采桑子慢 — توت‌چین (بلند) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1برگِ ووتونگ بر چاهِ شبنم‌زده می‌کوبد؛ با آفتابِ واپسین، کسی در کنارِ پنجرهٔ غربی برمی‌خیزد.•桐敲露井，残照西窗人起。
2. 2دریغ، دستِ یشمین روزی کلاهِ سیاهِ حریر را گرفت و خندان، آنچه باد کج کرده بود راست کرد.•怅玉手、曾携乌纱，笑整风敧。
3. 3برگ‌های آب سرخیِ غرق‌شده را دارند؛ ابرِ کوهِ سبز سرد است و غازها به‌سستی پرواز می‌کنند.•水叶沈红，翠微云冷雁慵飞。
4. 4از برجِ بلند بالا مرو؛ جان درست آنجا گداخته می‌شود که علفِ کنارِ رود فرو می‌ریزد.•楼高莫上，魂消正在，摇落江蓠。
5. 5اسب را بر «پلِ شکسته» تاختم؛ در کوشکِ آرایشِ برجِ یشم، دستمالِ حریرِ معطر جا مانده بود.•走马断桥，玉台妆榭，罗帕香遗。
6. 6دریغ که آدمی پیر شده، بیرون از چراغ‌های چانگ‌آن، با اندوه جامهٔ پاییزی را عوض می‌کند.•叹人老、长安灯外，愁换秋衣。
7. 7مست، زغال‌اخته را در دست می‌گیرم و به‌دقت می‌نگرم که اشکِ زلال شاخهٔ معطر را تر کرده است.•醉把茱萸，细看清泪湿芳枝。
8. 8جشنِ نهم، دوباره؛ گل‌های سرد، پروانه‌های رنجیده، و ماهِ نو بر پرچینِ شرقی.•重阳重处，寒花怨蝶，新月东篱。