1. ۱ساقی قدح لبریز کن زان می که طغیان پروردمستی فزاید، غم برد، شادی دهد، جان پرورد!
2. ۲میخانه را در باز کن ساغر کشی آغاز کندل را به می دمساز کن صد گونه الحان پرورد!
3. ۳از باده گلگون به من سرشار ده در انجمنتا گویم از مستی سخن گفتار حسان پرورد
4. ۴در زیر سرو و پای جو وه‌وه چه خوش باشد سبو!کردست بر دل غم غلو می ده که فرحان پرورد!
5. ۵فصل بهار آید همی گل در کنار آید همیصوت هزار آید همی زان رو که افغان پرورد!
6. ۶گلشن ز مرد فام شد وقت می گل‌فام شدمیل همه در جام شد گر ساقی احسان پرورد
7. ۷احمال آری تا به کی عمریست مخمورم ز میفریاد می‌سازم چو نی کز نی نیستان پرورد!
8. ۸زان می که روح‌افزا بود گنگ ار خورد گویا شودیک جرعه در دریا شود صد دُرّ غلتان پرورد!
9. ۹در دل چکانی جان شود کفر ار خورد ایمان شودنوشد ملک حیران شود او راد سبحان پرورد!
10. ۱۰عصفور را عنقا کند جهال را دانا کنداموات را احیا کند عیسی‌صفت جان پرورد!
11. ۱۱زو مور اژدرها شود سیمرغ را از هم دردچون بر سر عنقا دود حکم سلیمان پرورد!
12. ۱۲گل بشکفد از نکهتش کوثر خجل از هیئتشآب حیات از لذتش در تاریکستان پرورد
13. ۱۳در دل فزاید شور و شر سودا براندازد ز سرریزد فرو همچون مطر گوهر به نیسان پرورد
14. ۱۴یک قطره افتد در زمین گردد زمین دُرّ سمیننوشد اگر روح‌الامین اخبار یزدان پرورد!
15. ۱۵دل را ضیا و نور ازو تن را سراسر زور ازوما را جمال حور ازو در خلد رضوان پرورد
16. ۱۶غم را براندازد ز دل زو آب حیوان منفعلسقای کوثر زو خجل زیرا که احسان پرورد!
17. ۱۷عکسش اگر در کوه فتد بی‌جاده و گوهر دمدهمچون بدخشان تا ابد لعل درخشان پرورد!
18. ۱۸در کشور ملک بدن جز می نباشد تهمتنهر قطره‌اش دُرّ عدن صد رنگ الوان پرورد!
19. ۱۹مسکین خورد حاتم شود ذی افسر خاتم شودهر دون چشد رستم شود ملک سیستان پرورد!
20. ۲۰گر بهره گیرد دیو ازو معدوم گردد ریو ازوهمچون مصاف گیو ازو در جنگ ترکان پرورد!
21. ۲۱اندر خرابات مغان یکسر همه پیر و جواناز وجد گویند هر زمان می ده که دهقان پرورد!
22. ۲۲مطرب به صورت ارغنون لحن عراقی را کنوناز پرده‌ات آور برون مجلس گلستان پرورد!
23. ۲۳هی می بده هی می بکش هی می بخور هی باده چشنوش از می خورشیدوَش آبیست انسان پرورد!
24. ۲۴جام جهان‌بینش لقب از ساقی گلرو طلبیاری بود یاقوت‌لب چون غنچه خندان پرورد!
25. ۲۵زلف سیاهش سرنگون ماری که باشد پرفسونبر گردن خود ذوفنون دامی که پیچان پرورد!
26. ۲۶سرو و صنوبر از قدش خورشید تابان از خدشبشکسته بیضا را یدش لؤلؤ ز دندان پرورد
27. ۲۷چشمش به هنگام نگه ز ابرو قزح تیر از مژهخون هزاران بی‌گنه بر خاک یکسان پرورد
28. ۲۸ناری بود رخسار او ماری بود زنار اوبی‌نار او بیمار او با خود چه درمان پرورد؟!
29. ۲۹بر عارض همچون شفق بنگر چه خوش باشد عرقگلبرگ رویش هر ورق دعوی به برهان پرورد!
30. ۳۰گل منفعل از روی او شبنم خجل از خوی اووز کاکل و گیسوی او سنبل پریشان پرورد
31. ۳۱خضر خطش هادی مرا بر آب حیوان رهنمااسکندر از ظلمت برآ زیرا که نقصان پرورد!
32. ۳۲هندوی خالش را نگر بر مصحف رویش مگرترسای شوخ بی‌خبر در حفظ قرآن پرورد؟!
33. ۳۳از رخ نقاب اندازد او مه در حجاب اندازد اوهمچون شهاب اندازد او تیری که پیکان پرورد
34. ۳۴آید به سوی بوستان بهر تماشا اقحوانصد چشم آرد تا که آن خود را نگهبان پرورد!
35. ۳۵از لعلت ای زیباصنم فرمان بده بوسی زنمخال سیاهت برکَنَم هندو نه ایمان پرورد!
36. ۳۶بوسی اگر ندهی مرا ای دلبر گلگون‌قبالب را کشایم با هجا حرفی که چندان پرورد
37. ۳۷لطفت به طغرل عام کن بوسی بدو انعام کن«سرخوش ورا با جام کن تا مدح سلطان پرورد»