惜黄花慢 — دریغِ گلِ زرد (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1غازها در آسمانِ نیلگون شناورند، نقشِ ماهِ سحرگاهی بر آن؛ شبنم هوای روزِ چونگ‌یانگ را شسته است.•雁空浮碧，印晓月，露洗重阳天气。
2. 2از فرازِ کوشک دیده تا دوردست می‌رود: مهی کم‌رنگ نیمی از بیشهٔ تُنُک را پوشانده و پلِ شکسته و آبِ روان را در سایه‌روشن نهفته.•望极楼外，淡烟半隔疏林，掩映断桥流水。
3. 3کنارِ پرچینِ زرین، مردی سپیدپوش؛ دیگر کیست که ژرفای دلِ یوان‌مینگ را دریابد؟•黄金篱畔白衣人，更谁会、渊明深意。
4. 4در بادِ شامگاهی،•晚风底。
5. 5خورشیدِ فرونشسته و غازهای پراکنده بی‌کرانه به پرواز درمی‌آیند.•落日乱鸿，飞起无际。
6. 6دلِ پرمهر در برابرِ این چشم‌انداز اندوهگین است؛ یادِ تماشاهای گذشته می‌کنم که با کفشِ چوبین تا بلندی‌های دور بالا می‌رفتیم.•情多对景凄凉，念旧赏，步屐登高迢递。
7. 7شوقی چون شوقِ کوهِ شرقی؛ دست‌های سپید را در دست می‌گرفتیم و جام به دست، به نوشیدنِ بادهٔ یشمین و شکوفهٔ ابرگون فرامی‌خواندیم.•兴满东山，共携素手持杯，劝泛玉浆云蕊。
8. 8اکنون با شقیقه‌های سپید چون برفک، دل هوای بازگشت دارد؛ بیهوده همهٔ ذوقِ اندوهِ پاییز را به پیری سپردم.•此时霜鬓欲归心，谩老尽、悲秋情味。
9. 9در مستی•向醉里。
10. 10شاید باز پژمرده و فرسوده نشوم.•免得又成憔悴。