1. ۱ساقی بده آن باده که اکسیرِ وجود استشویندهٔ آلایش هر بود و نبود است
2. ۲بی‌زیبق و گوگرد که اصل زرِ کانی‌ستمفتاحِ درِ گنج، طلاخانهٔ جود است
3. ۳بی گردش خورشید، کم و بیش حرارتکآن زر از او هر چه فراز است و فرود است
4. ۴قرعی نه و انبیقی و حلی و نه عقدیدر بوته گداز زر و نه نار و نه دود است
5. ۵سیماب در او عقد وفا بسته بر آتشاز هر دو عجب این که نه بود و نه نمود است
6. ۶هم عهد در او سود و زیانِ همه عالموین طرفه که در وی نه زیان است و نه سود است
7. ۷در عالم هستی که ز هستی به در آییمما را چه زیان از عدم سود وجود است؟
8. ۸ما گوشه‌نشینان خرابات الستیمتا بوی مِیی هست در این میکده مستیم
9. ۹مطرب به نوای ره ما بی‌خبران زنتا جامه درانیم ره جامه‌دران زن
10. ۱۰آورد خُمی ساقی و پیمانه بر آن زدتو نیز بِجو سازِ خود و زخمه بر آن زن
11. ۱۱زآن زخمه که بی‌حوصله از شحنه هراسدخنجر کن و زخمش به دل بی‌جگران زن
12. ۱۲آن نغمه بر آور که فُتد مرغ هواییزآن رشته گره بر پر بیهوده‌پران زن
13. ۱۳بانگی که کلاه از سر عیوق در افتدبر طنطنهٔ کوکبهٔ تاجوران زن
14. ۱۴این میکده وقف است و سبیل است شرابشبر جمله صلایی ز کران تا به کران زن
15. ۱۵بگذار که ما بی‌خود و مدهوش بیفتیماین نغمهٔ مستانه به گوش دگران زن
16. ۱۶ما گوشه‌نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
17. ۱۷ساقی بده آن می که ز جان شور برآردبر دارِ «انا الحق» سر منصور برآرد
18. ۱۸آن می که فروغش شده خضر ره موسیآتش ز نهاد شجر طور برآرد
19. ۱۹آن می که افق چون شَوَدَش دامنِ ساغرخورشید ز جیب، شب دیجور برآرد
20. ۲۰آن می که چو ته مانده فشانند به خاکشصد مردهٔ سرمست سر از گور برآرد
21. ۲۱آن می که گر آهنگ کند بر در و باممماتم ز شعف زمزمهٔ سور برآرد
22. ۲۲آن می که چو تفسیده کند طبع فسردهسد «العطش» از سینهٔ کافور برآرد
23. ۲۳آن می به کسی دِه که به میخانه نرفته‌ستتا آن می‌اش از مست و ز مستور بر آرد
24. ۲۴ما گوشه‌نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
25. ۲۵کو مطربِ خوش‌نغمه که آتش اثر آیدکآن نغمه برآرد که ز جان دود بر آید
26. ۲۶آن نغمه که سِرِ می و میخانه کند فاشتا زاهد پیمانه‌شکن شیشه‌گر آید
27. ۲۷آن نغمه که چون شعله فروزد به در گوشاز راه نفس بوی کباب جگر آید
28. ۲۸آن نغمه که چون گام نهد بر گذر هوشجان رقص‌کنان بر سر آن رهگذر آید
29. ۲۹آن نغمهٔ شیرین که پرد روح به سویشمانند مگس کاو به سلامِ شکر آید
30. ۳۰آن نغمهٔ پر حال که در کوی خموشانهر ناله‌اش از عهدهٔ صد جان به درآید
31. ۳۱ز آن نغمه خبر ده به مناجاتی مسجدبی آن که چو ما از دو جهان بی‌خبر آید
32. ۳۲ما گوشه‌نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
33. ۳۳دیری‌ست که ما معتکف دِیر مغانیمرندیم و خراباتی و فارغ ز جهانیم
34. ۳۴لای ته خُم صندل سر ساخته یعنیایمن شده از دردسر کون و مکانیم
35. ۳۵چون کاسه شکستیم، نه پر ماند و نه خالیبی‌کیسهٔ بازار چه سود و چه زیانیم؟
36. ۳۶ما هیچ بها بنده کم از هیچ نیرزیمهر چند که اندر گرو رطل گرانیم
37. ۳۷شیریم سر از منت ساطور کشیدهقصاب غرض را نه سگ پای دکانیم
38. ۳۸پروانه‌ای از شعلهٔ ما داغ نداردهر چند که چون شمع سراپای زبانیم
39. ۳۹هشیار شود هر که در این میکده مست استاما دگرانند چنین، ما نه چنانیم
40. ۴۰ما گوشه‌نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
41. ۴۱رندان خرابات سر و زر نشناسندچیزی به جز از باده و ساغر نشناسند
42. ۴۲بی‌خود شده و برده وجود و عدم از یاددرویش ندانند و توانگر نشناسند
43. ۴۳رطلی که بغلتید شناسند و دگر هیچدور فلک و گردش اختر نشناسند
44. ۴۴یابند که در ظلمت میخانه حیات استآن چشمه که می‌جست سکندر نشناسند
45. ۴۵بازان کم آزار نظر بسته ز صیدندغیر از می چون خون کبوتر نشناسند
46. ۴۶دشنام و دعا را بر ایشان دوییی نهشادی ز غم و زهر ز شکر نشناسند
47. ۴۷هستند شناسای می و میکده چون مافردوس ندانسته ز کوثر نشناسند
48. ۴۸ما گوشه نشینان خرابا الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
49. ۴۹تا راه نمودند به ما دیر مغان راخوش می‌گذرانیم جهان گذران را
50. ۵۰از مغبچگان بسکه در او غلغل شادیستنشینده کس آوازهٔ اندوه جهان را
51. ۵۱دیری نه ، بهشتی ، ز می و مغبچه در ویاز کوثر و از جام فراغت دل و جان را
52. ۵۲آن دیر که هر مست که آنجا گذر انداختخود گم شدو گم کرد ز خود نام و نشان را
53. ۵۳دیری که سر از سجدهٔ بت باز نیاوردهرکس که در او خورد یکی رطل گران را
54. ۵۴مسجد نه که در وی می و می‌خواه نگنجدسد جوش در این راه هم این را و هم آن را
55. ۵۵غلتیده چو ما پیش بتی مست به بوییهر گوشه هزاران و نیالوده دهان را
56. ۵۶ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
57. ۵۷ترسا بچه‌ای کز می و جامش خبرم نیستخواهم برمش نام ولی آن جگرم نیست
58. ۵۸کافر شدم از بسکه کنم سجده به پایشاینست که ...ری از او بر کمرم نیست
59. ۵۹ناقوس نوازم که مناجات بت اینستدر حلقهٔ تسبیح شماران گذرم نیست
60. ۶۰آنجا که صلیب است نمودار سر دارپایم شد و کم گشت و سراغی ز سرم نیست
61. ۶۱گر خدمت خنزیر کند امر چه تدبیرگیرم ره خدمت که طریق دگرم نیست
62. ۶۲شیخی پس سد چله پی دختر ترساآن کرد، از او غیرت دین بیشترم نیست
63. ۶۳ترسا بچه گو باده از این مست ترم سازتا بستن ...ر بگویم خبرم نیست
64. ۶۴ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
65. ۶۵گر عشق کند امر که ...ر ببندیم...ر مغان در سر بازار ببندیم
66. ۶۶سد بوسه به هر تار دهیم از پی تعظیمتسبیح بتش بر سر هر تار ببندیم
67. ۶۷گر صومعه داران مقلد نپسندندهر چند گشایند دگر بار ببندیم
68. ۶۸معلوم که بر دل چو در لطف گشایدآن عشق که برخویش به مسمار ببندیم
69. ۶۹برلب تری باده و خشک ار نم او حلقپیداست چه طرف از در خمار ببندیم
70. ۷۰آن باده خوش آید که دود بر سر و بر گوشراه سخن مردم هشیار ببندیم
71. ۷۱ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
72. ۷۲خواهم که شب جمعه‌ای از خانه خمارآیم به در صومعه زاهد دین دار
73. ۷۳در بشکنم و از پس هر پرده زرقیبیرون فکنم از دل او سد بت پندار
74. ۷۴بر تن درمش خرقه سالوس و از آن زیرآرم به در صومعه سد حلقه ...ر
75. ۷۵مردان خدا رخت کشیدند به یکبارچیزی به میان نیست به جز جبه و دستار
76. ۷۶این صومعه داران ریایی همه زرقندپس تجربه کردیم همان رند قدح خوار
77. ۷۷می خوردن ما عذر سخن کردن ما خواستبر مست نگیرند سخن مردم هشیار
78. ۷۸ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
79. ۷۹رفتم به در مدرسه و گوش کشیدمحرفی که به انجام برم پی ، نشیندم
80. ۸۰سد اصل سخن رفت و دلیلش همه مدخولاز شک و گمانی به یقینی نرسیدم
81. ۸۱بس عقده که حل گشت در او هیچ نبستهیک در نگشودند ز سد قفل کلیدم
82. ۸۲گفتند درون آی و ببین ماحصل کارغیر از ورقی چند سیه کرده ندیدم
83. ۸۳گفتند که در هیچ کتابی ننوشتندهر مسأله عشق کز ایشان طلبیدم
84. ۸۴جستم می منصور ز سر حلقهٔ مجلسآن می‌طلبی گفت که هرگز نچشیدم
85. ۸۵دیدم که در او دردسری بود و دگر هیچبا دردکشان باز به میخانه دویدم
86. ۸۶ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
87. ۸۷المنة لله که ندارم زر و سیمیکز بخل خسیسی شوم ، از حرص لیمی
88. ۸۸شغلی نه که تا غیر برد مایده خلدباید ز پی جان خود افروخت جحیمی
89. ۸۹نه عامل دیوان و نه پا در گل زنداننی بستهٔ امیدی و نی خستهٔ بیمی
90. ۹۰ماییم و همین حلقی و پوشیدن دلقییک گوشهٔ نان بس بود و پاره گلیمی
91. ۹۱بهر شکمی کاوست پی مزبله مزدوردریوزهٔ هر سفله بود عیب عظیمی
92. ۹۲ز آنجا که بود سیری چشم و دل قانعده روز بسازم نه به قرصی که به نیمی
93. ۹۳گر روح غذا گیرد از آن باده که ماراستسد سال توان زیست به تحریک نسیمی
94. ۹۴ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
95. ۹۵دارم ز زمان شکوه نه از اهل زمانهکو مطرب و سازی که بگویم به ترانه
96. ۹۶خواهم که سر آوازه‌ای از تازه بسازمکرند به بازار به آواز چغانه
97. ۹۷سر کندن و انداختنش را چه توان گفتمرغی که نه آبی طلبیده‌ست و نه دانه
98. ۹۸در عهد که بوده ست که یک بار شنوده‌ستتاریخ جهان هست فسانه به فسانه
99. ۹۹بلبل هدف تیر نمودن که پسنددخاصه که بود بلبل مشهور زمانه
100. ۱۰۰جز عشق و محبت گنهم چیست ،چه کردمای تیر غمت را دل عشاق نشانه
101. ۱۰۱ساقی سخن مست دراز است ، بده میتا درد سر شکوه کشد یا ز میانه
102. ۱۰۲ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
103. ۱۰۳گر شکوه‌ای آمد به زبان بزم شراب استباید که بشویند ز دل عالم آب است
104. ۱۰۴زینش نتوان سوخت گر از خویش بنالدآن مرغ که در روغن خود گشته کباب است
105. ۱۰۵ابری برسد روزی و جانش به تن آیدآن ماهی تفسیده که در آب سراب است
106. ۱۰۶گر قهقهه‌اش نیست مخوان مرغ به کویشآن کبک که آرامگهش جای عقاب است
107. ۱۰۷پا در گلم و مقصد من دور حرم لیکتا چون بر هم ز آنکه رهم جمله خلاب است
108. ۱۰۸وین طرفه که بارم همه شیشه ست پر از میوقتی که شود شیشه تهی ، کار خراب است
109. ۱۰۹کو خضر که تا باز کند چشم و ببیندخمخانه و خمها که پر از بادهٔ ناب است
110. ۱۱۰ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
111. ۱۱۱میخانه که پرورده‌ام از لای خم اوبادا سر من خاک ته پای خم او
112. ۱۱۲حیف است به زیر سر من ، بر سر من نهآن خشت که بوده ست به بالای خم او
113. ۱۱۳در خدمتم آنجا که برای گل تسبیحخاکی به کف آرم مگر از جای خم او
114. ۱۱۴سوری و چه سوری ست که در عقد کس آیدبنت العنب آن بکر طرب زای خم او
115. ۱۱۵توفان چه کند کشتی نوحش چه نمایدآبی که زند موج ز دریای خم او
116. ۱۱۶در زردی خورشید قیامت به خود آییمما را که صبوحی‌ست ز صهبای خم او
117. ۱۱۷ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم
118. ۱۱۸وحشی مگر آن زمزمه از چنگ برآیدکز عهدهٔ شکر می ساقی به درآید
119. ۱۱۹آن ساقی باقی که پی جرعه کش اوخورشید قدح ساز و فلک شیشه گر آید
120. ۱۲۰آن درد که در میکده او به سفالی ستلطفی ست که کرده ست چو در جام زر آید
121. ۱۲۱خواهد ز سبوی می او تاج سر خویشآن کس که سدش بنده زرین کمر آید
122. ۱۲۲در کوچه میخانهٔ او گر فکنی راهبس خضر سبوکش که ترا در نظرآید
123. ۱۲۳گردر بزنی ، سد قدحت پیش دوانندآن وقت که آواز خروس سحر آید
124. ۱۲۴گو میر شبش گیر و بزن سخت و ببر رختمستی که شبانگاه از آنجا به درآید
125. ۱۲۵ما گوشه نشینان خرابات الستیمتا بوی میی هست در این میکده مستیم