1. ۱ای فلک قدر که از افسر خاک در شاهسر اقبال رسیده است ترا بر کیوان
2. ۲تویی آن آصف دستور که نال قلمتدفتر جور و ستم را شده خط بطلان
3. ۳آب یاقوت سراپا عرق خجلت شدتا ترا گشت گهربار رگ ابر بنان
4. ۴شحنه راستیت میزندش بس که به تیرکجی از بیم نهان گشته پس پشت کمان
5. ۵ره توصیف تو سر کرد و به انجام نبردخلق بیجا نگرفتند سخن را به زبان
6. ۶عرض حالیست مرا، شاید اگر عرض کنیحاجت مور ضعیفی که به «سلیمان» زمان
7. ۷شاه اسکندر و، تو آینه اخلاصیاز تو بر شاه شود صورت احوال عیان
8. ۸گرچه اظهار غم دل نبود شیوه منلیکن آورده مرا سختی ایام به جان
9. ۹سخن از نظم فتاده است مرا همچو سرشکنگهم خشک فرومانده به جا چون مژگان
10. ۱۰نیست نقدی، بجز از نقد حیاتم در دستنیست جز قرضی مرا جنسی از اسباب جهان
11. ۱۱خجلت اهل طلب، در وطنم نگذاردز آن به هر سو شده‌ام چون عرق شرم روان
12. ۱۲بند زندان وطن، پای دلم سودی اگرآمد و رفت طلبگار نگشتی سوهان
13. ۱۳نیست قدرت، که کشم ماحضری جز خجلتگر شود مورچه‌ای بر سر خوانم مهمان
14. ۱۴دستم از چاره بود کوته و، دخلم از خرجهمچو دست سخن از مدح شهنشاه زمان
15. ۱۵«شاه عباس» که از واهمه شحنه اورنگ بی وقت نگردد به رخ برگ خزان
16. ۱۶روز و شب خلق ز امنیت عهدش چه عجبکه نبندند در خانه خود، همچو کمان!
17. ۱۷ظالمان بس که ز عدلش همه مظلوم شدندوقت آن شد که به گرگان بگمارند شبان
18. ۱۸نسق او نه به حدیست که با عاشق زاربی وفایان بتوانند شکستن پیمان
19. ۱۹بسته پر گشته از او طلبه صفت زاغ ستممانده چون بهله از او دست تعدی پیچان
20. ۲۰شرع را پشت ز دین پروری او بر کوهعدل را راست ز سنجیدگی او میزان
21. ۲۱باده را بس که برانداخته دین پروریشلعل دلدار ز همرنگی او گشته نهان
22. ۲۲ننهند آبله پایان به زمین پای دلیررسم افشردن انگور برافتاده چنان!
23. ۲۳بس که ترسیده ز همرنگی جوشیدن میخون به جرأت نزند جوش در اندام کسان
24. ۲۴همچنان کز رگ تلخی گره افتد به جبینگر بگیرد چه عجب در سخن تاک زبان!
25. ۲۵گشته موقوف ز بس دور قدح، می‌ترسمگردش چشم فراموش نمایند بتان
26. ۲۶از پی بولی شاهین ظفر طلبه صفتسایه بال هما هست به گردش گردان
27. ۲۷چرخ هم گر یکی از میر شکارانش نیستبهله از پنجه خورشید چرا زد به میان؟!
28. ۲۸وقت کین چون غضبش دست به شمشیر کندقبضه گردد ز فشارش همه فیروزه نشان
29. ۲۹تیر خارا گذرش، سرخی سوفار کندرنگ تا می‌پرد از روی عدو در میدان
30. ۳۰لعل بارد چو رگ ابر سخایش، گویی:خون خصمش زدم تیغ مگر گشته روان
31. ۳۱در عطا بس که محیط کرمش بی تابستنیست فرصت کند انگاره گوهر باران
32. ۳۲سیر از و چشم طمع، گرسنه زو چشم سخاپر ازو دامن امید و، تهی کیسه کان
33. ۳۳تا برافراشته معمار قضا درگاهشزده بر درگه شاهان همه طاق نسیان
34. ۳۴بسته زنجیر عدالت، همه از جوهر تیغشسته نام غم و محنت، همه با آب سنان
35. ۳۵در کف عقده گشایش، گره مشکل خلقهمچو شبنم بود و پنجه مهر تابان
36. ۳۶واعظ آن به که دگر درد سر از حد نبریبرگ پیوند کنی نخل دعا را به زبان
37. ۳۷تا ز بازوی دل و، ناوک آه است اثروز کمان فلک و تیر شهابست نشان
38. ۳۸سینه دشمنش از گرد غم آماج بودتا شود تیر جگر دوز شه از وی پران