1. ۱شاهی، که قدر او ز ثریا نشان دهد درگاه او ز گنبد جافی امان دهد
2. ۲خوارزم شاه عالم و عادل، که خاک راسم سمند او شرف آسمان دهد
3. ۳آن شاه شیر دل ، ملک اتسز که عون اوروباه را مهابت شیر ژیان دهد
4. ۴تیغش برزم یاری شرع هدی کنددستش ببزم روزی پبر و جوان دهد
5. ۵او پشت ملک و دین و ببخشد بیک زمانهر چان بعمرها شکم بحر و کان دهد
6. ۶ساقی باس او جگر بدسگال راشربت همه ز چشمهٔ تیغ و سنان دهد
7. ۷عنفش بجنگ فعل قضا و قدر کندلطفش بصلح نظم زمین و زمان دهد
8. ۸چون بشنود خصایص عدلش خجل شودآن کس که شرح سیرت نوشیروان دهد
9. ۹ای خسرو که تیغ تو چو نیلوفرت بحرباطراف خاک را صفت ارغوان دهد
10. ۱۰هنگام کر و فر کنف آفتاب رااز گرد تیره مرکب تو طیلسان دهد
11. ۱۱عفو تو از حدایق جنت خبر کند خشم تو از صواعق دوزخ نشان دهد
12. ۱۲هر روز بامداد جناب ترا به بفخرخورشید بوسه در طرف آستان دهد
13. ۱۳سرمایه مرگ را نبود جز خلاف تواو را به جای سود زمانه زیان دهد
14. ۱۴آن را که نام تو سبک آید بگوش او دست تو گوشمال به گرز گران دهد
15. ۱۵حسادت را سیاست سهم تو جان برد و احباب را عنایت جاه تو جان دهد
16. ۱۶تو بحر بی کرانی و موج نوال تواطراف دهر را گهر بی‌کران دهد
17. ۱۷بی کارزار پشت عدوی ترا ز بیمنقش خیال تیر تو نقش کمان دهد
18. ۱۸کینت ز آب شعلهٔ آتش برآورد قهرت بخاک خاصیت پرنیان دهد
19. ۱۹شد وقت آن که مملکت شرق و غرب را تأیید آسمان بکف تو عنان دهد
20. ۲۰رایت نشاط بقعهٔ ما فارقین کند امرت قرار خطهٔ مازندران دهد
21. ۲۱صد پهلوان چو رستم داری و جاه تو هر روز کشوری بیکی پهلوان دهد
22. ۲۲شاها، تویی که دست جواد تو در و زرچون ابر نوبهار و چو باد خزان دهد
23. ۲۳در روشنی چو چشمهٔ خورشید بگذرد هر علم را که لفظ شریفت بیان دهد
24. ۲۴هر کس که سوی صدر تو آید، زاهل فضل او را قبول مجلس تو نام و نان دهد
25. ۲۵از بد چه باک باشد آنرا ؟ که بخت نیک اندر پناه صدر رفیعت مکان دهد
26. ۲۶داده بعدل زمانه سریر ملککس را زمانه ملک کجا رایگان دهد
27. ۲۷علمست هم‌نشینت و دانسته ای که علمجان را لباس زندگی جاودان دهد
28. ۲۸آنست پادشاه بحق، کندرین جهان ترتیب کار مملکت آن جهان دهد
29. ۲۹دانا چو یافته نعمت باقی، کجا بحرصتن در حطام فانی این خاکدان دهد
30. ۳۰عاقل نباشد آنکه تواند بعز رسیدآنگه زمام نفس بدست هوان دهد
31. ۳۱مردم ز بهر کسب معالی کشد عنا سگ باشد آن که دل بغم استخوان دهد
32. ۳۲منت خدای را، که مرا لطف تو همیهر چان صلاح هر دو جهانست آن دهد
33. ۳۳گاهم عواید تو علاج بدن کند گاهم فواید تو شفای روان دهد
34. ۳۴ندهد بباغ و رواغ بصد سال ابر آنچدر یک زمانه آن کف گوهر فشان دهد
35. ۳۵تا جعد دلبران صفت از غالیه بردتا روی عاشقان خبر از زعفران دهد
36. ۳۶بادی تو شادمان ، که همی اهل فضل را ایام دولت تو دلی شادمان دهد
37. ۳۷افزونت باد زور و توان، زانکه در جهان دین را همی جلال تو زور و توان دهد