1. ۱شبی کز پی نبود آه سحرگاهاز او طول أمل وامانده در راه
2. ۲شبی تاریکتر از روز فرقتز دلگیری سراسر شام غربت
3. ۳ز بس تاریکی، آنشب از غم دلدویدن بر سر شکم بود مشکل
4. ۴ز ظلمت ناله ام بس دست و پا کردز دل یک عقده نتوانست وا کرد
5. ۵نشد زآن آگه از من آشناییکه فریادم نبردی ره بجایی
6. ۶گشایش را بخاطر راه کم بوددر دل خاک ریز گرد غم بود
7. ۷بغیر از دل، مرا غمخوار کس نهبجایی جز گریبان دسترس نه
8. ۸ز غم با خویش جنگم بود چندانکه با خود میشدم دست و گریبان!
9. ۹نه چندان سردی از ایام دیدهکه نتوان گرم کرد از خواب دیده
10. ۱۰به چشمم خواب از آن رو پای ننهادکه سیلاب سرشکم ره نمیداد
11. ۱۱گرانبار آنچنان از محنت و غمکه نتوانست خوابم برد یکدم
12. ۱۲چه غم، مجنون کن صد عقل کاملچه محنت؟ کوله بار صد جهان دل!
13. ۱۳به تنهایی همه شب یار بودمکه بختم خفته، من بیدار بودم
14. ۱۴ز بس راحت در آن شب بود کمیابنمی آمد زیاد از بخت من خواب
15. ۱۵ببین حالم زبون آن شب چه سان بود؟که با من بخت من هم سرگران بود!
16. ۱۶تن و توشم چنان از ناتوانیکه برمن نام من کردی گرانی
17. ۱۷نظر هر چند سوی خود گشودمندانستم که بودم، یا نبودم
18. ۱۸نفس از ضعف صدجا کرده منزلرساندی تا بلب یک شکوه از دل
19. ۱۹در آن وحشت که نازد کس ز کس یادچه سان سودا بسر وقت من افتاد؟!
20. ۲۰نه آن وسعت،که سازم با دل تنگنه آن دل، تا کنم با خویشتن جنگ؟
21. ۲۱نه آن قوت که برخود زور آرمدمی سر بر سر بالین گذارم
22. ۲۲نه در تن دل، نه در سر بود هوشمکه ناگه آمد از غیب این سروشم
23. ۲۳که برخیز و، چراغ عزم بر کناز این کلفت سرا چندی سفر کن
24. ۲۴که گل شد خار تا از گل سفر کردسخن شد، تا نفس از دل سفر کرد
25. ۲۵سفر روشنگر مرآت جان استسفر صافی کن آب روان است
26. ۲۶سفر سرمایه عیش و سرور استکه غیبت از وطن، عین حضوراست
27. ۲۷بود رنج سفر درمان هر دردبود گرد سفر آب رخ مرد
28. ۲۸کس از گرد سفر نقصان نبیندکه دل خیزد و، بر رخ نشیند
29. ۲۹از این زندان، برون انداز خود راخرابت کرد غم، میساز خود را
30. ۳۰چو گیرد گرد ره روی عرقناکبکن تعمیر خود، این آب و این خاک!
31. ۳۱رها خود را ز دست این تعب کنبسی گم گشته یی، خود را طلب کن!
32. ۳۲ز هم پاشیدن اوراق دل و جانبکن از جاده ها شیرازه آن
33. ۳۳از این خفت سرا، وقت گریز استبور، چون عمر از رفتن عزیز است
34. ۳۴ز گردیدن، کم خود ساز بسیارز گشتن نقطه را خط کرد پرگار
35. ۳۵هنرور هر که شد، دور از وطن شدز ره رفتن، قلم صاحب سخن شد
36. ۳۶سبک برخیز، تا گردی گرانترکه غلتانی فزاید قدر گوهر
37. ۳۷توقف در وطن، دارد ملامتمکن جز در سفر، قصد اقامت
38. ۳۸ترا نفس از سفر هموار گرددکه توسن نرم از رفتار گردد
39. ۳۹رهی در پیش داری سوی عقبیبکن خود را یراق از این سفرها
40. ۴۰ز جا برخیز هان، ای دست کاهل!ز گرد غم بیفشان دامن دل!
41. ۴۱ترا دردی کزین غمها بجان استعلاجش دیدن مازندران است!
42. ۴۲سوی مازندران کش محمل خویشکه ابر آنجا کند خالی دل خویش
43. ۴۳بکن چندی کنار بحر منزلبکش زین بحر غم خود را بساحل
44. ۴۴جز آن ساحل دلت راهی نجویدکه جز بحر این غبار از دل نشوید
45. ۴۵بدل زین حرف بار عزم بستمباین باران زجا چون سبزه جستم
46. ۴۶برآوردم ز بحر غم سر خویشبسلک ره کشیدم گوهر خویش
47. ۴۷بپا تا رشته آن ره بریدمبسر چون گهر غلتان دویدم
48. ۴۸چو نقش پا به هرجا می فتادمرهش را روی بر ره می نهادم
49. ۴۹چه ره؟ خوشتر ز عمر جاودانی!چه ره؟ بی غم تر از عهد جوانی!
50. ۵۰ز بس در هر قدم جای مقامستهمه منزل، ندانم ره کدامست
51. ۵۱به جان میرفتم آن ره را، نه با تنهمه رفتار من از هوش رفتن
52. ۵۲ز خود هر گام رفتم تا رسیدمعجب بوم و بری پر فیض دیدم!
53. ۵۳باین خدمت که آنجا برد ما راچه منت ها که بر سر هست پارا!
54. ۵۴برفتن، پابپا فرصت نمیدادبدیدن، گل بگل نوبت نمیداد!
55. ۵۵نظر، تا بال مژگان باز میکردبجایش مرغ دل پرواز میکرد!
56. ۵۶ز بس پر فیض خاک آن دیار استیکی از ساکنان آن، بهار است
57. ۵۷چنان گیراست آن ملک فرحناککه گیرد، پا بجای نقش پا، خاک
58. ۵۸چنان در دلبری آن خطه کاملکه دارد هر طرف صد پای در گل
59. ۵۹سراسر کوه و دشت اوست گلشنفتاده بلبلان را نان به روغن
60. ۶۰نباشد شیر از آن در بیشه آنکه هرسو آتش است از گل فروزان
61. ۶۱ز شیرین کاری آن خطه پاکعجب نبود شکر خیزد از آن خاک!
62. ۶۲نمک در شکرش گویی نهان استهمانا شکر لعل بتانست
63. ۶۳بهر سو از گلی، یار صبیحی استزهر نیشکری، سبز ملیحی است
64. ۶۴نگرداند ز سبزی خوشه اش رنگبگردد بر سرش گر آسیاسنگ!
65. ۶۵بر و بومش،همه مستی و کیف استبه می آن را میامیزید، حیف است!
66. ۶۶در او جام گل از بس عیش ساز استدماغ از منت می بی نیاز است
67. ۶۷چنان موج نسیمش هست شادابکه می گرداند از وی بحر دولاب
68. ۶۸رطوبت در هوای آن بدین نحوکه سازد حرف جنت را ز دل محو
69. ۶۹هوا تر آنچنان در بیشه آنجاکه از شاخ آب نوشد ریشه آنجا
70. ۷۰در او زهد است از خشکی ز بس پاکتیمم را وضو میسازد آن خاک
71. ۷۱از آن رحل اقامت ابر افگندکه نتواند دل از مازندران کند
72. ۷۲کند گر تیرگی ابرش چه نقصان؟که هر نارنج خورشیدی است تابان
73. ۷۳اگر بحرش ندارد در و مرجانهوا بحریست پر گوهر ز باران
74. ۷۴ز بس موج هوایش آبدار استز هرجا بگذری، دریا کنار است
75. ۷۵از آن باشد تلاش موج دریاکه شاید افگند خود را بآنجا
76. ۷۶چه گوید خامه از دریا کنارش؟که حیرت میبرد هر دم ز کارش!
77. ۷۷به وصفش، گر زبان خامه گرددز دهشت بند در بندش بلرزد
78. ۷۸نه وصفش در خور ظرف بیان استکه بحر وصف او هم بیکران است
79. ۷۹چه بحر؟ از موج هر سو کوهساری!زکام ماهیان هر گوشه غاری!
80. ۸۰گهی ماهی است آبش، گاه قلابگهی کوه است موجش، گاه سیلاب
81. ۸۱ز سیرش خانه کلفت خراب استغم از هر موج آن پا در رکاب است
82. ۸۲زهر موجی، در آن خوش سبز میدانسمند نیله یی هر سو خرامان
83. ۸۳بآن وسعت، ز خوی خود بتنگ استاز آن با خویشتن دایم بجنگ است
84. ۸۴نگیرد نخل غم زآن رو در آن اوجکه دروی اره آبیست هر موج
85. ۸۵گذشتن زآن نه حد آفتابستکه چرخ آنجا پل آن سوی آبست
86. ۸۶چنان پیوسته آب اوست بیتابکه نتواند در او بستن در ناب
87. ۸۷سخن در وصف اشرف بیقرار استکه پای تخت سلطان بهار است
88. ۸۸مگو اشرف، که آن طاووس مست استکز آن کهسار پر گل چتر بسته است
89. ۸۹بود مازندران گل، اشرف آبشبود ساغر جهان، اشرف شرابش
90. ۹۰چنان در وی ترقی راست جوهرکه تا گفتی چه خوش! گر دیده خوشتر!!
91. ۹۱بود آنجا نشاط از بس ز حد بیشدر و بامش زند گل بر سر خویش
92. ۹۲غلط گفتم، ز بس فیضش بود عامگل تصویر سقفش روید از بام
93. ۹۳هوا از مهربانی بهر بلبلرساند در سفال بام ها گل
94. ۹۴نزاکت در طبایع، آن قدر بابکه گل هم در سفال، آن جا خورد آب!
95. ۹۵چنین سبز است از آن بام و در اوکه زنگ از دل برد بوم و بر او
96. ۹۶کمیت خامه شد بس گرم جولانبسر دارد هوای باغ میدان
97. ۹۷ندانم چون کنم وصف آن چمن را؟که وصفش بسته میدان سخن را!
98. ۹۸نویسند از هوای او چو کتابرود چون نی قلم تا ساق در آب
99. ۹۹کسی گر گل زند بر سر در آن باغدواند ریشه در سر چون گل داغ
100. ۱۰۰در او آب طراوت بسکه جاریستتو گویی برگ برگش آبشاریست
101. ۱۰۱از آن توفان کند آن باغ سیرابکه جوشد از تنور لاله اش آب
102. ۱۰۲هوا بر دوش، مشک از ابر داردکه گل از خود مباد آتش بر آرد
103. ۱۰۳بروی لاله اش نسرین فتادهتو گویی کشته بر آتش نهاده
104. ۱۰۴بخوشبویی هوا از مشک تر بیشبدلچسبی نسیمش از نفس پیش
105. ۱۰۵برد کس را ز بس بوی گل از کارکند در باغ نکهت کار دیوار
106. ۱۰۶ترقی در گل سوری بدان رنگکه برهم رنگ و بو کردند جا تنگ
107. ۱۰۷فروزان است از بس رنگ در گلعجب نبود شود پروانه بلبل
108. ۱۰۸بنفشه از رساییها بدان حدکه هم زلف است و هم خال و هم قد
109. ۱۰۹نظر، مشتاق خط سبز باغ استبنفشه، درمیان، موی دماغ است
110. ۱۱۰عجب شوخی است؟ دیدن دارد الحقلب جویش مکیدن دارد الحق!
111. ۱۱۱رطوبت آن قدرها دارد آن باغکه خون شد لاله را دل، سوخت تا داغ
112. ۱۱۲رطوبت آنچنان در جز و در کلکه پنداری گل آبی است هر گل
113. ۱۱۳طراوت در گل و برگش چنان بابکه جوی از شاخ آنجا میخورد آب
114. ۱۱۴ز بس موج هوایش یکسر آب استدر او هر گل، چو نیلوفر در آب است
115. ۱۱۵ز گلبن، باغبانش دسته دستهبرای گرد غم، جاروب بسته
116. ۱۱۶چو آهم، سبزه گرم قد کشیدنچو اشکم، غنچه گل در چکیدن
117. ۱۱۷ز گلبن آشیان عندلیبانبسان کشته در آتش نمایان
118. ۱۱۸ز بس شادابی از نخلش عیان استدر او سرو روان، آب روان است!
119. ۱۱۹بنحوی واله کیفیت باغکه ته افگنده جام لاله از داغ
120. ۱۲۰ز شوخی از برای سیر بازارنشسته شاهد گل بر سر خار
121. ۱۲۱شده از سوزن پرکاری گلزمین باغ نقش چشم بلبل
122. ۱۲۲صفی آباد را، جانم غلام استتمام ار نیست، در خوبی تمام است
123. ۱۲۳از آن برتر بود آن قصر سامیکه گیرد دامنش دست تمامی
124. ۱۲۴فزود قدر اشرف از ثنایشاز آن اشرف نهاده سر بپایش
125. ۱۲۵کنم وصف همایون تپه را سازسخن را سربلندی ز آن دهم باز
126. ۱۲۶اگر تخت جمش گویم صواب استولی بر باد بود آن، این بر آب است!
127. ۱۲۷در آن تل نشاط افزای خرمفتاده فیض تل تل بر سر هم
128. ۱۲۸بهاران خرمی گل تا نهادهبنفشه مور وش در وی فتاده
129. ۱۲۹تنی باشد سراسر عالم گلدر آن باشد همایون تپه چون دل
130. ۱۳۰زمین تاز آن عمارت سرفراز استزبانش بر فلک ز آن تل دراز است
131. ۱۳۱شود کار شکار فیض ازو راستکه بولیگاه شاهین نظرهاست
132. ۱۳۲کند ابر سیه چون بر سرش جابود مجنون بسر سودای لیلی
133. ۱۳۳تن از گل، عود سوزی پر ز آتشفتیله عنبری، هر سرو دلکش
134. ۱۳۴به فانوس خیالست آن چه مانا؟که در وی فصل فصل آیند گلها!
135. ۱۳۵نماید آب از آن تل فرحناکچو نور صبح از دامان افلاک
136. ۱۳۶در آب آن تل پر ریحان و سنبلچو نرگسدان و در وی دسته گل
137. ۱۳۷بگرد تپه، آن آب مصفیبسان رشته از گلدسته پیدا
138. ۱۳۸عیان از زیر تل دریاچه آنچو چین غبغب از گوی زنخدان
139. ۱۳۹چه تل، گل پیرهن، شوخی خود آرانگاری سیمتن خلخال در پا
140. ۱۴۰چو خوبان هر طرف از زینه هایشفتاده زلف چین چین تا به پایش
141. ۱۴۱همایون تپه و دریاچه آنیکی چون گوی و، آن دیگر چو چوگان
142. ۱۴۲یکی چون زلف و، آن دیگر چو خال استیکی بدر است و، آن دیگر هلال است
143. ۱۴۳سر عشق است، در فتراک ناز استدل محمود در زلف ایاز است
144. ۱۴۴غلط گفتم، خطا کردم، نه اینهاستزمن بشنو کنون تا گویمت راست:
145. ۱۴۵ز بار شوکت شاه عدو سوزنشسته در عرق آن تل شب و روز
146. ۱۴۶بر او افگنده روزی شاه، مسندچرا دریاچه بر گردش نگردد؟!
147. ۱۴۷بر او وقتی مگر شه پا نهادهاز آن دریاچه در پایش فتاده
148. ۱۴۸شه صاحبقران، عباس ثانیکه آب آموخت از حکمش روانی
149. ۱۴۹سحاب عدل و احسان، آنکه گلشنبیاموزد ز حرفش سبز گشتن
150. ۱۵۰چو سبزه، سر به پایش این و آن راچو نرگس، چشم بر دستش جهان را
151. ۱۵۱بود هر گل دهانی در ثنایشبود هر برگ دستی در دعایش
152. ۱۵۲نگیرد در زمانش هیچ حاکمبغیر از داد مظلومان ز ظالم
153. ۱۵۳ز فیض عدل آن شاه سپه کشبهم جوشند در گل آب و آتش
154. ۱۵۴ز پاس شحنه عدلش ز مردمنشد در عهد او حق نمک گم
155. ۱۵۵چنان سرکجروان را کوفت چون مارکه میلرزد بخود زلف کج یار!
156. ۱۵۶نمانده چون کمان از کج نشانیبه غیر از پوستی بر استخوانی
157. ۱۵۷خوشی در عهد او از بس بود عامبه حسرت بگذرند از دورش ایام
158. ۱۵۸ز بس امن است از هر بوم و برزنرود گل خوان زر بر سر ز گلشن
159. ۱۵۹زدن منع است در عهدش بدان حدکه نتواند کسی حرف کسی زد
160. ۱۶۰کسی را حد بستن نیست چندانکه کس بر کس تواند بست بهتان!
161. ۱۶۱چنان حزمش بهر جا پا فشردهکه دشمن جز حساب از وی نبرده
162. ۱۶۲نمی آید در ایامش بتحریرگرفت و گیر شیر و گاو تصویر
163. ۱۶۳به درگاهش ز حشمت جا نیابدکه یک شب خون مظلومی بخوابد
164. ۱۶۴چو خورشید از سپهر اقتدارشبه کف سر رشته ها از هر دیارش
165. ۱۶۵به شهر اندیشه او میر شب بسبدرگاهش نمک میر غضب بس
166. ۱۶۶الهی تا اثر باشد زعالمنگردد از سر ما سایه اش کم
167. ۱۶۷نشانی تا بود زین سبز میدانسمند دولتش را باد جولان
168. ۱۶۸چراغ مهر را تا هست روغنچراغ دولت او باد روشن
169. ۱۶۹بود تا گفت و گو از نیک و از بدالهی نیکخواهش بد نبیند