1. ۱ای فروزان اختر اوج بزرگی کز شرفمیکند کسب معارف از فروغت روزگار
2. ۲دیده ایام روشن، صبح فیروزی دمید!دانه امیدها را مژده، کآمد نوبهار!!
3. ۳از پی تعظیم پیک این بشارت، دور نیستخلق عالم را اگر خیزد ز خاطرها غبار
4. ۴شد علمها از دعای خسروان دوران بلندلشکر اهل دعا را، چون سپهبد شد سوار
5. ۵تا صبا برد از صفاهان سرمه این مژده راشد ز نور دیده روشن چراغان هر دیار
6. ۶زین نوازش گشته اوراق کتاب علم دینهر یکی دست دعای خسرو جم اقتدار
7. ۷شد قوی از آب اجرای تو، نخل حکم شرعگشت اساس خانه دین ز اهتمامت استوار
8. ۸قدردانی چون اکنون مشتری شد، دور نیستگر فزاید قیمت جنس هنر در روزگار
9. ۹پخته شد نان فقیران از نگاه گرم تووا شد از روی گشادت، در بروی روزگار
10. ۱۰التفاتت تنگدستان را ز بس پهلو دهدمیتوان با یک نگاهت عمرها کردن مدار
11. ۱۱مژده یی آمد بگوشم، کز سر اشفاق و لطفکرده یی از قابلان خدمت خویشم شمار
12. ۱۲جای آن دارد که از اسناد این شایستگیجانم از شادی نگنجد در قبای جسم زار
13. ۱۳لیک عذری زین سعادت باز میدارد مراورنه می بستم کمر پیشت به خدمت بنده وار
14. ۱۴چشم این دارم ک انصافت پذیرد عذر منز آنکه هست این شیوه جد تو ای والا تبار
15. ۱۵عذرم این، کز من عزیزی چون جوانی رفته استهست جان ناتوانم در غم او سوگوار
16. ۱۶قرب پنجه سالم از کف رفته در فکر معاشبعد ازین فکر تلافی برده است از من قرار
17. ۱۷ریخت بر خاک هوس صاف می هستی، مگرسرخ رویم سازد این ته جرعه در روز شمار
18. ۱۸صبح پیری از تمسخر خنده بر من میزندبایدم بر حال خود اکنون گرستن زار زار
19. ۱۹وقتم از بهر سرانجام سر گردیده تنگنیست آن فرصت که پردازم بشغل کار و بار
20. ۲۰کنج عزلت، خوشترم از شهر بند شهرتستدامن پر اشک گلگونم، به از صد لاله زار
21. ۲۱سر ز خدمت چون نتابم؟ پا ز رفتن مانده است!پا بدامن چون نپیچم؟ بر سر افتاده است کار!
22. ۲۲من که عمری مبتلای علت بیدردیمدر مزاجم نیست غیر از شربت غم سازگار
23. ۲۳ز آتش فکر معاش، از بس دماغم سوخته استجز دعای دولتت از من نیاید هیچ کار
24. ۲۴گرچه لطفت قابل این اعتبارم دیده استمن بخود اما ندارم یک سر مو اعتبار
25. ۲۵واقف اسرار دلها، بر ضمیرم شاهد استاینکه نبود خود فروشی مطلبم زین اعتذار
26. ۲۶بودی ار منظور کسب اعتبارم زین سخنریخته است این جنس در خاک درت بی اعتبار
27. ۲۷مرحمت اینست در حقم، که گردد لطف توباعث توفیق این آواره شهر و دیار
28. ۲۸سوی دارالملک عزلت، خیمه بیرون زد دلمهمتی، ای ابر همتها ز بحرت مایه دار
29. ۲۹شام غربت گشته دلگیر از مکرر دیدنممیتواند کردنم لطف تو راهی زین دیار
30. ۳۰بیش ازین، از حضرتت ترک ادب باشد سخنوقت آن شد کز دعا گردد زبانم کامگار
31. ۳۱زین دعا دیگر نمیدانم دعائی خوبترباد کارت جمله بر وفق رضای کردگار