1. ۱در میان خلق عالم، کشت تنهایی مرابلکه زین وحشت رهاند سر بصحرائی مرا
2. ۲گر شدم محروم دوش از خدمتت، معذور داربود مهمان عزیزی، همچو تنهایی مرا
3. ۳بال عنقا، نقش طاووسی نمیگیرد بخودبیوجودی کرده فارغ از خودآرایی مرا
4. ۴مردم دارا، ز قیل و قال فارغ نیستندپوچ شد مغزم، قبا تا گشت دارایی مرا
5. ۵آب گوهر، تیرگی هرگز نمی گیرد به خودپاک دارد آب رو از چرک دنیایی مرا
6. ۶گوهر معیوب را، نبود صفا با جوهریاز نظرها چون نگاه افگنده بینایی مرا
7. ۷بسکه از یاران دورنگی همچو خارم میگزدخوش نمی آید ز گلها نیز رعنائی مرا
8. ۸من که بودم همچو واعظ عندلیب هر چمنقاف هم دارد قبول اکنون به عنقائی مرا