八声甘州 — هشت آوای گان‌جو (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1در برابرِ گل‌های زرد که هنوز سراسرِ حیاط شکفته‌اند، چه باک اگر جشنِ نهمِ نهم گذشته باشد.•对黄花犹自满庭开，那恨过重阳。
2. 2بر نرده تکیه زده‌ام با آستینِ مست؛ خورشیدِ شامگاه دل‌بسته می‌تابد و عطرِ سرد به هر سو می‌پراکند.•凭阑干醉袖，依依晚日，飘动寒香。
3. 3بر خود افسوس می‌خورم که عمری را به بی‌پروایی و سرمستی گذراندم؛ چندین هزار مجلسِ آواز و خنده.•自叹平生豪纵，歌笑几千场。
4. 4موی سپید زود بر من چیره شد، بسیار چون شبنمِ یخ‌زدهٔ پاک.•白发欺人早，多似清霜。
5. 5که باور می‌کند دلم از همه‌چیز خسته است؟ جز محرابِ ذن و حجرهٔ دائو، و کتابِ زرد و بسترِ راهب، چیزی نمی‌خواهم.•谁信心情都懒，但禅龛道室，黄卷僧床。
6. 6نوازشِ سرخ‌رویان و آرایشِ گونه‌ها را به سوی گل‌های دیگر رها کرده‌ام.•把偎红调粉，抛掷向他芳。
7. 7تو را فرامی‌خوانم: به کوهِ شرقی بازگرد، آنجا که چراغ روشن است، کنارِ درِ کاج‌پوش و پرچینِ خیزران.•□唤汝、东山归去，正灯明、松户竹篱旁。
8. 8در را می‌بندم و می‌خوابم؛ بگذار مردم بگویند ابله و کُندذهن است — چه باک؟•关门睡，尽教人道，痴钝何妨。