1. ۱آن خط تیره گرد بناگوش روشنشگوئی نوشته اند بخون دل منش
2. ۲خون دل منست نه خط آن زبسکه گشتاندر دلم خیال بناگوش روشنش
3. ۳در دل نهال عنبر و سوسن نشانده امکانددوه شد بعنبر تر برگ سوسنش
4. ۴از سنبل دو زلفش و از لاله رخشپر سنبل است گویش و پرلاله برزنش
5. ۵بر روی من ز دیده چکان آب روینستبی آن رخی که شست مگر آب روینش
6. ۶از فرق تا قدم همه خوبی و دلبریستغازی بت من آنکه ز حاتم برهمنش
7. ۷از غمزه تیر دارد و از ابروان کمانآن دلفریب نرگس جادوی پر فنش
8. ۸هر ناوکی که غمزه غازی زند بحکمنتوان حجاب کرد بخفتان و جوشنش
9. ۹گر خون من بریزد از آن غمزه غازیمباشد ز بار خون من آزاد گردنش
10. ۱۰یکتن ز اولیای من از بهر خون منزنهار خصم وار مگیرید دامنش
11. ۱۱بیچاره سوزنی که بسودای غازئیشد همچو خسروانی خسران زده تنش
12. ۱۲چون خسروانی از غم غازی نحیف شدزانگونه سوزنی که ندانی ز سوزنش
13. ۱۳ای کاش خسروانی بودی بدین زمانتا بودی آستان خداوند مسکنش
14. ۱۴دهقان علی سپهر هنر افتخار دینکز آفرین سرشت خداوند ذوالمنش
15. ۱۵آن مهتری که آسان سیمرغ و کیمیایابند در جهان و نیابند دشمنش
16. ۱۶گر وی بدست بخت نگیرد عنان چرخجز نرم گردنی نکند چرخ توسنش
17. ۱۷از صد هزار خصم پیاپی بجان و مالایمن شود هر آنکه درآید بمأمنش
18. ۱۸پر آن خدنگ وی بگه صید و گاه حرباز خون چنان شود که ندانی ز چندانش
19. ۱۹زیباتر از پریست ببزم اندرون ولیکدر رزمگه ندانی باز از هریمنش
20. ۲۰ز آثار صحبت کف گوهر فشان اوگوهر برآید از دل برنده آهنش
21. ۲۱آهن بپیش آتش خشم وی ار نهیدر حین کند گداخته چون موم و روغنش
22. ۲۲هر خانه ای که آتش کینش فروختنداز باد مرگ دود برآید ز روزنش
23. ۲۳در هر زمین که کشت کند تخم کین اودست زمانه در زند آتش بخرمنش
24. ۲۴در باغ خاطرم گل مدحش شکفته شداز عکس نقش طارم ایوان و گلشنش
25. ۲۵شیرین و چرب شد سخن من که طبع راپرورده بشکر و مرغ مسمنش
26. ۲۶زاید دلم مدایح الوان از آنکه تنپوشیده ام بکسوت خوب ملونش
27. ۲۷من آن مزینم که همه ساله بنده واردارم بفر و زینت مدحت مزینش
28. ۲۸شاهی است او بمملکت مردی و هنرکز فضل هست تختش و از جود گرزنش
29. ۲۹ای پادشا که گر زن و تختت بکار نیستآن تاج را مگیرش و زین تخت مفکنش
30. ۳۰در هر دلی که رسته شد از وی درخت کیننا آمده ببرگ و بر از بیخ برکنش
31. ۳۱گر دشمنش ز جاه بخورشید بر رسدزان تا که ذره ذره شود بر زمین زنش
32. ۳۲یارب بروز حشر بر آن رحم کن که گفتیارب بروز حشر مگیر از پی منش