در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
طغرل احراری
طغرل احراری
۱۲۸۲–۱۳۳۸ ق.عینی
محمدنقیبخان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار میرسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص میکرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویکها به آنها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمهچی» خوانده میشدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
جستجو در آثار طغرل احراری
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۲۹۳ اثر
۱
شمارهٔ ۱
غم تو تا نفس باقیست با من هر نفس بادا • به جز روی گلت دیگر به چشمم خار و خس بادا!
۲
شمارهٔ ۲
ز عارض برقع افکندی کشودی روی زیبا را • ز برق رخ زدی آتش بساط خرمن ما را
۳
شمارهٔ ۳
حضور خویش خواهی جبر ما را • تو مغروری به حسن ای بیمدارا!
۴
شمارهٔ ۴
اگر به گوشه چشمی نظر کنی ما را • به یک نگاه کنی صید خویش دلها را!
۵
شمارهٔ ۵
ماه من هرگه کشاید طره لبلاب را • میبرد از جعد هر زن گوش آب و تاب را
۶
شمارهٔ ۶
نزهت کویت برد رونق گلزار را • شهره حسنت درد پرده اسرار را
۷
شمارهٔ ۷
شوخ من هرگه کشاید طره چون قیر را • میکند شیرازه دامان گل زنجیر را!
۸
شمارهٔ ۸
دارم هوای عشق تو عمریست بر سرا • بهر خدا ز راه وفا هیچ نگذرا!
۹
شمارهٔ ۹
اگر اینست تندی توسن جولان شتابش را • غبار خاک شو تا وارسی بوس رکابش را!
۱۰
شمارهٔ ۱۰
اگر اینست اکنون قدر رفعت آشنایش را • ز چرخ آید به شاگردی مسیحا پاسبانش را!
۱۱
شمارهٔ ۱۱
نباشد التفاتی با من اکنون تیغ قاتل را • که سازد ناخدا در موج خونم مطلب دل را!
۱۲
شمارهٔ ۱۲
گر به عرض آرد تمنا حسرت ناکام را • شوخی مطلب شود خمیازه موج جام را
۱۳
شمارهٔ ۱۳
گر قضا با من نویسد محنت ایام را • التیام زخم سازم پنجه ضرغام را
۱۴
شمارهٔ ۱۴
هرکه را باشد نظر ترک قباپوش مرا • آفرین گوید تحمل کردن هوش مرا!
۱۵
شمارهٔ ۱۵
بس که شهد مدعا حال نشد کام مرا • کردهاند از سنگ نومیدی مگر جام مرا؟!
۱۶
شمارهٔ ۱۶
تا عروج باده زد دستی گریبان مرا • موج می شیرازه خواهد گشت دامان مرا
۱۷
شمارهٔ ۱۷
تا قضا کردست در قصر بلا بانی مرا • چون حبابم نیست غم از خانه ویرانی مرا
۱۸
شمارهٔ ۱۸
اینست اگر ساز بم و زیر جهان را • بیپرده مکن نغمه مضراب زمان را!
۱۹
شمارهٔ ۱۹
اگر هوشم کند چون شانه در زلفش شبیخون را • به یک مو بسته گردم سرنوشت بخت واژون را
۲۰
شمارهٔ ۲۰
آفرین شست خدنگ چشم زهگیر تو را • کز دو صد دل بگذراند ناوک تیر تو را!
دربارهی طغرل احراری
محمدنقیبخان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار میرسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص میکرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود.
وی پس از پیروزی بولشویکها به آنها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمهچی» خوانده میشدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد.
شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
۳۰۵
شعر در دیوان
۲۹۳
غزلیات
۵
قصاید
۷
رباعیات