1. ۱ساقی به فصل ربیع باده گلگون بیار!چند تغافل کنی می‌گذرد نوبهار!
2. ۲از چه نشینی حزین هست اجل در کمینباب مغان باز کن وقت غنیمت شمار!
3. ۳نیست تو را از قضا خط امانی به عمرگردش گردون دون هست بسی بیمدار!
4. ۴ساقی بحر سخا دور تو آمد به مالطف و ترحم نما با قدح میگسار!
5. ۵یاسمن و نسترن رسته به صحن چمنکرده به صحرا وطن لاله دل داغدار
6. ۶باد صبا تا وزید غنچه دم از خنده زدبلبل ازین خنده‌اش گریه کند زارزار!
7. ۷غازه‌گر صبح زد شانه به زلف سمنگیسوی سنبل به باغ گشته ازو تارتار
8. ۸قمری و کبک و تذرو فاخته و عندلیبنوحه به آیین خود کرده سر از هر کنار
9. ۹دعوی گردن‌کشی کرد به گلزار سروقامت مینا برآر تا شود او شرمسار!
10. ۱۰لاله دعای قدح خواند بسی در چمنپرده او را بدر جام جهان‌بین برآر!
11. ۱۱زابر عنایات حق غیث سعادت چکیدقطره از او در صد گشت در شاهوار
12. ۱۲شبنم اوج طرب آب زده صحن باغدیده نرگس شده محو ره انتظار
13. ۱۳مغبچه باده‌نوش از چه نشینی خموش؟!موسم گل در رسید وه چه خوش است سبزه‌زار!
14. ۱۴دختر رز را برآر از حرم خم به بزمتا که به دامان عیش عقد کنیم آشکار!
15. ۱۵گشته مهیا طرب ساقی گلگون‌سلبساز قدح لب به لب تا برد از دل غبار!
16. ۱۶دولت دارا مگو عصر فریدون مجویوسف مصری مپو گشته همه خاکسار!
17. ۱۷مجلس جمشید دان بزم سکندر بخوان!لاله شده جام می آیینه رخسار یار!
18. ۱۸دور مه عارضش سلسله زلف اوکرده به هم اجتماع مهر به لیل و نهار
19. ۱۹دوره ما همچنان سلسله کاکلشلازم بطلان مگر هیچ ندارد قرار؟!
20. ۲۰مطرب بربط‌نواز بربط خود ساز سازساز ز سر گیر باز نغمه برون کن ز تار!
21. ۲۱خیز و به یاران بده باده سرجوش رانوبت طغرل رسید درد به او درگذار!