洛陽女兒行 — ترانهٔ دخترِ لوئویانگ (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1دخترِ لوئویانگ روبه‌روی ما خانه دارد؛ رخسارش تازه پانزده سال و اندی است.•洛陽女兒對門居，纔可顏容十五餘。
2. 2شوهرش بر اسبِ خاکستری با لگامِ یشم می‌نشیند و کنیزانش در سینیِ زرین ماهیِ کپور می‌بُرند.•良人玉勒乘驄馬，侍女金盤膾鯉魚。
3. 3کاخ‌های نگارین و برج‌های سرخ روبه‌روی هم‌اند و هلوی سرخ و بیدِ سبز بر لبهٔ بام آویخته‌اند.•畫閣朱樓盡相望，紅桃綠柳垂檐向。
4. 4با پردهٔ حریر او را به ارابهٔ هفت‌عطر می‌برند و با بادبزن‌های گوهرین به خیمهٔ نُه‌شکوه بازمی‌گردانند.•羅帷送上七香車，寶扇迎歸九華帳。
5. 5شوهرِ سرکش در جوانی توانگر است و غرور و اسرافش از جی‌لون هم بیشتر.•狂夫富貴在青春，意氣驕奢劇季倫。
6. 6کنیزکِ زیبایش را خود رقص می‌آموزد و از بخشیدنِ مرجان به دیگران دریغ ندارد.•自憐碧玉親教舞，不惜珊瑚持與人。
7. 7سپیده‌دم در پنجرهٔ بهاری چراغِ نُه‌فروغ خاموش می‌شود و خاکسترِ فتیله‌اش چون گل‌برگ می‌پراکند.•春窗曙滅九微火，九微片片飛花瑣。
8. 8پس از بازی هرگز فرصتِ تمرینِ آهنگ ندارد؛ آرایش که تمام شد تنها می‌نشیند و عود می‌سوزاند.•戲罷曾無理曲時，妝成祗是薰香坐。
9. 9آشنایانش در شهر همه از بزرگان‌اند و شب و روز به خانه‌های جائو و لی رفت‌وآمد دارند.•城中相識盡繁華，日夜經過趙李家。
10. 10کیست که بر دخترِ یوئه با رخسارِ یشمین دل بسوزاند، که در فقر کنارِ رود رخت می‌شوید؟•誰憐越女顏如玉，貧賤江頭自浣紗。