1. ۱تا تو رفتی چون خدنگم از برای زیباصنمسرنهادم چون کمان حلقه بر زانوی غم
2. ۲آن سیه روزم که در شبهای هجران همچو شمعمی فشانم مشت خاکستر بسر تا صبحدم
3. ۳دل بمرغان چمن نگذاشت از بس ناله کردناتوان صید دلم در جنگل شهباز غم
4. ۴من باین حال و تو بی پروا نمی پرسی چرامی کشی از سینه آه دردناکی دمدم
5. ۵چونکه بشنید این حدیثم زیر لب خندید و گفتاز محبت می زنی در پیش ما گستاخ دم
6. ۶دامن من پاک و این گستاخگوئیهای تومی کند آخر مرا مانند مریم متهم
7. ۷بلبلی باید که با گل سر کند از عشق لافقمرئی باید که با سردی زند از مهر دم
8. ۸عشقبازی را نشانیها بود ای ساده لوحما نمی بینیم از آنها در تو نه بیش و نه کم
9. ۹کو ترا جیب دریده کوترا در سینه چاککو ترا رنگ پریده کو ترا در پشت خم
10. ۱۰کو نگاه حسرت و کو گریه مستانه اتکو ترا شوری بسر کو زخم خاری در قدم
11. ۱۱نه ترا کامست خشگ و نه ترا چشمست ترنه ترا گرم است اشگ و نه ترا سردست دم
12. ۱۲اشگ عاشق گرم باید همچو شمع انجمنآه عاشق سرد باید چون نسیم صبحدم
13. ۱۳گفتمش کای از خرامت منفعل کبک دریوی فدای چشم مخمور تو آهوی حرم
14. ۱۴ای اسیر نرگس مست تو لیلی از عربوی هلال لعل نوشین تو شیرین از عجم
15. ۱۵دیده سیلاب خیزم بسکه در عشقت گریستنیست اکنون در بساطش چون سحاب خشگ نم
16. ۱۶گوهر افسرده هیهاتست نم بیرون دهدمن عبث بر دیده مژگان می فشارم دمبدم
17. ۱۷ناله من پیش ازین بود از غمت سوزان چو برقدیده من پیش ازین بود از غمت گریان چویم
18. ۱۸از تف غم در فضای سینه من آه نیستاز تب دل در بساط دیده من نیست نم
19. ۱۹خود بگو من با کدامین دست ای دیر آشناسینه ام را چاک سازم یا گریبان بردرم
20. ۲۰دست من از دامنت گاهی که می گردد جدامی کشد از سینه مجروح پیکان ستم
21. ۲۱آنچه بر رخساره من می نماید، رنگ نیستلیکن آید در نظر گلگون اشگم دمبدم
22. ۲۲گر نه من آشفته حالم از چه باشد ای نگارگر نه من آزرده جانم از چه باشد ای صنم
23. ۲۳موج اشگم فوج فوج و خیل داغم صف بصفجیب جانم پاره پاره زلف آهم خم بخم
24. ۲۴گر ز اعجاز محبت یا فسون عشق نیستبا من حیران بگو یک ره خدا را ای صنم
25. ۲۵چیست پس در جویبار دیده ام بحری ز اشگچیست پس در تنگنای سینه ام کوهی ز غم
26. ۲۶ای که با ظلم آشنائی وز وفا بیگانه ایسخت میترسم چو از حد بگذرد جور و ستم
27. ۲۷صف ببندد لشکر گلگون پرند گریه امبرق آه از سینه ننگم برافرازد علم
28. ۲۸شهریار عشق خون آشام بهر انتقاماز نیام دل کشد از ناله ای تیغ دو دم
29. ۲۹باز گویم از نهیب عقل چون آیم بهوشحاش لله زین جفا استغفرالله زین ستم
30. ۳۰در دیار عشقبازان جز شکایت رسم نیستخاصه بر خاک در میر عرب شاه عجم
31. ۳۱آفتاب آسمان دین امیرالمؤمنینآنکه چون ذاتش ندارد گوهری گنج قدم
32. ۳۲جوهر کل در سجود آستانش چون سپهرقامت خم را نخواهد تا ابد سازد علم
33. ۳۳هر یکی را تا نخستین سجده اش گردد نصیبنه فلک افتاده از ذوق همین بالای هم
34. ۳۴چار پیغمبر خلیل و نوح و چون خضر و مسیحیافتند آیت ز اعجاز تو ای فخر امم
35. ۳۵این یک از سوزنده آتش آن یک از جوشنده آباین یک از پاینده عمر و آن یک از جانبخش دم
36. ۳۶دشمن از خشم تو سوزان دوست از لطف تو شادآن چو کافر از جحیم و این چو زاهد از ارم
37. ۳۷عدل در عهد تو شادان همچون یعقوب از وصالفتنه از بیم تو نالان چون زلیخا درندم
38. ۳۸چون شوی بر اوج عزت چون مسیحی بر فلکچون روی در بحر فکرت یونسی در قعر یم
39. ۳۹جود از احسان تو آواره ملک وجودظلم ز فرمان تو آواره شهر عدم
40. ۴۰سرکشد چون ذوالفقار تیغ تو گاه مصافبشکفد چون نوبهار خلق تو وقت کرم
41. ۴۱ز آسمان بارد بجای قطره باران شراراز زمین روید بجای سبزه و ریحان درم
42. ۴۲روز هیجا از پی پیکار خصم کینه جوچون بیارائی سپاه و چون برافرازی علم
43. ۴۳فتح خندد از نشاط و عیش بالد از سرورخوف لرزد از هراس و ظلم نالد از ندم
44. ۴۴حبذا ذاتت که باشد محرم اسرار غیبمرحبا روحت که باشد گوهر بحر قدم
45. ۴۵همچواشباح مقدس نه ترا وضع و نه اینهمچو ارواح مجرد و نه ترا کیف و نه کم
46. ۴۶ظاهر از ذات شریفت گاه اوصاف و حدیثصادر از طبع شریفت، گاه آثار قدم
47. ۴۷من نمی گویم خدایت یاامیرالمؤمنینلیکن از اوصاف واجب نیست اوصاف تو کم
48. ۴۸روضه تن با فروغ مهر تو دارالسلامکعبه دل بی ولای ذات تو بیت الصنم
49. ۴۹گر بود از دوستانت ای خوشا رهبان دیرور بود از دشمنانت و ای بر شیخ حرم
50. ۵۰می تواند در خلافت پای بر منبر نهاددر حرم آنکس که زد بر دوش پیغمبر قدم
51. ۵۱دست در بیعت به غیری دادنت ظلمست ظلمایکه پای عرش سایت کرده از طاعت ورم
52. ۵۲کینه جو، ابنای دنیا، چرخ بر کین متصفحیله گر اخوان یوسف گرک بیجا متهم
53. ۵۳خیل احباب ترا از کثرت عصیان چه باککشتی نوح نبی را زآفت طوفان چه غم
54. ۵۴کی بود یارب که گردم زایر کوی نجفکی بود یارب که باشم طایر باغ ارم
55. ۵۵ای بسا شبها که بر یاد طواف کوی توطایر خوابم کند از آشیان دیده رم
56. ۵۶همچو مرغ آشیان گم کرده ام آرام نیستمانده ام تا از حریمت دورای فخر امم
57. ۵۷یا علی از آسانت مشت خاکی نابجاستسر نمی آید فرو هرگز مرا به تاج جم
58. ۵۸می شمارم ننگ همت با کمال احتیاجگر گشایم دست خواهش نزد ارباب همم
59. ۵۹نور همت در جبین هر که باشد، چون صدفمی دهد گوهر عوض، گر قطره ای گیرد زیم
60. ۶۰گرچه دارم توشه ره بر میان چون آسیاباشد آن به کز قناعت سنگ بندم بر شکم
61. ۶۱تا کند در گلستان مشاطگی باد سحرچشم نرگس پرخمار و زلف سنبل خم بخم
62. ۶۲دشمنت بی قدر بادا در نظرها همچو خاردوستت مانند گل در چشم عالم محترم