1. ۱اندر آورد سپهر از ره تشریف بگوشحلقه بندگی میراتابک بر غوش
2. ۲چرخ در گوش کشد حلقه فرمان ورادهر مرغاشیه دولت او را بر دوش
3. ۳تا کله گوشه رسانید ز اقبال بچرخداد اعدای ورا دست زمان مالش گوش
4. ۴عیش بر دشمن او تلخ شد از گشت فلکاینت تلخی که کند عیش جهانی خوشنوش
5. ۵او شجاعی است که هنگام وغا روز نبردنعره او ببرد شیر ژیان را از هوش
6. ۶هیبت اهرمنان دارد اندر صف جنگباز در صدر سران سیرت و سیمای سروش
7. ۷پیش او پای ندارد که سرافکنده بوددشمن حیله گر کینه کش دستان کوش
8. ۸پیش او دست نیارد که غنی گشته بودسائل عاجز درمانده دل خلقان پوش
9. ۹کمترین بنده او گر بخوهد روز دغابر رخ وران هژبران بنهد داغ و دروش
10. ۱۰بنشاند بسر تیغ و به بازوی قویهرکجا خاسته شد فتنه چو دریای بجوش
11. ۱۱خلق از فتنه و بیداد خروشید و کنونکند از عدل همی فتنه و بیداد خروش
12. ۱۲ای خداوند اگر زنده بدی رستم زالداشتی فخر اگر بردی در پیش تو توش
13. ۱۳با خداوندان در صدر بزرگی منباده نوش و طرب و لهو کن و مدح نیوش
14. ۱۴رامش و لهو گزین لاله رخان اندر پیشعشرت و عیش کن و سیمبران در آغوش
15. ۱۵دیده حاسد و بدخواه تو بادا همه سالخسته از خار عنا وز سر مژگان خون نوش
16. ۱۶روز ناآمده را تا که بود فرد انامتا بود نام شب و روز گذشته دی و دوش
17. ۱۷در شب و روز میاسای ز شادی و طربنیمساعت مشو از نزهت و رامش خاموش
18. ۱۸چون سلیمان نبی فال تو فرخنده و بادزیر فرمان تو دیو و دد و انسان و وحوش