off the gate as if she was going to run away. Then she hesitated. The Kelveys came nearer, and beside them walked their shadows, very long, stretching right across the road with their heads in the buttercups.

پس از زمانی، در جاده دو نقطه‌ی کوچک دید. بزرگ‌تر می‌شدند، به سویِ او می‌آمدند. حالا می‌توانست ببیند که یکی جلو و یکی پشت سرش است. حالا می‌توانست ببیند که کِلوی‌ها هستند. کِزیا از تاب‌خوردن باز ایستاد. از در پایین خزید چنان‌که می‌خواست بگریزد. سپس درنگ کرد. کِلوی‌ها نزدیک‌تر آمدند، و کنارشان سایه‌هایشان راه می‌رفتند، خیلی بلند، که تا آن‌سویِ جاده دراز می‌شد و سرش در گل‌های زرد فرومی‌رفت.

Kezia clambered back on the gate; she had made up her mind; she swung out. "Hullo," she said to the passing Kelveys. They were so astounded that they stopped. Lil gave her silly smile. Our Else stared. "You can come and see our doll's house if you want to," said Kezia, and she dragged one toe on the ground. But at that Lil turned red and shook her head quickly.

کِزیا باز روی در بالا رفت؛ تصمیم گرفته بود؛ خود را به بیرون تاب داد. به کِلوی‌ها که می‌گذشتند گفت: «سلام.» چنان شگفت‌زده شدند که ایستادند. لیل همان لبخندِ ابلهانه‌اش را زد. اِلسِ ما خیره شد. کِزیا گفت: «می‌توانید بیایید خانه‌ی عروسکیِ ما را ببینید، اگر می‌خواهید.» و یک پنجه‌ی پایش را روی زمین کشید. اما لیل سرخ شد و سر را به‌تندی تکان داد.

"Why not?" asked Kezia. Lil gasped, then she said, "Your ma told our ma you wasn't to speak to us." "Oh, well," said Kezia. She didn't know what to reply. "It doesn't matter. You can come and see our doll's house all the same. Come on. Nobody's looking." But Lil shook her head still harder. "Don't you want to?" asked Kezia.

کِزیا پرسید: «چرا نه؟» لیل نفسش بند آمد، سپس گفت: «مامانت به مامانِ ما گفت نباید با ما حرف بزنی.» کِزیا گفت: «آه، خب.» نمی‌دانست چه پاسخ بدهد. «مهم نیست. به هر حال می‌توانید بیایید و خانه‌ی عروسکیِ ما را ببینید. بیایید. کسی نگاه نمی‌کند.» اما لیل سر را شدیدتر تکان داد. کِزیا پرسید: «نمی‌خواهید؟»

Suddenly there was a twitch, a tug at Lil's skirt. She turned round. Our Else was looking at her with big, imploring eyes; she was frowning; she wanted to go. For a moment Lil looked at our Else very doubtfully. But then our Else twitched her skirt again. She started forward. Kezia led the way. Like two little stray cats they followed across the courtyard to where the doll's house stood.

ناگهان کشاکشی، تکانی به دامنِ لیل وارد شد. برگشت. اِلسِ ما با چشمانِ بزرگِ التماس‌گر به او نگاه می‌کرد؛ ابرو در هم کشیده بود؛ می‌خواست برود. لیل یک دم با تردیدِ بسیار به اِلسِ ما نگریست. اما اِلسِ ما باز دامنش را کشید. لیل به جلو حرکت کرد. کِزیا پیشاپیش راه افتاد. چون دو گربه‌ی ولگردِ کوچک، در پی‌اش از حیاط گذشتند تا به جایی که خانه‌ی عروسکی ایستاده بود برسند.

"There it is," said Kezia. There was a pause. Lil breathed loudly, almost snorted; our Else was still as stone. "I'll open it for you," said Kezia kindly. She undid the hook and they looked inside. "There's the drawing-room and the dining-room, and that's the —" "Kezia!" Oh, what a start they gave! "Kezia!" It was Aunt Beryl's voice.

کِزیا گفت: «این هم.» سکوتی افتاد. لیل با صدا نفس می‌کشید، تقریباً فِس‌فِس می‌کرد؛ اِلسِ ما چون سنگ بی‌حرکت. کِزیا مهربان گفت: «برایتان بازش می‌کنم.» قلاب را بازکرد و درون را نگاه کردند. «این پذیرایی است و این ناهارخوری، و این هم —» «کِزیا!» آه، چه از جا پریدند! «کِزیا!» صدای خاله بِریل بود.

They turned round. At the back door stood Aunt Beryl, staring as if she couldn't believe what she saw. "How dare you ask the little Kelveys into the courtyard!" said her cold, furious voice. "You know as well as I do, you're not allowed to talk to them. Run away, children, run away at once. And don't come back again," said Aunt Beryl. And she stepped into the yard and shooed them out as if they were chickens.

برگشتند. کنارِ درِ پشتی، خاله بِریل ایستاده بود و خیره می‌نگریست چنان‌که گویی آنچه را می‌دید باور نمی‌کرد. صدای سرد و خشمناکِ او گفت: «چه جرأت کردی کِلوی‌های کوچک را به حیاط دعوت کنی!» «خودت هم مثلِ من می‌دانی که اجازه نداری با آن‌ها حرف بزنی. بدوید، بچه‌ها، در دم بدوید. و دیگر برنگردید.» و به حیاط درآمد و آن‌ها را چنان‌که بچه‌جوجه‌اند بیرون راند.

"Off you go immediately!" she called, cold and proud. They did not need telling twice. Burning with shame, shrinking together, Lil huddling along like her mother, our Else dazed, somehow they crossed the big courtyard and squeezed through the white gate.

صدا زد: «در دم گم شوید!» سرد و مغرور. نیازی به دو بار گفتن نبود. از شرم می‌سوختند، در هم جمع شده بودند، لیل جمع‌جمع راه می‌رفت چنان‌که مادرش، اِلسِ ما گیج، به‌هر‌حال از حیاطِ بزرگ گذشتند و از درِ سپید بیرون فشرده شدند.

"Wicked, disobedient little girl!" said Aunt Beryl bitterly to Kezia, and she slammed the doll's house to. The afternoon had been awful. A letter had come from Willie Brent, a terrifying, threatening letter, saying if she did not meet him that evening in Pulman's Bush, he'd come to the front door and ask the reason why! But now that she had frightened those little rats of Kelveys and given Kezia a good scolding, her heart felt lighter. That ghastly pressure was gone.

خاله بِریل تلخ به کِزیا گفت: «دخترِ بدِ نافرمان!» و درِ خانه‌ی عروسکی را به‌هم کوبید. آن بعدازظهر هولناک بوده. نامه‌ای از ویلی برِنت رسیده بود، نامه‌ای ترسناک و تهدیدآمیز، که می‌گفت اگر آن شب در پولمَنزْ بوش نبیندش، دمِ درِ خانه می‌آید و دلیلش را می‌پرسد! اما حالا که آن کِلوی‌های موش‌مانند را ترسانده و کِزیا را حسابی توبیخ کرده بود، دلش سبک‌تر شد. آن فشارِ هولناک رفته بود.

She went back into the house humming. When the Kelveys were well out of sight of Burnells', they sat down to rest on a big red drainpipe by the side of the road. Lil's cheeks were still burning; she took off the hat with the quill and held it on her knee. Dreamily they looked over the hay paddocks, past the creek, to the group of wattles where Logan's cows stood waiting to be milked.

زمزمه‌کنان به خانه برگشت. وقتی کِلوی‌ها به‌خوبی از چشمِ بُرنل‌ها دور شدند، روی یک لوله‌ی فاضلابِ بزرگِ سرخ کنارِ جاده نشستند تا استراحت کنند. گونه‌های لیل هنوز می‌سوخت؛ کلاهِ پردار را برداشت و روی زانویش گذاشت. خیال‌انگیز به‌سویِ مزارعِ علوفه، از آن‌سویِ نهر، تا بیشه‌ی اقاقیایی که گاوهای لاگن منتظرِ شیردوشی ایستاده بودند، نگاه کردند.

What were their thoughts? Presently our Else nudged up close to her sister. But now she had forgotten the cross lady. She put out a finger and stroked her sister's quill; she smiled her rare smile. "I seen the little lamp," she said softly. Then both were silent once more.

به چه می‌اندیشیدند؟ پس از زمانی اِلسِ ما به خواهرش نزدیک‌تر چسبید. اما حالا آن بانوی خشمگین را فراموش کرده بود. انگشتش را دراز کرد و پرِ کلاهِ خواهرش را نوازش کرد؛ آن لبخندِ نادرش را زد. به نرمی گفت: «من چراغِ کوچک را دیدم.» سپس باز هر دو خاموش شدند.

[پایان. اِپیفانیِ منسفیلد: در سراسرِ داستان، طبقه و تبعیض همه را به جداکردنِ کِلوی‌های فقیر می‌کشاند، اما کِزیای کوچک می‌گذارد آنان لحظه‌ای زیباییِ خانه‌ی عروسکی را ببینند. در پایان آنچه از این لحظه می‌ماند، در یاد اِلسِ خاموش، تنها همان «چراغِ کوچک» است — نمادی از زیبایی که حتی فقر و طرد، نتوانست از او بگیرد.]

[پایان. اِپیفانیِ منسفیلد: در سراسرِ داستان، طبقه و تبعیض همه را به جداکردنِ کِلوی‌های فقیر می‌کشاند، اما کِزیای کوچک می‌گذارد آنان لحظه‌ای زیباییِ خانه‌ی عروسکی را ببینند. در پایان آنچه از این لحظه می‌ماند، در یاد اِلسِ خاموش، تنها همان «چراغِ کوچک» است — نمادی از زیبایی که حتی فقر و طرد، نتوانست از او بگیرد.]