1. ۱چه در گوش گل گفت باد خزانیکه انداخت از سر، کلاهِ کیانی؟
2. ۲ز بالای اشجار از باد دستینسیمِ خزان می‌کند زر فشانی
3. ۳به تاراج، برگِ درختان ز هر سوکند موذی‌باد موشک‌دوانی
4. ۴شده برف ظاهر به فرق صنوبرچو دستار بر تارک مولتانی
5. ۵از آن چهره شد سرخ برگ رزان راکه خوردند سیلی ز باد خزانی
6. ۶ز یخ آب را لوح سیمین به دامنچو طفلی که دارد سر درس‌خوانی
7. ۷چو بلبل نظر کرد کز لشکر دیگل افتاد از مسند کامرانی
8. ۸کفن کرد از برف بر خود مهیاکه بی او نمی‌خواهم این زندگانی
9. ۹ببین گردش دور و طور زمان رابه گردش درآور مِیِ ارغوانی
10. ۱۰مِیِ کهنه و نو خطی را طلب کنکه حظ یابی از نوبهار جوانی
11. ۱۱سبک باش و بردار رطل گران راکه از دل برد بار محنت گرانی
12. ۱۲به دست آر تا می‌توان جام بادهمده عشرت از دست تا می‌توانی
13. ۱۳به یاران جانی دمی خو بر آورکه عیشی‌ست خوش بزم یاران جانی
14. ۱۴خوش آن شیشه کز وی درخشان شود میچو مینای چرخ و سهیل یمانی
15. ۱۵که در بزم عشرت به گردش درآریبه کامت شود گردش آسمانی
16. ۱۶چه شادی ازین به که در بزم عشرتنشینی و ساقی برابر نشانی
17. ۱۷رسانی دماغ از شراب دمادمسرود پیاپی به گردون رسانی
18. ۱۸قدح چون حریفان می‌کش به مجلسنبندد لب از خنده کامرانی
19. ۱۹چو مستان ز تأثیر آهنگ مطربکند چشم مینای می خون‌چکانی
20. ۲۰به سازنده دف آورد روی در روینوازنده با نی کند هم‌زبانی
21. ۲۱مقارن به فریاد گردد کمانچهچو از تیر غم خصم صاحبقرانی
22. ۲۲چه صاحبقرانی که او را قرینهنگردیده موجود را دار فانی
23. ۲۳علی ولی والی ملک هستیکه دانش بنای جهان راست بانی
24. ۲۴زحل گر به درگاه قصر رفیعشنورزد نکو شیوهٔ پاسبانی
25. ۲۵فلک از شهاب و هلالش کند غلبه شکل غلامان هندوستانی
26. ۲۶به گلخن وزد گر نسیمی ز لطفشز لطف نسیمش کند گلستانی
27. ۲۷و گر باد قهرش وزد سوی گلشندرخت گل آید به آتش‌فشانی
28. ۲۸گر از عرش اعلا شود زاغ کیوانز صد پایه برتر ز عالی مکانی
29. ۲۹کجا با همای سر بارگاهشتواند زدن لافِ هم‌آشیانی؟
30. ۳۰پر فرق گردن‌کشان سپاهشکند خسرو مهر را سایبانی
31. ۳۱اگر زاغ بر بام قصرش نشیندکند با زحل دعوی توأمانی
32. ۳۲عجب نبود از بارگاه رفیعشاگر کهکشانش کند پاسبانی
33. ۳۳تویی آن گرانمایه دُر گرامیکه چون جوهر اولت نیست ثانی
34. ۳۴سمند بلندت به قطع مراحلکند با کُمِیت فلک هم‌عنانی
35. ۳۵در آن دم که گلگون چو برق جهندهبه خون‌ریز دشمن به میدان جهانی
36. ۳۶همای ظفر بر سرت گسترد پَربه روی زمین فرش خون گسترانی
37. ۳۷غراب از سر شوق گوید به کرکسکه ای بی‌خبر! خیز و ده مژدگانی
38. ۳۸که روزی شد از دولت دست و تیغشتو را و مرا نعمت جاودانی
39. ۳۹در این دشت از جور گرگ حوادثمطیعش اگر شیوه سازد شبانی
40. ۴۰اسد را ز گردون مرس کرده چون سگشهاب آورد از پی پاسبانی
41. ۴۱و گر چرخ زنجیر عدل از مجردنبندد به آیین نوشیروانی
42. ۴۲ز میل شهابش برای سیاستببینی کنی تیر و هر سو دوانی
43. ۴۳به کف تیغ رخشنده رخش سبک‌پیبه میدان کین بر سر خصم رانی
44. ۴۴نهد از سرای جهان بار بر خربه آهنگ سرمنزل آن جهانی
45. ۴۵به هر سو نشان ماند از خون ایشانچو آتش به منزل پس از کاروانی
46. ۴۶ثریاست یا از شفق مهر گردونچو آلوده لب از میِ ارغوانی
47. ۴۷چنان سیلیی زد بر او دست پهنتکه از ضرب آن ماند بر وی نشانی
48. ۴۸زمین گر به پای سمندت نیفتدبه دستت عدم چون غبارش نشانی
49. ۴۹و گر چرخ اطلس رود بر خلافتروانی چه کرباسش از هم درانی
50. ۵۰شها داد از ناکسان زمانهفغان از خسیسان آخر زمانی
51. ۵۱به صوف و سَقِرلاتشان پشت‌گرمیبه مردم ز دستارشان سرگرانی
52. ۵۲خری چند مایل به جل‌های رنگینددی چند راغب به آفت‌رسانی
53. ۵۳همه صاحب اسب و استر ولیکنز ناقابلی، قابل خرچرانی
54. ۵۴سزاوار آن جمله کز اسب و استرکِشی زیر و بمِشان، زنی تا توانی
55. ۵۵پس آن گه شترها کنی پیش هر یکبه صحرا فرستی پی ساربانی
56. ۵۶بود خوب‌تر وصف صوف مرقعبه گوش خردشان ز سبع المثانی
57. ۵۷ز بازار آیند چون شب به خانهبه پرسند هر یک ز نوکر نهانی
58. ۵۸که دیروز چون از فلان‌جا گذشتمنمی‌کرد تعریف صوفم فلانی
59. ۵۹ز پی‌شان غلامان ز کرس شبانهزمین‌گیر چون سایه از ناتوانی
60. ۶۰چو وحشی وطن کن به دشت خموشیمکن ناله از درد بی‌خانمانی
61. ۶۱همان گیر کز توست این دیرِ شش‌دَرپر از زر در او، نه خم خسروانی
62. ۶۲مخور غم گرت نیست اسب روندهچو بر توسن طبع داری روانی
63. ۶۳سخن گستری بر دعا ختم سازمکه سر می‌کشد خامه از هم‌زبانی
64. ۶۴الا تا مه نو در این کهنه‌میدانکند گوی خورشید را صولجانی
65. ۶۵به چوگانی عیش بادا سوارهمطیعت به میدان‌گه کامرانی