1. ۱حکیم نوزده چون بیست و هفتگان بیندهمان زمان دو سی اندر نود زمان بیند
2. ۲بدان زمان نشود دلشکسته از پی آنکه سود خویش سراسر در آن زیان بیند
3. ۳حکیم نوزده در آب و آینه نگردکه تا ز صورت خویش اندر او نشان بیند
4. ۴به آینه نگرد خر فراخ . . . ن بیندبه آب ور نگرد زشت قلتبان بیند
5. ۵تو دیو بینی و ابلیس نقش بر دیواردر آب و آینه او خویشتن چنان بیند
6. ۶حکیم نوزده دارد یکی کلان . . . ریولی چو پس نگرد در میان ران بیند
7. ۷حکیم نوزده پیرانه‌سر بپست شودگهی که از پس خود گنده جوان بیند
8. ۸حکیم نوزده را علتی پدید آمدکه راحت از سر کالفته کلان بیند
9. ۹به هوشیاری شرم آیدش بخسبد مستز تاب خیز مر او را چو ناتوان بیند
10. ۱۰گرز بد به او در نهد چنان که سزدبه رایگانان کردن چو رایگان بیند
11. ۱۱ز خواب مستی ناگه جهان جهان گرددمیان ران در . . . ن جوید و جهان بیند
12. ۱۲دریغ مرد حکیمی که تان را پس پشتهماره چون در دروازه پشتبان بیند
13. ۱۳پدید باشد چون آفتاب و مر خود رابه زیر سایه تار اندرون نهان بیند
14. ۱۴هلد به شهر خجند اندرون به تنهاییوز آن به گرد سمرقند داستان بیند
15. ۱۵چو شعر گوید آن خورده خرزه حکمافزون ز نوزده من گوه در دهان بیند
16. ۱۶به حلقه شعرا بربرید باید چونحکیم نوزده خود را در آن میان بیند
17. ۱۷رباط . . . ر غریبان و شهریان سازدفراخ . . . ن را کز دور کاروان بیند
18. ۱۸من ار غریب خوهم بود از پس یک ماهبدان رباط مرا نیز میهمان بیند
19. ۱۹به سرگرانی برخیزد از کلانی . . . نسبک بخسبد چون سرخ سرگران بیند
20. ۲۰هجای من چو بخواند فزون ز دیوانی استگران ندارد و بر من دگر ضمان بیند