Miss Brill / خانم بریل

Although it was so brilliantly fine — the blue sky powdered with gold and great spots of light like white wine splashed over the Jardins Publiques — Miss Brill was glad that she had decided on her fur. The air was motionless, but when you opened your mouth there was just a faint chill, like a chill from a glass of iced water before you sip.

با آنکه روزِ آن‌چنان دل‌انگیز و آفتابی بود — آسمانِ آبی، گردِ زرین زده، و لکه‌های بزرگِ نور همانندِ شرابِ سپید که بر «باغ‌های عمومی» پاشیده شده بود — خانم بریل خوشحال بود که تصمیم گرفته خزش را بپوشد. هوا بی‌حرکت بود، اما وقتی دهان باز می‌کردی، اندک سرمایی حس می‌شد، چون سرمای لیوانی آبِ یخ پیش از آنکه جرعه‌ای بنوشی.

Little flecks like specks of chopped chalk would come floating from time to time on the air. Miss Brill put up her hand and touched her fur. Dear little thing! It was nice to feel it again. She had taken it out of its box that afternoon, shaken out the moth-powder, given it a good brush, and rubbed the life back into the dim little eyes.

گاه‌گاه لکه‌های ریزی مانندِ گردِ گچِ خردشده در هوا شناور می‌آمد. خانم بریل دست بالا برد و خزش را لمس کرد. ای کوچکِ نازنین! چه خوب بود که باز لمسش می‌کرد. آن بعدازظهر از جعبه‌اش بیرون آورده بود، گردِ بیدْکُش را تکانده، خوب برسش کشیده، و زندگی را به چشمانِ تیره و کوچکش بازگردانده بود.

"What has been happening to me?" said the sad little eyes. Oh, how sweet it was to see them snap at her again from the red eiderdown!... But the nose, which was of some black composition, wasn't at all firm. It must have had a knock, somehow. Never mind — a little dab of black sealing-wax when the time came — when it was absolutely necessary...

چشمانِ غمگین و کوچک گفتند: «چه بر سرم آمده؟» آه، چه شیرین بود که از روی پشتیِ سرخ باز به او چشم‌غره می‌رفتند! اما دماغ، که از ترکیبی سیاه ساخته شده بود، هیچ محکم نبود. حتماً ضربه‌ای خورده بود. مهم نبود — اندک قطره‌ای از موم‌سرخِ سیاه وقتش که می‌رسید — وقتی مطلقاً ضروری می‌شد...

Little rogue! Yes, she really felt like that about it. Little rogue biting its tail just by her left ear. She could have taken it off and laid it on her lap and stroked it. She felt a tingling in her hands and arms, but that came from walking, she supposed. And when she breathed, something light and sad — no, not sad, exactly — something gentle seemed to move in her bosom.

ای رِنده‌ی کوچک! آری، به‌راستی همین احساس را به آن داشت. رِنده‌ی کوچکی که دمش را درست کنارِ گوشِ چپش گاز می‌گرفت. می‌توانست آن را بردارد، روی دامنش بگذارد و نوازشش کند. در دست‌ها و بازوهایش گزگزی حس می‌کرد، اما گمان می‌کرد از پیاده‌روی است. و وقتی نفس می‌کشید، چیزی سبک و غمگین — نه، نه دقیقاً غمگین — چیزی نرم به نظر می‌رسید در سینه‌اش می‌جنبد.

There were a number of people out this afternoon, far more than last Sunday. And the band sounded louder and gayer. That was because the Season had begun. For although the band played all the year round on Sundays, out of season it was never the same. It was like some one playing with only the family to listen; it didn't care how it played if there weren't any strangers present.

این بعدازظهر مردمِ بسیاری بیرون بودند، بسیار بیشتر از یکشنبه‌ی پیش. و نوای دسته‌ی نوازندگان بلندتر و شادتر بود. این به آن سبب بود که «فصل» آغاز شده بود. هرچند دسته در همه‌ی یکشنبه‌های سال می‌نواخت، خارج از فصل هرگز همان نمی‌بود. چنان بود که گویی کسی برای خانواده‌ی خود تنها می‌نوازد؛ اهمیت نمی‌داد چگونه بنوازد اگر بیگانه‌ای حاضر نباشد.

Wasn't the conductor wearing a new coat, too? She was sure it was new. He scraped with his foot and flapped his arms like a rooster about to crow, and the bandsmen sitting in the green rotunda blew out their cheeks and glared at the music. Now there came a little "flutey" bit — very pretty! — a little chain of bright drops. She was sure it would be repeated.

مگر رهبرِ ارکستر کتِ تازه‌ای نپوشیده بود؟ مطمئن بود نو است. با پایش زمین را خراش می‌داد و چون خروسی که می‌خواهد بانگ بزند، بازوانش را تکان می‌داد، و نوازندگانی که در آلاچیقِ سبز نشسته بودند، گونه‌ها را پر می‌کردند و به نُت‌ها چشم می‌دوختند. حالا قطعه‌ای کوچک از فلوت آمد — بسیار زیبا! — زنجیره‌ی کوچکی از قطره‌های روشن. مطمئن بود تکرار خواهد شد.

It was; she lifted her head and smiled. Only two people shared her "special" seat: a fine old man in a velvet coat, his hands clasped over a huge carved walking-stick, and a big old woman, sitting upright, with a roll of knitting on her embroidered apron. They did not speak. This was disappointing, for Miss Brill always looked forward to the conversation.

و تکرار شد؛ سر بالا برد و لبخند زد. تنها دو نفر در نیمکتِ «ویژه»ی او نشسته بودند: مردِ پیرِ زیبارویی با کتی مخملی، دست‌ها بر چوب‌دستیِ بزرگ و کنده‌کاری‌شده‌ای به هم گره‌خورده، و زنی پیر و بزرگ، راست نشسته، با کلافِ بافتنی روی پیشبندِ گلدوزی‌شده‌اش. سخن نمی‌گفتند. این مأیوس‌کننده بود، زیرا خانم بریل همیشه چشم به‌راهِ گفت‌و‌گو بود.

She had become really quite expert, she thought, at listening as though she didn't listen, at sitting in other people's lives just for a minute while they talked round her. She glanced, sideways, at the old couple. Perhaps they would go soon. Last Sunday, too, hadn't been as interesting as usual. An Englishman and his wife, he wearing a dreadful Panama hat and she button boots.

به نظرش رسیده بود که در گوش‌سپردن چنان‌که گویی گوش نمی‌سپارد، در نشستن در زندگیِ دیگران تنها برای دقیقه‌ای در حالی که در پیرامونش حرف می‌زنند، به‌راستی استاد شده. زیرچشمی به زوجِ سالمند نگاه کرد. شاید زود می‌رفتند. یکشنبه‌ی گذشته هم به اندازه‌ی معمول جالب نبود. مردی انگلیسی و همسرش، او کلاهِ پاناما‌ی هولناکی به‌سر داشت و زنش چکمه‌های دکمه‌ای.

And she'd gone on the whole time about how she ought to wear spectacles; she knew she needed them; but that it was no good getting any; they'd be sure to break and they'd never keep on. And he'd been so patient. He'd suggested everything — gold rims, the kind that curved round your ears, little pads inside the bridge. No, nothing would please her. "They'll always be sliding down my nose!"

و زن تمامِ مدت گفته بود که چقدر باید عینک می‌زد؛ می‌دانست به آن نیاز دارد؛ اما گرفتنش بی‌فایده است؛ مطمئناً می‌شکست و هرگز روی صورت نمی‌ماند. و مرد چقدر صبور بوده. همه چیز را پیشنهاد کرده بود — قابِ طلا، آن نوعی که دورِ گوشت می‌پیچد، بالشتکِ کوچک روی پل. نه، هیچ چیز زن را خوش نمی‌کرد. «همیشه از دماغم سر می‌خورد!»

Miss Brill had wanted to shake her. The old people sat on the bench, still as statues. Never mind, there was always the crowd to watch. To and fro, in front of the flower-beds and the band rotunda, the couples and groups paraded, stopped to talk, to greet, to buy a handful of flowers from the old beggar who had his tray fixed to the railings. Little children ran among them, swooping and laughing.

خانم بریل دلش می‌خواست تکانش بدهد. پیرها روی نیمکت چون مجسمه بی‌حرکت نشسته بودند. مهم نبود، همیشه ازدحامِ مردم بود برای تماشا. این‌سو و آن‌سو، پیشِ گل‌کاری‌ها و آلاچیقِ ارکستر، زوج‌ها و گروه‌ها رژه می‌رفتند، می‌ایستادند که حرف بزنند، سلام کنند، مشتی گل از گدای پیری بخرند که سینی‌اش را به نرده بسته بود. بچه‌های کوچک در میانشان می‌دویدند، پرواز می‌کردند و می‌خندیدند.

Little boys with big white silk bows under their chins, little girls, little French dolls, dressed up in velvet and lace. And sometimes a tiny staggerer came suddenly rocking into the open from under the trees, stopped, stared, as suddenly sat down "flop," until its small high-stepping mother, like a young hen, rushed scolding to its rescue.

پسرانِ کوچک با گره‌های پاپیونیِ بزرگِ سپید از ابریشم زیرِ چانه، دختران کوچک، عروسک‌های کوچکِ فرانسوی، با مخمل و توری آراسته. و گاه نوپایی ریز ناگاه از زیرِ درختان تلوتلو به فضای باز می‌خزید، می‌ایستاد، خیره می‌شد، و ناگهان «شُر» می‌نشست تا مادرِ ریزِ سُرگام‌اش، چون مرغی جوان، توبیخ‌کنان به نجاتش بدود.

Other people sat on the benches and green chairs, but they were nearly always the same, Sunday after Sunday, and — Miss Brill had often noticed — there was something funny about nearly all of them. They were odd, silent, nearly all old, and from the way they stared they looked as though they'd just come from dark little rooms or even — even cupboards!

دیگران روی نیمکت‌ها و صندلی‌های سبز می‌نشستند، اما تقریباً همیشه همان‌ها بودند، یکشنبه پس از یکشنبه، و — خانم بریل بارها متوجه شده بود — در تقریباً همه‌شان چیزی خنده‌دار بود. عجیب بودند، خاموش، تقریباً همگی پیر، و از طرزِ نگاهشان چنان می‌نمود که گویی همین حالا از اتاق‌های کوچک و تاریک یا حتی — حتی گنجه‌ها بیرون آمده‌اند!

Behind the rotunda the slender trees with yellow leaves down drooping, and through them just a line of sea, and beyond the blue sky with gold-veined clouds. Tum-tum-tum tiddle-um! tiddle-um! tum tiddley-um tum ta! blew the band. Two young girls in red came by and two young soldiers in blue met them, and they laughed and paired and went off arm in arm.

پشتِ آلاچیق، درختانِ باریک با برگ‌های زرد و آویزان، و از میانِ آن‌ها تنها خطی از دریا، و دورتر آسمانِ آبی با ابرهای رگه‌رگه‌ی زرین. تُم‌تُم‌تُم تیدلی‌اوم! تیدلی‌اوم! تُم تیدلی‌اوم تُم تا! دسته می‌نواخت. دو دخترِ جوان به سرخ گذشتند و دو سربازِ جوان به آبی به آن‌ها رسیدند، و خندیدند و جفت شدند و بازو در بازو رفتند.

Two peasant women with funny straw hats passed, gravely, leading beautiful smoke-coloured donkeys. A cold, pale nun hurried by. A beautiful woman came along and dropped her bunch of violets, and a little boy ran after to hand them to her, and she took them and threw them away as if they'd been poisoned. Dear me! Miss Brill didn't know whether to admire that or not!

دو زنِ روستایی با کلاه‌های حصیریِ بامزه، جدی، حاملِ خرهای زیبای دودی‌رنگ، گذشتند. راهبه‌ای سرد و رنگ‌پریده به‌شتاب گذشت. زنی زیبا آمد و دسته‌گل بنفشه‌اش را افتاد، و پسرکی دوید تا برگرداند، و زن آن را گرفت و چنان به‌دور انداخت گویی مسموم بوده. آه! خانم بریل نمی‌دانست تحسین کند یا نه!

And now an ermine toque and a gentleman in grey met just in front of her. He was tall, stiff, dignified, and she was wearing the ermine toque she'd bought when her hair was yellow. Now everything, her hair, her face, even her eyes, was the same colour as the shabby ermine, and her hand, in its cleaned glove, lifted to dab her lips, was a tiny yellowish paw.

و حالا کلاهِ خز سفیدِ راسویی و آقایی به خاکستری درست رویاروی او به‌هم رسیدند. مرد بلندبالا، خشک، باوقار بود، و زن همان کلاهِ خز سفیدی را به‌سر داشت که در روزگاری که موهایش زرد بود خریده بود. حالا همه چیز، موهایش، چهره‌اش، حتی چشمانش، همان‌رنگِ آن خزِ کهنه‌شده بود، و دستش، در دستکشی تمیزشده، که بالا می‌رفت تا لب‌هایش را لمس کند، پنجه‌ی کوچکِ زردگونی بود.

Oh, she was so pleased to see him — delighted! She rather thought they were going to meet that afternoon. She described where she'd been — everywhere, here, there, along by the sea. The day was so charming — didn't he agree? And wouldn't he, perhaps?... But he shook his head, lighted a cigarette, slowly breathed a great deep puff into her face, and even while she was still talking and laughing, flicked the match away and walked on.

آه، چقدر از دیدنِ او خرسند بود — شیفته! گمان می‌برد که آن بعدازظهر قرار است به‌هم برسند. توصیف کرد کجاها بوده — همه‌جا، اینجا، آنجا، در امتدادِ ساحل. روز چنان دلربا بود — مگر موافق نبود؟ و آیا او، شاید؟... اما مرد سری تکان داد، سیگاری روشن کرد، آرام پکِ ژرفی به صورتِ زن دمید، و در حالی که زن هنوز سخن می‌گفت و می‌خندید، کبریت را تکاند و رفت.

The ermine toque was alone; she smiled more brightly than ever. But even the band seemed to know what she was feeling and played more softly, played tenderly, and the drum beat, "The Brute! The Brute!" over and over. What would she do? What was going to happen now? But as Miss Brill wondered, the ermine toque turned, raised her hand as though she'd seen someone else, much nicer, just over there, and pattered away.

کلاهِ خز سپید تنها بود؛ روشن‌تر از هر زمانی لبخند می‌زد. اما حتی دسته‌ی نوازندگان هم به نظر می‌رسید آنچه را او حس می‌کند می‌دانند و نرم‌تر می‌نواختند، با عطوفت می‌نواختند، و طبل می‌زد: «بی‌رحم! بی‌رحم!» پی‌درپی. چه می‌کرد؟ حالا چه می‌شد؟ اما همان‌طور که خانم بریل در شگفت بود، کلاهِ خز سپید برگشت، دستش را بلند کرد چنان‌که گویی کسی دیگر را، خیلی بهتر، همان‌جا دیده باشد، و با پاهای کوتاه دور شد.

And the band changed again and played more quickly, more gaily than ever, and the old couple on Miss Brill's seat got up and marched away, and such a funny old man with long whiskers hobbled along in time to the music and was nearly knocked over by four girls walking abreast. Oh, how fascinating it was! How she enjoyed it! How she loved sitting here, watching it all!

و دسته باز عوض شد و تندتر و شادتر از هر زمانی نواخت، و زوجِ پیرِ نیمکتِ خانم بریل برخاستند و رفتند، و پیرمردی بامزه با سبیلِ بلند با ضربِ موسیقی لنگان لنگان جلو می‌رفت و تقریباً زیرِ پای چهار دختری که شانه به شانه راه می‌رفتند رفت. آه، چه شیرین بود! چقدر لذت می‌برد! چقدر دوست داشت اینجا بنشیند و همه چیز را تماشا کند!

It was like a play. It was exactly like a play. Who could believe the sky at the back wasn't painted? But it wasn't till a little brown dog trotted on solemn and then slowly trotted off, like a little "theatre" dog, a little dog that had been drugged, that Miss Brill discovered what it was that made it so exciting. They were all on the stage. They weren't only the audience, not only looking on; they were acting.

مانندِ نمایش بود. درست مانندِ نمایش. چه کسی باور می‌کرد آسمانِ پس‌زمینه نقاشی نیست؟ اما تا آن وقت که سگِ قهوه‌ایِ کوچکی با وقار آمد و آنگاه آرام رفت، چون سگِ تئاتر، سگِ کوچکی که داروی بیهوشی به او داده‌اند، خانم بریل کشف نکرد چه چیزی این تماشا را چنین هیجان‌انگیز می‌کند. همگی روی صحنه بودند. تنها تماشاگر نبودند، تنها نظاره نمی‌کردند؛ بازی می‌کردند.

Even she had a part and came every Sunday. No doubt somebody would have noticed if she hadn't been there; she was part of the performance after all. How strange she'd never thought of it like that before! And yet it explained why she made such a point of starting from home at just the same time each week — so as not to be late for the performance.

حتی او هم نقشی داشت و هر یکشنبه می‌آمد. بی‌گمان اگر نبود کسی متوجه می‌شد؛ او بخشی از نمایش بود. چه عجیب بود که پیش‌تر هرگز به این فکر نکرده بود! و با این‌همه این توضیح می‌داد چرا چنین مُصِر بود که هر هفته درست در همان ساعت از خانه راه افتد — تا برای نمایش دیر نشود.

And it also explained why she had quite a queer, shy feeling at telling her English pupils how she spent her Sunday afternoons. No wonder! Miss Brill nearly laughed out loud. She was on the stage. She thought of the old invalid gentleman to whom she read the newspaper four afternoons a week while he slept in the garden. She had got quite used to the frail head on the cotton pillow, the hollowed eyes, the open mouth and the high pinched nose.

و این هم توضیح می‌داد چرا وقتی به شاگردانِ انگلیسیِ خود می‌گفت چگونه بعدازظهرهای یکشنبه را می‌گذراند، احساسی غریب و خجالت‌زده داشت. هیچ شگفت نبود! خانم بریل نزدیک بود با صدای بلند بخندد. روی صحنه بود. به آقای پیرِ ناخوشی فکر کرد که چهار بعدازظهرِ هفته در حالی که در باغ می‌خفت، برایش روزنامه می‌خواند. به سرِ شکننده روی بالشِ پنبه‌ای، چشمانِ گودافتاده، دهانِ باز و دماغِ نوک‌تیز و سفت، عادت کرده بود.

If he'd been dead she mightn't have noticed for weeks; she wouldn't have minded. But suddenly he knew he was having the paper read to him by an actress! "An actress!" The old head lifted; two points of light quivered in the old eyes. "An actress — are ye?" And Miss Brill smoothed the newspaper as though it were the manuscript of her part and said gently: "Yes, I have been an actress for a long time."

اگر می‌مرد، شاید هفته‌ها خانم بریل متوجه نمی‌شد؛ مهم هم نبود. اما ناگهان مرد دانست که روزنامه را یک بازیگر برایش می‌خواند! «بازیگر!» سرِ پیر بالا رفت؛ دو نقطه‌ی نور در چشمانِ پیرش لرزید. «بازیگر — هستی؟» و خانم بریل روزنامه را چنان صاف کرد گویی نسخه‌ی نقشِ اوست و به نرمی گفت: «بله، من سال‌هاست که بازیگرم.»

The band had been having a rest. Now they started again. And what they played was warm, sunny, yet there was just a faint chill — a something, what was it? — not sadness — no, not sadness — a something that made you want to sing. The tune lifted, lifted, the light shone; and it seemed to Miss Brill that in another moment all of them, all this whole company, would begin singing.

دسته‌ی نوازندگان استراحت کرده بود. حالا دوباره شروع کردند. و آنچه می‌نواختند گرم و آفتابی بود، اما اندک سرمایی هم بود — چیزی، چه بود؟ — نه اندوه — نه، نه اندوه — چیزی که آدمی را به آوازخواندن می‌کشاند. آهنگ بالا می‌رفت، بالا می‌رفت، نور می‌تابید؛ و به خانم بریل چنین می‌نمود که در دمی دیگر همگی، تمامِ این گروه، به خواندن آغاز می‌کنند.

The young ones, the laughing ones who were moving together, they would begin and the men's voices, very resolute and brave, would join them. And then she too, she too, and the others on the benches — they would come in with a kind of accompaniment — something low, that scarcely rose or fell, something so beautiful — moving... And Miss Brill's eyes filled with tears and she looked smiling at all the other members of the company.

جوانان، خنده‌کنان که با هم می‌جنبیدند، آغاز می‌کردند و صدای مردان، استوار و دلیر، به آن‌ها می‌پیوست. و آنگاه او نیز، او نیز، و دیگرانی که بر نیمکت‌ها بودند — با نوعی همراهی به جمع می‌پیوستند — چیزی فروتنانه، که به‌سختی بالا و پایین می‌رفت، چیزی چنان زیبا — تأثیرگذار... و چشمانِ خانم بریل از اشک پر شد و او لبخندزنان به همه‌ی اعضای دیگرِ این گروه نگاه کرد.

Yes, we understand, we understand, she thought — though what they understood she didn't know. Just at that moment a boy and a girl came and sat down where the old couple had been. They were beautifully dressed; they were in love. The hero and heroine, of course, just arrived from his father's yacht. And still soundlessly singing, still with that trembling smile, Miss Brill prepared to listen.

بله، می‌فهمیم، می‌فهمیم، اندیشید — هرچند چه می‌فهمیدند، خود نمی‌دانست. درست در آن دم، پسر و دختری آمدند و آنجا که زوجِ پیر بود نشستند. به‌زیبایی پوشیده بودند؛ عاشق بودند. قهرمان و قهرمان‌بانوی نمایش، البته، که تازه از قایقِ تفریحیِ پدرِ پسر آمده‌اند. و خانم بریل، همچنان بی‌صدا آوازخوان، همچنان با همان لبخندِ لرزان، آماده‌ی شنیدن شد.

"No, not now," said the girl. "Not here, I can't." "But why? Because of that stupid old thing at the end there?" asked the boy. "Why does she come here at all — who wants her? Why doesn't she keep her silly old mug at home?" "It's her fu-fur which is so funny," giggled the girl. "It's exactly like a fried whiting."

دختر گفت: «نه، نه حالا.» «اینجا نه، نمی‌توانم.» پسر پرسید: «اما چرا؟ به‌خاطرِ آن چیزِ پیرِ احمقِ آن‌سر؟» «اصلاً چرا اینجا می‌آید — چه کسی او را می‌خواهد؟ چرا قیافه‌ی مسخره‌ی پیرش را در خانه نگه نمی‌دارد؟» دختر کرکر‌خنده‌کنان گفت: «خ-خزش است که این‌قدر خنده‌دار است. درست مثلِ یک ماهیِ سرخ‌شده است.»

"Ah, be off with you!" said the boy in an angry whisper. Then: "Tell me, ma petite chère —" "No, not here," said the girl. "Not yet." On her way home she usually bought a slice of honey-cake at the baker's. It was her Sunday treat. Sometimes there was an almond in her slice, sometimes not. It made a great difference. If there was an almond it was like carrying home a tiny present — a surprise.

پسر زمزمه‌ی خشمناکی کرد: «آه، گم شو!» آنگاه: «بگو، ای کوچکِ عزیزم —» دختر گفت: «نه، اینجا نه. هنوز نه.» در راهِ خانه معمولاً تکه‌ای کیکِ عسلی از نانوایی می‌خرید. این خوراکیِ یکشنبه‌ی او بود. گاه در تکه‌اش بادامی بود، گاه نه. این تفاوتِ بسیاری می‌ساخت. اگر بادامی بود، چون این بود که هدیه‌ای کوچک به خانه می‌برد — شگفتانه‌ای.

The almond Sundays she struck the match for the kettle in quite a dashing way. But today she passed the baker's by, climbed the stairs, went into the little dark room — her room like a cupboard — and sat down on the red eiderdown. She sat there for a long time. The box that the fur came out of was on the bed. She unclasped the necklet quickly; quickly, without looking, laid it inside.

یکشنبه‌های بادام‌دار، کبریت را به سویِ کتری چنان دلیرانه می‌کشید. اما امروز از نانوایی گذشت، از پلکان بالا رفت، به اتاقِ کوچکِ تاریک — اتاقش که چون گنجه‌ای بود — رفت و روی پشتیِ سرخ نشست. مدتی دراز آنجا نشست. جعبه‌ای که خز از آن بیرون آمده بود روی تخت بود. به‌تندی گردنبندِ خز را گشود؛ به‌تندی، بی‌آنکه نگاه کند، در جعبه گذاشت.

But when she put the lid on she thought she heard something crying. [پایان. خانم بریل، که در عمری از تنهایی، شادیِ ساده‌ای از تماشای یکشنبه‌های پارک می‌ساخت، با شنیدنِ ریشخندِ آن دو جوان، ناگهان درمی‌یابد که در نمایشِ زندگی، نه «بازیگر»، که تنها همان «چیزِ پیرِ احمق» است. خز جای خود — و او جای خود — در جعبه می‌خوابد. متن کامل از Project Gutenberg.]

اما وقتی درپوش را گذاشت، گمان کرد چیزی را شنید که گریه می‌کند. [پایان. خانم بریل، که در عمری از تنهایی، شادیِ ساده‌ای از تماشای یکشنبه‌های پارک می‌ساخت، با شنیدنِ ریشخندِ آن دو جوان، ناگهان درمی‌یابد که در نمایشِ زندگی، نه «بازیگر»، که تنها همان «چیزِ پیرِ احمق» است. خز جای خود — و او جای خود — در جعبه می‌خوابد.]