1. ۱گهر بر خویشتن پیچد ز فکر عقد دندانشصدف دندان فشارد بر جگر از رشک مرجانش
2. ۲چه سان دل می‌توان کندن، ز چشم سرمه‌سای او؟که قامت می‌کشد رو بر قفا برگشته مژگانش!
3. ۳ز گل گشت چمن آن شوخ هرگه بازمی‌گرددز غیرت هر گلی دستیست پندارم بدامانش
4. ۴چه سان هم عهد بینم با کسانش من که از غیرتنمی‌خواهم که باشد با درستی عهد و پیمانش
5. ۵رسید ایام پیری، دل ز اوضاع جهان کندمبه چوگان خمیدن، گوی دل بردم ز میدانش
6. ۶پریشانی است حاصل دانه دل را همین واعظمگر پرورده‌ای در آب و خاک ملک ایرانش؟!