1. ۱دمی ز آن پیش کآید چون حباب جان زتن بیرونازین دریای پرآشوب، ای دل خیمه زن بیرون
2. ۲چو نوری کز سواد مردمک روشن برون آیدازین ظلمت سرا پاکیزه می باید شدن بیرون
3. ۳بود هر قطره سوی رحمت او چشم امیدیسرشکی کآید از شرم گناه از چشم من بیرون
4. ۴نگردد بی سفر هرگز، کمالی مرد را حاصلنفس کی حرف گردد، تا نیاید از دهن بیرون؟
5. ۵چو بلبل تا شوند اهل جهان از دل ثنا خوانتمکش چون رنگ گل، پا از گلیم خویشتن بیرون
6. ۶میا از خانه بیرون بی قبا، ای شوخ بی پروا!که معنی در لباس لفظ آید از دهن بیرون
7. ۷چنان پابست کرد از حرف، جانان جمله را واعظکه نتواند شدن از محفل یاران سخن بیرون