永遇乐 — شادیِ جاودان (دوم) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1پیرانه‌سر در کوهِ تهی، ده‌هزار کاج را به دستِ خود کاشته‌ام؛ به‌راستی جای دریغ است.•投老空山，万松手种，政尔堪叹。
2. 2کی سایه‌گستر شوند؟ مرا چند سال مانده است؟ گویی نوه‌ها را دیر دیده‌ام.•何日成阴，吾年有几，似见儿孙晚。
3. 3از روزگارِ کهن، برکه‌ها و سراها به دود و ابر و خار بدل شده‌اند و همواره آیندگان را دل‌شکسته کرده‌اند.•古来池馆，云烟草棘，长使后人凄断。
4. 4در اندیشهٔ آن روزگارم: حتی در روزهای خوش، از پایانِ شب دریغ می‌خوردند، که باده تمام می‌شد و مردم پراکنده.•想当年、良辰已恨，夜阑酒空人散。
5. 5بر بلندیِ «ابرِ ایستاده»، چه کسی می‌داند که این پیرمرد هیچ‌کاری را به دل و چشم راه نمی‌دهد؟•停云高处，谁知老子，万事不关心眼。
6. 6در پنجرهٔ شرقی از خواب برخاستم؛ «همین هم بس است» — و برخاستم تا نامه‌ای بنویسم.•梦觉东窗，聊复尔耳，起欲题书简。
7. 7ناگهان باد خشمگین شد و قلم و دوات را واژگون کرد؛ آسمان هم تنها می‌خواهد که من تنبل بمانم.•霎时风怒，倒翻笔砚，天也只教吾懒。
8. 8و باز چرا بارانی شتابان به سرودن وادارم می‌کند، و پاره‌ابری ناگهان تیره می‌شود؟•又何事，催诗雨急，片云斗暗。